Kaos Kırıcı’nın seyirci odasında ON İKİ RUH toplanmıştı: Boşluğun Sylvaril’i, Parlak Arumanfi, Kefaretin Yuruzu, İçgörünün Karowante’si, Zamanın Scarecoat’u, Kükreyen Gök Gürültüsünün Clearnight’ı, Yıkımın Dotbath’ı, Dalga Trophymus, Yaşamın Harkenmail’i, Büyük Depremin Gall’ı, Öfkenin Furiasfile’ı ve Karanlığın Paltempt’i.
Bu yüzen kalenin sahibi ve ruhların efendisi olan Zırhlı Kral Perugius Dola odanın en arkasında oturuyordu. Önünde Asura Krallığı’nın ikinci prensesi Ariel Anemoi Asura duruyordu. Etrafı bu korkutucu ruhlarla çevriliyken bile sinmedi.
Labirentten çıkıp geri döner dönmez Ariel, Sylvaril’i işaret ederek Perugius’la görüşme odasında buluşma talebinde bulundu. Bir saat sonra Perugius Ariel’i toplantıya çağırdı ve Ariel aradan geçen zamanı kıyafetlerini düzelterek geçirdi. Sylphie ve Luke da aynı şeyi yapmış, macera kıyafetlerini değiştirmişlerdi. Giydikleri kıyafetler bir prenses ve iki korumasından beklenecek kadar etkileyiciydi.
Bana gelince, Orsted’in bana verdiği cübbeyi giyiyordum. Göz alıcı ya da gösterişli değildi ama Ejderha Tanrısı onu bana bahşetmiş, bir tür iş üniforması haline getirmişti. Elbette Perugius buna aldırmazdı.
Ariel, yüzünde cesur bir gülümsemeyle, ruhların sıralandığı patikada sessizce yürüdü. Üzerine dikilen bakışlardan etkilenmeden Perugius’un önünde durdu ve reverans yaptı. Sylphie ve Luke diz çöktüler. Elbette bu kez ben de onların izinden gittim.
“Beni dinlemek için zaman ayırdığınız için size minnettarım,” dedi Ariel.
“Bu kadar tören yeter. Ne istiyorsunuz? Kıyafetlerinize bakılırsa, bunun sadece bir çay daveti olmadığını varsayıyorum,” dedi Perugius, sanki hiçbir şeyden haberi yokmuş gibi davranarak. Şüphesiz Sylvaril ona çoktan bilgi vermişti. Bunun ne hakkında olduğunu bilmemesine imkân yoktu. Karşılaması küstahça ve soğuktu ama yine de görüşmeyi kabul etmişti, yani belki de bu ileri geri konuşmalar formaliteden başka bir şey değildi.
“Lord Perugius, buraya Asura Krallığı’nın kralı olmak için sizden yardım istemeye geldim.” Ariel konunun özüne indi, onun küçük hareketleri dikkatini dağıtmamıştı.
“Öyle mi? O zaman size bir kez daha sormama izin verin.” Perugius dirseğini koltuğuna dayadı, yanağını yumruğuna yaslayarak başını eğdi ve “Bir kralın sahip olması gereken en önemli şey nedir?” diye sordu.
Ariel çenesini kaldırdı. “Bir kralın sahip olması gereken en önemli şey…”
Cevabını henüz duymamıştım. Ariel bildiğini söylemişti ama doğru cevap olduğunun garantisi yoktu. Elbette, bana ne olduğunu söyleseydi bile, doğru olup olmadığını ben de bilemezdim. Yine de, her ihtimale karşı bunu benimle önceden konuşmuş olmasını isterdim.
Hayır, hayır. Ona biraz güvenelim. Kendine bu kadar güvendiğine göre, verdiği cevap çok da yanlış olamaz.
“…kararlılık,” dedi Ariel. “Kendilerinden önce gelenlerin vasiyetini devam ettirme kararlılığı.”
Sözleri sessiz odada yankılandı. Onun sesi dışında o kadar sessizdi ki, on yedi kişinin orada bulunduğuna inanmak zordu.
“Oh?” Perugius nefes verdi. Yüz ifadesi hâlâ okunamıyordu, kadının hedefi vurup vurmadığı ya da tamamen ıskalayıp ıskalamadığı konusunda hiçbir ipucu vermiyordu.
Kendilerinden önce gelenlerin vasiyetini devam ettirme kararlılığı…
Vardığı cevap buydu ve nedenini anlayabiliyordum. Taca giden yolu ölümle başlamıştı. İlk düşen Derrick oldu. Diğer on üç hizmetkârı da ona katılarak onu şu anda bulunduğu yere itti. Ne tür insanlar olduklarını ve nasıl bir gelecek umduklarını biliyordum çünkü bana anlatmıştı. Derrick sözleriyle, onun yerine getirmesi için vasiyetini iletmişti. Ölümünden sonra bile Ariel onun onda gördüklerine uygun yaşamaya çalıştı. Ona umut bağlayan sayısız insan vardı. Bu, onun kral olacağı temeldi.
