Soylularla yaşanan o tatsızlıktan sonra bahsedilmeye değer başka bir şey yaşanmadı. Hızla ilerledik ve dün akşam saatlerinde Cirisca Ormanı’nın ötesindeki Mason Köyü’ne vardık. Durmaksızın yola devam edebilirdik fakat başta Kanami ve Kırmızı Saçlı (Tomoe) olmak üzere kadınların ısrarlı istekleri üzerine geceyi burada geçirmeye karar verdik.
Buradaki kaplıcalar; cilt kalitesini artırma ve gençleşme gibi doğal olarak kadınların çok hoşuna giden etkileriyle ünlüydü. Bu rotadan sapma olayı tam da beklediğim gibiydi fakat bolca vaktimiz olduğu için sorun teşkil etmiyordu.
Konaklamayı destekleyen erkek üyelerin tamamı bu sabah civardaki ağaçlara iplerle bağlanmış hâlde bulundu. Nedenini araştırmamayı bilerek tercih ettim.
Benim açımdan, kaplıcaları bizim üssümüzdekilerden farklı etkilere sahip Mason Köyü’nde vakit geçirmek kendine has bir şekilde ferahlatıcıydı. Ayrıca köyün özellikle kaplıca için gelen konuklara nasıl hizmet verdiği gibi not edilmeye değer pek çok şey vardı. Başlangıçta bir hobiden ibaret olan üssümüzdeki kaplıca tesislerine dahil etmek istediğim birkaç fikir edindim. Arada sırada, “Böyle bir şey faydalı olmaz mıydı acaba?” diye düşünüyordum.
Doğru ya. Başlangıç olarak cüce cinlere Japon tarzı iş kıyafetleri yaptırmalıydım belki de.
Her zamanki gibi sabah erkenden uyandım. Herkes (kaplıca yumurtası tarzında) kaynatılmış iri Büyük Kokko yumurtalarını yedikten sonra, yorgun bedenlerimizdeki teri atmak için kaplıcaya girmeden önce hafif bir antrenman yaptık.
Birkaç farklı banyoyu gezidikten sonra, serinlemek amacıyla Mason Köyü’nün bir diğer ünlü cazibe merkezi olan devasa şelaleye doğru tek başıma yürüdüm.
Şimdi bile, tıpkı eskisi gibi, köyden kısa bir yürüyüş mesafesindeki şelaleden devasa sis zerreleri yükseliyordu. Bu sayede etraftaki sıcaklık epey düşüktü, ısınan bedenimi serinletmek için biçilmiş kaftandı. Berrak sularla dolu derin göletten hâlâ devasa ve güçlü bir yaratığın varlığını sezebiliyordum;
bu, etraftaki bölgenin koruyucu tanrısı olarak kabul edilen Ejderha tipi bir canavardı.
Hâlâ Yüce Ogr olduğum zamanlarda ona karşı kazanamayabilirdim fakat artık Havari Ogr hâline geldiğime göre epey iyi bir şansa sahip gibi görünüyordum.
Yine de Mason Köyü’nü seviyordum. Kaplıcalar harika hissettiriyordu, köylülerin mizaçlarından ve konuklara muamele etme biçimlerinden de memnundum. O Ejderha ile dövüşecek olsaydım, burası sırf artçı etkilerden bile şüphesiz yerle bir olurdu. Kendimi tutarak yenebileceğim bir rakip gibi görünmüyordu, bu yüzden hangimiz kazanırsak kazanalım buraların arazi yapısı muhtemelen kökten değişirdi.
Elbette o yaratık her neyse tadına bakmayı ben de istiyordum. Fakat şimdilik kendimi tuttum ve sorun yaratmadan yiyebileceğim Ejderha tipi bir canavar bulana kadar beklemeye karar verdim. Bir labirente dalmak kuşkusuz en hızlı yol olurdu; en azından bir kez şansımı denemem gerekecek gibi görünüyordu.
Bu düşünceyle şelaleye arkamı dönüp Mason Köyü’ne doğru geri yürümeye başladım. Şelale göletinin derinliklerinden o ezici varlığın beni izlediğini hissettim ama bunu görmezden gelip doğrudan köye döndüm.
Öğleden önce Mason Köyü’nden ayrıldık. Akşama doğru, Auro ve Argento’nun doğduğu Cluster Dağ Silsilesi’ni aştık ve Purgatori Labirent Şehri’ne vardık.
Şimdilik geceyi geçirmek ve yarın krallık başkenti Ousvel’e varışımız için hazırlanmak üzere burada kalıyorduk.
