Şehir hâlâ karanlığa bürünmüşken, ogr formumda sokaklarında ilerledim. Yanımda Dhami, fantezma lordu ve dün kurtardığım genç şövalye vardı.
Dün gece hana döndükten kısa bir süre sonra, ona verdiğim iletişim cihazından bir mesaj aldım. Nerede kaldığımı söyleyince neredeyse anında geldi.
“Gerçekten paralı asker misin?” diye sordu. “Gerçekten öyleyim.”
“O halde seni kiralamak istiyorum,” demesi için bu kadarı yetti.
İstek, hizmet ettiği prensesi kurtarmaktı; duyulduğuna göre son derece erkek fatma biriydi. Anlaşılan savunma şehri Trient’e kimliğini gizleyerek gelmiş, hizmetkarları bakmadığı bir anda sıyrılıp kaçmış ve tahmin edilebileceği üzere bir suç örgütü tarafından kaçırılmıştı. Ödeme talep eden bir fidye notu gelmişti, bu yüzden çocuk, muhafız birliğinin temsilcisi olarak belirlenen yere gitmişti.
Orada bekleyenler sadece altı alt düzey üyeydi. (Dün onları gördüğüm zamankinden bir kişi fazlaydılar çünkü birisi fidye parasını çoktan geri götürmüştü.) Tartışma, fidyecilerin prensesi serbest bırakmayı reddetmelerinin yanı sıra daha da fazla para talep etmeleri yüzünden çıkmıştı.
Bu hassas şartlar altında adamları bayıltana kadar pataklamak pek akıl kârı olmayabilirdi ama önce vurarak işleri tırmandıran taraf çocuk olmuştu. Ayrıca, kopyalarımla üzerlerine parazit yerleştirdiğim adamlara işleri planlandığı gibi yürütmeye devam etmeleri talimatı verilmişti. Müzakerelerin yatma riski yoktu.
Şimdi karanlığa karışıp örgütün sığınağına baskın düzenleyecektik. Klonlarım sayesinde iç durumları tamamen gözler önüne serilmişti.
Prensesin muhafız birliğinin geri kalanına hiçbir şey söylenmemişti; sadece ayak bağı olurlardı. Beni kiralayan sadece çocuktu ve birlikte gelmekte ısrar ettiği için isteksizce izin verdim.
Kırmızı Saçlı, Kısa Saçlı ve diğerleri neler olduğundan habersiz hâlâ handa uyuyorlardı. Muhtemelen gereksiz de olsa koruma görevini rüzgar lordu ile alev lorduna bırakmıştım. Bizim tarafımızda (çocuk hariç) üçümüz fazlasıyla yeterliydik.
Hedefimize, yani terk edilmiş eski bir soylu malikanesine vardığımız an, çocuğun fark etmemesine dikkat ederek çaktırmadan Siyah İskelet Suikastçıları oluşturdum. Hiçbir düşman kaçamasın diye gözcülük yapmaları talimatını vererek araziye yaklaşık on tanesini saldım.
Ve böylece düşman sığınağına sızdık. Sonuca gelince…
Güneş doğmadan önce örgüt tamamen yok edilmişti.
İşe, sarhoş olup uyuyakalmış haydut liderine suikast düzenleyerek başladık. Ardından geri kalanını göz açıp kapayıncaya kadar katlederek operasyonu sona erdirdik. Kimse kaçamadı.
Görev tamamlanmıştı.
Erkek fatma prenses olaysız bir şekilde kurtarıldı. Beklentilerin aksine narin biriydi; dokunsan kırılacakmış gibi kırılgan görünüyordu. Yaklaşık on ila on iki yaşlarında olduğunu tahmin ettim. Platin sarısı saçları güzelce parıldıyordu ve zarif hatları bir gün muazzam bir güzele dönüşeceğini hayal etmeyi kolaylaştırıyordu.
Uzuvlarını demir prangalar bağlıyordu ve konuşmasını engellemek için ağzı tıkanmıştı. Neyse ki sadece uyuşturucularla yatıştırılmıştı, bu yüzden şiddet izi yoktu, kıyafetleri de bozulmamıştı. En azından çocuk ve muhafız birliği bu yüzden kellelerinden olmayacaktı.
Elim değmişken, orada istiflenmiş hazine zulasını ve Krallık’ın karanlık alt dünyasına bağlı belgeleri çocuğa fark ettirmeden sessizce topladım. Bu da bana ne olur ne olmaz diye koz olarak kullanabileceğim bir kart daha sağladı.
Belgelere bakılırsa bu insan kaçırma olayı anlaşılan en başından beri ince ince planlanmıştı ama daha derine inmeye hiç niyetim yoktu. Dikkatsizce dahil olmak beni sadece anlamsız çatışmaların içine çekerdi.
Hiçbir şey görmedim. Çocuk hiçbir şey bilmiyordu. Aslında en başından beri ortada bir kaçırılma vakası bile yoktu.
Hikaye bu şekilde olacaktı.
Muhafız birliğine her şeyin prensesin kendi planladığı bir şaka olduğunu ve kendisinin de istemeden buna ayak uydurduğunu bildirmesini tembihledim. Kraliyetten birinin kaçırılması fikrini halının altına süpürmek en güvenli seçenek gibi görünüyordu. İşleri ağır cezalarla biten büyük bir olaya dönüştürmektense, muzır bir prenses yüzünden perişan olduklarını söylemek daha iyiydi.
Çocuğun bana anlattığı prensesin yaptığı vukuatlarla ilgili birçok hikayeye dayanarak, böyle bir açıklamanın inandırıcıdan da öte olacağını düşündüm.
Ne var ki ne yazık ki çocuk her şeyin krala dürüstçe rapor edilmesi gerektiği konusunda inatla diretti. Nuh dedi peygamber demedi, bu yüzden fantezma lordu onu boyun eğmeye zorlamak için hipnoz kullandı. Ayrıca prensesin de kendi hikayesiyle aynı doğrultuda konuşmasını sağlamasını söyledim.
Dürüst olmak gerekirse, fazla doğrucu olmak da kendi içinde bir dertti. Başıma dert açmasına ihtiyacım yoktu.
Çocuğun bilinci hâlâ hipnozla bulanıkken, ben işimi görüp örgütün geri kalan üyelerini yedim.
[Yetenek Kazanıldı: Bağlama Örümcek Ağı!] [Yetenek Kazanıldı: Zehir Bombası!]
[Yetenek Kazanıldı: Gizli Dinleme!] [Yetenek Kazanıldı: İnsan Kaçırma!]
Her şey düşünüldüğünde, sonuçlar oldukça tatmin ediciydi.
Güneş doğmadan önce sığınaktan çekildik. Malikaneden göğe doğru kükreyen alevler yükseldi: kanıtlar yok edilmiş, gerçek küle dönüştürülmüştü.
Onların ardından öğleye kadar uyudum, çocuğun getirdiği ödülü kabul ettim ve müdür yardımcısına söz verdiğim gibi Falmer Ticaret Şirketi şubesine uğradım.
Yarın şehirden ayrılacağız. Orman üssümüzde çocukların—gelecek nesli taşıyacak goblinlerin—doğduğu haberini almıştım, bu yüzden şimdilik geri dönmeyi planlıyordum.
Demircinin nasıl bir seçim yapacağı konusunda biraz tedirgindim.