Bir de Gaunis Freean Asura vardı, Perugius’un yakın arkadaşı ve savaş zamanında öne çıkmış bir adam. Zorlu araştırmalarımız onun bir zamanlar tam bir pislik olduğunu ortaya çıkarmıştı. Çok sayıda yakın arkadaşı olan, sosyal biri. Gaunis neredeyse her gün içki içmek ve maceracılar ve paralı askerlerle kavga etmek için şehre iniyordu. Ancak her insan gibi onun da keyfinin yerinde olduğu günler mutlaka olurdu. Kendisini dinleyen herhangi bir maceracı ya da paralı askere kraliyet mensupları ve soylular hakkında atıp tutacak kadar çekingenliğini azaltacak miktarda içtiği günler. Şüphesiz onlar da garip bir şekilde gülümseyerek onunla dalga geçer ve yardıma ihtiyacı olduğunda ara sıra yardıma koşarlardı. Aynı şekilde o da onların isteklerini dinlerdi.
Savaş zamanlarında maceracılar, paralı askerler ve düşük rütbeli askerler harcanabilir piyonlar olarak kabul edilirdi. Gaunis onları kendi seviyelerinde karşıladı ve son isteklerini dinledi – en azından benim anladığım bu. Ve sonra kral olmaya devam etti, istediği için değil, başka seçeneği olmadığı için.
Tahta çıktığını görmekten memnun olmayan soylular ve şövalyeler olmuş olmalı ama maceracılar ve paralı askerler arasında böyle bir şey yoktu. Onu destekliyorlardı. Perugius ve diğerlerinin Laplace’ı alaşağı etmek için yola çıkmalarının ve sonunda başarılı olmalarının nedeni buydu. Vahşi savaş meydanlarında savaşan ve ölen isimsiz askerlerin son isteklerini yerine getiren birine yardım etmek zorundaydılar.
Perugius ve ekibi uzaktayken, Gaunis istilacıları savuşturmayı başardı. Elbette bu sadece maceracıların ve paralı askerlerin yardımıyla olmadı. Laplace’ın amansız ilerleyişini durdurmak için hepsi bir araya gelmeseydi çabaları başarısız olacaktı. Bir yerlerde soylular ve şövalyeler boyun eğmiş ve onu desteklemeye karar vermiş olmalılar. Muhtemelen ölenlerin vasiyetlerini miras aldığı için değil, ölen babasının ve kardeşlerinin vasiyetini sürdürdüğü için – Asura’yı korumak için.
Gaunis’le olan bu bağlantıyla, kesinlikle doğru cevap olmalıydı… ama gerçekten öyle miydi? Şahsen ben bunun biraz düşük bir ihtimal olduğunu düşünmüştüm.
Uzun bir duraksamadan sonra Perugius homurdandı. “Hımm. Merhumun vasiyetini yerine getirdiğini mi söylüyorsun?” Ona baktı ve kıkırdadı. “Başka bir deyişle, kral olma arzun tamamen diğer insanların iradesine bağlı. Sence böyle biri gerçekten kral olabilir mi?” Ses tonu küçümseyici ve alaycıydı, bu da muhtemelen ona yanlış cevap verdiğimiz anlamına geliyordu.
Ariel yine de cesaretini kaybetmedi. “Evet, tamamen haklısınız Lord Perugius. Benim arzum başkalarının iradesine bağlı. Eminim bu, dünyanın geri kalanının gerçek bir kral olarak kabul edeceği şeyden çok uzaktır. Ama…” Derin bir nefes aldı ve kararlı bir yüz ifadesiyle, “Eğer iradelerini bana emanet edenlerin umduğu kral olabilirsem, o zaman ‘gerçek bir kral’ olmasam da umurumda değil,” dedi.
“Öyle mi?” Perugius kaşlarını çattı, onun cevabından pek de memnun görünmüyordu. “Ve benden senin gibi aptal bir krala yardım etmemi mi istiyorsun?”
“Evet. Eğer bu kadar aptalsam, yardımınızı ummam için bir neden daha var demektir.”
“Hah!”
Bu işin gidişatı hiç hoşuma gitmedi.
Ariel ona düşünceli bir cevap vermişti. Gerçek bir kralı neyin oluşturduğuna kafayı takmak yerine, kendisi için ölenlerin isteklerini yerine getirmeye odaklanacaktı. İşte böyle bir lider olacaktı; politikaları onların isteklerini yansıtan, halkın kralı. Bu doğru cevap olsun ya da olmasın, takdire şayan bir hedefti. Ne yazık ki, Perugius’un umduğu şeyden çok uzak görünüyordu.
“Gerçekten de cevabının beni sana yardım etmeye zorlamak için yeterli olduğunu mu düşünüyorsun?” Perugius sordu.
Ariel başını salladı. “Hayır, bilmiyorum lordum. Ancak bunlar benim gerçek hislerim. Yalan yok, şaşırtmaca yok; ben, Ariel Anemoi
Asura olmak istiyorum.” Bakışları yoğun bir şekilde Perugius’a sabitlendi. “Eğer savunduğum şeyi reddediyorsan, o zaman senin gücüne ihtiyacım yok demektir.”
Sözleri küçümseyiciydi. Perugius bile gafil avlandı ve gözleri büyüdü. Toplanan on iki ruhun içinden bir şok dalgası geçti. Sylphie ve Luke şaşırmıştı, ben de öyle. Zafer için Perugius’un yardımına ihtiyacımız olduğunu biliyordum, bu yüzden onu gerçekten geri çevirirse başımız belaya girerdi.
Perugius gözlerini kıstı. “Benim yardımım olmadan tahta çıkabileceğini mi sanıyorsun?”
“Eğer benim ideallerim sizinkilerden çok farklıysa, o zaman yardımınızın yardımdan çok engel olacağını düşünüyorum.”
Perugius elini yanağından çekti ve yavaşça ayağa kalktı. Yüz hatları öfkeyle gerilmiş, ağzı ince bir çizgi halinde gerilmiş ve gözleri büyümüştü. Yumruklarını sıkmamıştı ama omuzları dikleşmişti.
Birden elini kaldırdı. Bir an için on iki ruhun birden Ariel’e saldırdığını hayal ettim. Ama öyle olmadı.
“İyi konuştun, Ariel Anemoi Asura!” Perugius’un sesi gürledi. “İnancını açıkça ortaya koydun.”
Asamı daha sıkı kavrıyor, ucuna büyü yoğunlaştırıyor ve gerekirse Ariel’i savunmaya niyetleniyordum. Perugius’un sözleri beni duraksattı.
“Ben, Zırhlı Ejderha Kralı Perugius Dola, merhum dostum Gaunis Freean Asura’nın adı üzerine yemin ederim ki arayışınızda size yardım edeceğim!” Sesi daha da yükseldi. “Senin için bir ışınlanma çemberi hazırlayacağım! Mümkün olduğunca çabuk saraya dön, her şeyi yerine yerleştir ve hazır olduğunda beni ara!”
“Teşekkür ederim,” dedi Ariel.
Sylphie ve Luke daha da alçak sesle eğildiler. Elim hâlâ asamı sıkıca kavrarken donup kaldım. Kafam tamamen karışmıştı. Konuşma tarzından kızın yanlış cevap verdiği açıkça anlaşılıyordu. Kızın sözleri belli ki onu rahatsız etmişti ya da en azından ben öyle bir izlenim edinmiştim ama yine de ona yardım etmeye karar vermişti. Konuşmaları sırasında bir potansiyel kıvılcımı falan mı görmüştü? Aklından neler geçiyordu? Bunu çözemedim.
“İzninizle.” Ariel grubumuzu halıdan aşağı indirdi ve
Çıkış. Luke ve Sylphie zaferle sırıtırken o mükemmel bir poker suratı takındı. Nasıl sırıtmasınlar ki? Perugius artık resmen Ariel’in taht adaylığını destekliyordu. Artık onun kampındaydı. Bu da Orsted’deki ilk görevimi başarıyla tamamladığım anlamına geliyordu.
Ayağa kalktım ve partiyi takip etmeye başladım, sonra durakladım ve tahtın arkasına baktım. Perugius’un etrafı on iki yandaşıyla çevriliydi, kibirli bir şekilde sandalyesine oturmuş, geri kalanımıza bakıyordu. Gidişimizi izliyordu, bu da doğal olarak arkamı döndüğümde göz göze geldiğimiz anlamına geliyordu.
“Ne oldu, Rudeus Greyrat?” Perugius sordu.
“Önemli değil…” Topuklarımın üzerinde dönüp Ariel’in peşinden gitmek üzereydim ama merakımı yenemedim. Sormak zorundaydım. “Peki sonuçta doğru cevap bu muydu? Gerçek bir kralı kral yapan şey gerçekten bu mu?”
Perugius içini çekti ve “İstediğim cevap bu değildi, hayır,” dedi.
“O zaman neden ona yardım etmeyi kabul ettin?”
Sırıttı. “Geçmişte bir zamanlar hepimiz Gaunis’in gerçek bir kralın tanımı olduğunu düşünürdük. Esnek ama temkinli, cömert ama duyarlıydı. Yetersizliklerini kabullenirdi, tüm insanlarda olduğunu bilirdi ve onu yeterli kılan da tam olarak buydu. Bunun da ötesinde, insanlara insan olarak bakar, güçlü yönlerinden yararlanır ve büyümelerine yardımcı olurdu. O, tanıdığım diğer herkesten daha fazla, insanlara ve onların savaştan harap olmuş dünyalarına liderlik etmek için en nitelikli kişiydi.”
Perugius kesinlikle Gaunis’i sevgiyle hatırlıyor gibiydi. Bahsettiği adam benim okuduğum adamdan farklıydı ama Gaunis’i bizzat görmüştü. Her ne kadar geçmişi pembe gözlüklerle görüyor olsa da, anlattıkları tozlu kitaplardan daha inandırıcıydı.
“Ariel Anemoi Asura, Gaunis ile en ufak bir benzerlik taşımıyor. Bununla birlikte, kendini nasıl idare ettiğini gözlemlerken, birden bir şey hatırladım. Gaunis’in bahsettiği ‘ideal kral’ bu değil miydi?”
“Gaunis ideal bir kraldan mı bahsetti?” Ben sordum.
“Evet. Kendisini idealden çok uzakta görüyordu. Barlarda takıldığı gençlik günlerinden, savaş alanındaki kamplarda geçirdiği zamanlara ve hatta kral olduktan sonra bile ‘ideal kral’ olarak neyi gördüğünü her zaman dile getirirdi.” Perugius durakladı ve bakışlarını bana dikti. “Dedi ki, ‘İdeal bir kral, diğer insanların uğruna hayatlarını feda etmeye hazır oldukları kraldır.”
Ah, şimdi anladım. Demek nedeni buymuş.
Ariel ona büyük bir kralın “başkalarının isteklerini yerine getirme kararlılığına” sahip olduğunu söylemişti. Bir düzine ya da daha fazla hizmetkârı onun için hayatını kaybetmişti. Onu korumak için öldüler. Bunu, onun gerçekten tahta çıkıp çıkamayacağını bilmemelerine rağmen yaptılar. Aslında bu ihtimalin çok düşük olduğunu biliyorlardı – fedakârlıklarının karşılığını asla alamayacaklarını biliyorlardı. Tüm bunların sebebi onun hayatlarını ortaya koymaya değer biri olduğunu düşünmeleriydi. Yani Perugius’un umduğu ideal kral olmasa da, Gaunis’in ideal kral olarak gördüğü kişi oydu. Dışarıda ne kadar insan varsa o kadar da ideal vardı.
“Anlıyorum,” dedim. “Şimdi anlıyorum. İnsanları değerlendirme yeteneğiniz gerçekten etkileyici.” Ayrılmadan önce bir kez eğildim.
“Rudeus Greyrat,” diye seslendi Perugius arkamdan.
Arkama baktım. Sandalyesinden kalkmış ve bana seslenmeden önce başka bir çıkışa doğru ilerlemeye başlamıştı.
“Benim de kendime ait bir sorum var,” dedi.
“Evet? Ne oldu?”
“Tüm bunlar olurken neden Orsted’den bahsetmedin? O adamdan nefret ediyorum ama varlığı görmezden gelebileceğim bir şey değil. Ondan bahsetseydiniz işlerin daha sorunsuz ilerleyebileceğini düşünmediniz mi?”
Orsted bana Perugius’un onu reddettiğini söylemişti. Bunu bildiğimden, Orsted’i bu işe karıştırmanın sonucu nasıl iyileştireceğini anlayamıyordum. Beni test mi ediyordu?
Zekice bir cevap mı istiyorsun?
“Ne Orsted ne de ben krallık peşindeyiz,” dedim.
“Ama Orsted Ariel’in kral olduğunu görmek istiyor, değil mi? Yanılmıyorsam siz de onunla aynı safta yer aldınız? Bu durumda, amaçlarınızı ilerletmek için onun nüfuzundan yararlanmanız gerekmez miydi?”
“Bu işleri hızlandırsa bile, tahta geçecek olan yine Prenses Ariel olacak ve bunu yapmak için sizin yardımınıza ihtiyacı var. Ne kadar yardım edersek edelim, biz hâlâ yabancıyız. İtaat etmeye zorlamak için gereksiz yere Orsted’in adını kullanmak sadece düşmanlık doğuracaktır.”
Hehe, bana kalırsa bu oldukça sert bir cevaptı.
Evet, bana kalırsa buraya dahil olanların kendi iradeleriyle katkıda bulunmaları gerekiyordu. Ariel kral olduktan sonra ülkeyi tek başına yönetmek zorunda kalacaktı. Orsted’in planlarını bilmediğim için onun adına konuşamasam da, bu iş bittikten sonra Ariel’den hiçbir talebim olmayacaktı. Bu işte bir çıkarım olmadığına göre, fazla karışmamalıydım.
Perugius odadan çıkmadan önce, “Bu çok zayıf bir düşünce tarzı,” diye tükürdü. On iki hizmetkârı geride kalmıştı ve hepsinin bakışlarının ağırlığı altında zorlukla nefes alabiliyordum. Dayanamayarak kapıya doğru koştum.
Vay anasını. Bu utanç vericiydi. Sanırım bu, yarım yamalak cevapların ona göre olmadığı anlamına geliyor.
***
Seyirci odasından çıktıktan sonra doğruca Ariel’in odasına yöneldim. Kapıyı çalmadım, onun yerine kapıyı kırarak açtım ve “Geciktiğim için özür dilerim.” dedim.
İlk gördüğüm şey bir çift porselen beyazı omuzdu. Sylphie çoktan Ariel’in süslü kıyafetlerini çıkarmış ve korsesini gevşetmeye başlamıştı.
“Ah! Rudy, bu ne cüret!” Sylphie bana havladı.
“Telaşa gerek yok,” dedi Ariel. “Lord Rudeus davamıza iyi hizmet etti. Odama girmek için izin istemesine gerek yok. Eğer vücuduma bir göz atmayı hizmetleri için yeterli bir ödül olarak görüyorsa, o zaman bu ödenecek küçük bir bedeldir.”
“Ne?” Sylphie ağzı açık kaldı. “Ama Prenses Ariel…”
“Oh, anlıyorum ki yeterince düşünceli davranmamışım.” Ariel durakladı. “Lord Rudeus, özür dilerim ama dışarı çıkarsanız çok memnun olurum.”
O bunu söylediğinde ben çoktan kapıdan çıkmıştım ve ne dediğini ancak arkamdan kapattığımda anlayabildim. Yanlış izlenimlerini nereden edindiği hakkında hiçbir fikrim yoktu ama o soyunurken gizlice bakmak için utanmadan içeri girmiyordum.
Gerçi güzel bir vücudu var.
Aynı şey Eris için de söylenebilirdi ama onunki yoğun bir eğitimin ürünüyken, Ariel’in fiziği doğuştan sahip olduğu bir şeydi ve elde etmek için mücadele etmesi gerekmiyordu. Genlerine teşekkür etmeliydi. Üst ve alt kısımlar arasındaki dengeden bahsedecek olursak, Sylphie de daha az etkileyici değildi. Hem göğsü hem de poposu küçük ve düzdü. Mükemmel bir simetri vardı. Bu yönünü çok seviyordum. Bu arada Roxy bir tanrıçaydı, o yüzden başka biriyle kıyaslanamazdı.
“Bir dahaki sefere kapıyı mutlaka çalarım,” diye mırıldandım kendi kendime.
Ayrıca, geçmişte kapıyı çalmamak, heykelini kucaklayan bir sapıkla karşılaşmama neden olmuştu. Bu benim için yeterli bir ders olmalıydı.
Yavaş öğrenen biri olmalıyım.
Durun. Bir saniye bekleyin. Luke da onlarla beraber odadaydı, değil mi? Yani bakmasına izin var mıydı? Bu şaşırtıcı değildi. Ariel muhtemelen onun yanında kendini herkesten daha rahat hissediyordu.
Sylphie kapıdan bakarak, “Pekâlâ Rudy, artık içeri girebilirsin,” dedi.
İçeri girmeye çalıştığımda dudaklarını büzdü. “Onu gördün mü… bilirsin…”
“Beyaz iç çamaşırı giydiğini fark ettim.”
Sylphie kaşlarını çatarken yanakları havayla şişti. Beyaz külot giydiğini de biliyordum, çünkü dün gece üstünü değiştirirken bakmıştım. Şişmiş yanaklarını dürttüm ve içeri doğru ilerledim. Birkaç adım sonra Sylphie’nin kıçımı çimdiklediğini hissettim.
“Oh, canım, Bayan Sylphie…”
“Ne oldu, Bay Rudeus?”
“Yaltaklanmamızı eve döndüğümüz zamana saklayalım, olur mu?”
“…Hmph!” Bu sefer odanın köşesine doğru yürümeden önce popoma bir şaplak attı ve kendini zorla bir sandalyeye oturttu. Yanakları kıpkırmızı parlıyordu, bu da onu daha da sevimli yapıyordu.
Her neyse.
Ariel üstünü değiştirmeyi bitirmiş, bir sandalyeye oturmuştu. Gündelik kıyafetleri içinde bile bir prenses gibi görünüyordu. Kıyafetleri pahalı olduğu için mi, yoksa gerçek bir prenses giydiği için mi? İkisinin de pek bir önemi yoktu.
“Biraz önce üstünüzü değiştirmekle meşgulken içeri daldığım için özür dilerim,” dedim.
“Hiç de değil… Peki, sen ne düşündün?”
“Neyi düşüneyim?” Ben sordum.
“Bedenim.”
Gerçekten bunu bana sormak zorunda mı? Sylphie’nin daha sonra bana çok kızacağını biliyorum.
Hayır, bu muhtemelen bir testti. Harika, bugün herkes beni test etmek istiyor. Bu sefer yanlış cevabı seçmesem iyi olur.
“Harikaydı… ya da ben öyle demek isterdim ama şahsen ben Sylphie’ninkini tercih ederim.”
“Gerçekten böyle mi hissediyorsun? O zaman sana bu kadar çirkin bir şey gösterdiğim için özür dilemeliyim.” Ariel kıs kıs güldü.
Sylphie’nin yüzü daha da kızarırken, “Bunu söylediğine inanamıyorum…” diye homurdandı.
Luke sadece omuz silkti. Perugius’u bize yardım etmesi için ikna etmeyi başardığımızdan beri herkesin keyfi yerindeydi.
“Lütfen oturun,” dedi Ariel.
Karşısına yerleşir yerleşmez yüzü ciddileşti.
Sanırım ben de ciddileşmeliyim.
“Çabalarınız için teşekkürler Lord Rudeus, artık planımızın bir sonraki aşamasına geçebiliriz.”
Başımı salladım. “Hayır, ben hiçbir şey yapmadım.”
“Alçakgönüllü olmaya gerek yok. Bizi o kütüphaneye götürdüğünüz için cevabı bulabildim.”
Ama bu cevabı kendi başına bulmuştu ve Perugius’u ikna eden de oydu. Derrick onun adına Perugius’u ikna etmek için burada olmadığından ve gelecekteki benliğimin zaman çizelgesinde Perugius’un güvenini kendi başına kazanmayı asla başaramadığından, belki de sonuçtan biraz pay çıkarabilirdim.
Sanırım bunun için kendi sırtımı sıvazlamakta bir sakınca yok. Yine de Orsted planın yarısından fazlasından sorumluydu.
“Şimdi sırada ne olduğunu konuşalım. Lord Perugius mümkün olan en kısa sürede saraya dönmemizi ve işleri yoluna koymamızı tavsiye etti. Onun sözlerine kulak vermeyi ve tam da bunu yapmayı planlıyorum.”
“‘Bir şeyler ayarlamak’ derken neyi kastediyorsunuz?”
“Tam olarak kelimelerin ima ettiği şey.”
Evet, sorun şu ki neyi ima ettiklerini bilmiyorum. Durakladım. Bekle, bir açıklama istemeden önce kendim düşünmeye çalışmalıyım.
Özetlemek gerekirse, Perugius bizimle yola çıkıp Asura Krallığı’na kadar yürümeyecekti. Bu nedenle, Ariel’i önden göndererek girişine zemin hazırlamasını istedi. Bu sahne, örneğin düzinelerce soylunun katılacağı bir parti olabilir. Bunu yaptıktan sonra, on iki ruhuyla birlikte girişini bazı süslü gongları çalarak selamlayabiliriz. Soyluların hepsi şaşkınlıkla bakakalır, “Urk! Bu Perugius!” der ve hemen secdeye kapanırlardı. Ya da buna benzer bir şey.
“O zaman… acele etmek için gerçek bir neden yok, değil mi? Hazırlanmak için biraz daha zaman harcamamız gerekmez mi?” diye sordum.
“Buna gücümüz yetmez. Babamın ölümcül bir hastalığa yakalandığı haberini aldım.” Şok edici olması gereken bu haberi vermesine rağmen, Ariel’in yüz ifadesinden hiçbir duygu okunmuyordu.
Demek öyle. Ariel bunu çoktan duymuş. Bu bilgiyi normal kanallardan mı aldığını yoksa İnsan-Tanrı’nın haberi Luke’a verip onun da kendisine mi aktardığını merak ettim. Ben ikincisinden şüpheleniyordum.
Ama bir dakika bekleyin. Ariel’in bu bilgiyi doğrudan İnsan-Tanrı’dan almış olması mümkün değil mi? Bu da onun havarilerinden biri olabileceği anlamına gelir. Eğer öyleyse, bu planlarımızı altüst eder.
Bunu düşünmek bile korkunçtu. Onun bir havari olma olasılığı hakkında Orsted’e danışmam gerekecekti.
“Yüzündeki ifadeye bakılırsa zaten biliyordun,” diye tahmin etti Ariel.
“Ha?”
“Ejderha Tanrısı’nın bir hizmetkârı olduğunuza göre, gözünüzü bile kırpmadığınıza şaşırmamalıyım sanırım.”
Boğazımı temizledim. “Ah… Efendi Luke’un isteği çok ani oldu ve siz de planlarınıza devam etmek için oldukça kararlı görünüyordunuz. Bir şeyler olduğundan şüphelendim.”
Cevabımdan tatmin olmuş bir şekilde başını salladı.
Phew.
“Eminim sizin de ilgilenmeniz gereken işleriniz vardır… Bu durumda, işleri toparlayıp yolculuğumuza hazırlanmanız için on dört ya da on beş gün yeterli olacaktır, değil mi?”
İki hafta içinde yola çıkmayı planlıyor, ha?
Orsted’in emirlerini ilk aldığımdan beri yaklaşık yirmi iki ya da yirmi üç gün geçmişti. Bu da her şeyin başlamasından bu yana neredeyse bir ay geçtiği anlamına geliyordu. Kralın sağlık haberlerinin ne zaman geleceğine dair tahmini doğru çıkmıştı.
“Neyse ki, Lord Perugius’a bizim için bazı ışınlanma çemberleri hazırlamasını söyleyebilirsek, yolculuğumuz uzun sürmez. Çalışmak için biraz zamanımız olacak. Yine de, babamın hasta olduğunu bildiğimden, çok geç kalmamak için mümkün olan en kısa sürede dönmek istiyorum. Kardeşlerim yerlerini sağlamlaştırmaya fırsat bulamadan önce varmak istiyorum.”
Sözlerine bakılırsa, kralın hastalığı ölümcül. Bu da yeni bir kralın taç giymesi demek. Eğer çok oyalanırsak, Ariel taht için yarışma şansını bile kaybedecekti.
Beni endişelendiren tek bir şey vardı. Orsted, Asura Krallığı’nda uğraşmamız gereken bir dikenden bahsetmişti: Yüksek Bakan Darius Silva Ganius. Orsted’e göre Tristina’yı bulmamız gerekiyordu çünkü Tristina onun Aşil topuğuydu. Tristina yanımızda olduğu sürece onu görevden uzaklaştırabilirdik. Perugius’un işbirliğini sağladığımıza göre artık bir faktör olmayacağını düşünmek cazip geliyordu. Ama planlarımıza engel olmasaydı Orsted Darius’tan bahsetmezdi.
Perugius’un desteğiyle Ariel güç ve nüfuz bakımından birinci prens ve hizbine eşitti. Darius’tan kurtulmak onu öne geçirecekti. Zaferimizi garantilemek için tekrar harekete geçmem gerekiyordu.
“Prenses Ariel, ışınlanma çemberlerinden bahsetmişken… Bir tanesinin Asura Krallığı sınırına yakın bir yerde olması, ülkenin içinde olmasından daha iyi olmaz mı?” Ben önerdim.
“Öyle mi? Peki neden?”
“Prenses gibi önemli birinin sınırdan geçmeden krallığa girebildiği duyulursa, bu işte bir bit yeniği olduğundan şüphelenmeye başlayabilirler. Özellikle de ışınlanma çemberleri yasak olduğu için. Onları kullandığınız ortaya çıkarsa, gereksiz sorulara yol açacaktır. Bence sınırdan başkente doğru ilerlemek daha iyi olur. Bu şekilde, biz geçerken halk da sizi görebilir.”
“Hm, anlıyorum. Bu adil bir nokta.”
Güzel! Şimdi tek yapmam gereken Triss’in içinde olduğu bu organizasyonla bağlantı kurmamız için bir bahane bulmak. Bunu nasıl yapacağımı pek düşünmedim ama bu tür kanun dışı örgütlerin çoğu işin içinde para olduğu sürece pazarlık yapmaya istekli oluyor.
“Ben bu fikre karşıyım,” dedi Luke konuşmamızı keserek. “Majesteleri gerçekten hastaysa, birinci ya da ikinci prensin yol boyunca dönüşümüzü engellemek için köleleri olabilir. Işınlanma çemberleri yasaklanmış olabilir ama kullandıklarımız fark edilmediği sürece, başkente fark edilmeden nasıl ulaştığımıza dair bahaneler üretebiliriz.”
“Bu makul bir argüman,” diye onayladı Ariel. “Devam edin.”
“Bu kez Rudeus bize eşlik ediyor. Savaştaki gücümüz söz konusu olduğunda hiçbir endişe olmamalı. Yine de söylentilere göre birinci prens bir Kuzey İmparatoru’nun hizmetine girmiş. Sarayın kendine has tehlikeleri olsa da, Kuzey Tanrısı tarzında deneyimli bir kılıç ustası tarafından açık yolda yakalanırsak daha büyük bir tehlike altında olacağımızı düşünüyorum.” Sesinden korku süzülüyordu.
Ariel, “Doğru, bu tür bir rakip tarafından hedef alınmak istemeyiz,” diye onayladı. Hem o hem de Sylphie Luke’un önerisini benimkine tercih ediyor gibiydi. Üçü de krallıktan kaçmış ve bu noktaya gelebilmek için canla başla savaşmış, bu süreçte sayısız kayıp vermişlerdi. Yolda saldırıya uğramaktan korkmaları son derece doğaldı.
Yine de… Şimdi ne olacak? Triss’le temas kurabilmek için onlardan önce gitmek için bir bahane bulmalı mıyım?
Hayır, bu arada Ariel’e ve diğerlerine bir şey olması amacımızı boşa çıkarırdı. Luke’un İnsan-Tanrı’nın havarilerinden biri olduğuna dair tüm şüphelerimi henüz gidermemiştim. Önerisi İnsan-Tanrı’nın emriyle bile olabilirdi.
Ariel kaşlarını çattı. “İkiniz de sağlam argümanlara sahipsiniz… Sylphie, sen ne düşünüyorsun?”
“Hm, şahsen ben doğrudan krallığa ışınlanmamız gerektiğini düşünüyorum. Bu çemberin bizi Asura’nın içinde tam olarak nereye götüreceği konusunda hiçbir fikrimiz yok. Ayrıca, sınır kontrol noktasından geçmeyerek birinci prensi alt etmekten daha büyük bir avantaj olamaz.”
Yani Sylphie Luke’un fikrini destekliyor mu?
“Ayrıca,” diye devam etti Sylphie, “ortalığı fazla karıştırmadan ülke dışına çıkmayı başardık. Gizlice geri dönmememiz için hiçbir neden göremiyorum. Sınırdan yürüyerek geçmek bir aydan fazla sürer. Bu süreyi başka şeylere harcasak daha iyi olur.”
Her zaman olduğu gibi Sylphie’nin gerekçeleri sağlam ve iyi ifade edilmişti. Ne demek istediğini anlamak kolaydı ve buna katılmamak zordu.
“Pekâlâ… Bakış açınızı anlıyorum,” dedi Ariel. “Bu durumda, planladığımız gibi ilerleyip Asura Krallığı’nın içine ışınlanacağız.”
Ben Sylphie’nin ikna kabiliyetini değerlendirmekle meşgulken Ariel kararını vermişti. Sylphie’yle önceden daha fazla bilgi paylaşmadığım için bu kısmen benim hatamdı.
Oh, Tanrım. Şimdi ne yapacağım?
Seçeneklerim ya ana gruptan ayrı çalışıp Triss’le temasa geçmek ya da benim yerime bu işi yapacak birini bulmaktı. Ghislaine… bu tür işlere pek uygun değildi. Elinalise şu anda hamileydi ve aynı sebepten dolayı Cliff’i de bu işin içine çekemezdim. Müzakere yeteneği olan başka kime güvenebilirdim ki?
Zanoba’nın da ilgi alanına girmiyor gibi görünüyor, ama belki onu Ginger’la birlikte gönderirsem… Hayır. Başka bir ülkenin prensinin etrafından dolanmak daha sonra benim için sorun yaratabilir.
Ben düşünceler içinde kaybolmuşken, aniden kapı çalındı.
“Girin.”
Sylvaril içeri adım attı. Kanatlarını çırparak odaya bir göz attı ve şöyle dedi: “Az önce Asura Krallığı’ndaki tüm ışınlanma çemberlerinin yok edildiğini keşfettik.”
“Ha?!”
Haber aniden ortaya çıktı ve bizi gafil avladı.
“Ne demek istiyorsun?” Ariel sordu.
“İzin verin açıklayayım…”
Sylvaril bize detayları anlattı. Dinleyici seansımızın ardından Perugius, Sylvaril’e sihirli çemberlerinden birini derhal aktive etmesini emretti. Yüzen kalesindeki bir tanesi doğrudan Asura Krallığı’ndaki belirli bir yere yönlendiriyordu. Bunu yapmaya çalıştığında, yanıt vermediğini fark etti. Sylvaril bir şeylerin ters gittiğini hissetti ve Arumanfi’yi diğer uçtaki çemberi araştırması için gönderdi, böylece çemberin yok edildiğini keşfettiler. Asura Krallığı’ndaki diğer çemberleri de kontrol etti ama her biri yok edilmişti.
“Ve böylece, artık Asura Krallığı’nın içine ışınlanamıyoruz.”
Şu anda en yakın ışınlanma çemberi ülke sınırına yakındı. Yolun geri kalanını yürümemiz gerekecekti.
Birisi çemberleri kasten sabote etmişti. Bunun bir tesadüf olmasına imkan yoktu. Tek soru kim olduğuydu? İnsan-Tanrı mı yoksa Orsted mi? Yarın ikincisine sorabilirdim. O zaman emin olurdum.
Yine de bu durum beklenmedik bir şeyi tetikledi; bana karşı bir şüphe. Krallığa ışınlanmamamızı önerdikten hemen sonra, sanki planlanmış gibi, koşullar onları bunu yapmaya zorladı. Luke bana dikkatle baktı, sanki bu konuda bir şeyler bildiğimden ve paylaşmadığımdan emin gibiydi. Sylphie bile endişeyle bana baktı. İkisinin de bunu Orsted’in yaptığını düşündüğünden emindim.
Bu haber karşısında sarsılmayan tek kişi Ariel’di. “Bu durumda,” dedi,
“Sanırım başka seçeneğimiz yok. Lord Rudeus’un önerisine uyacağız.”
Luke şaşkınlık içinde, “Ama Prenses Ariel,” diye itiraz etmeye başladı.
Ariel onun sözünü kesti ve “Luke, Ellemoi ve Cleane’i durumdan haberdar et ve lütfen hazırlıklarda onlara yardım et. Sylphie, benimle gel. Ranoa Krallığı’nın hanımefendi ve beyefendilerine saygılarımızı sunmamız gerekiyor. Sizi kendi halinize bırakayım Lord Rudeus. Şimdilik aileniz ve dostlarınızla vedalaştığınızdan emin olun.”
“…Nasıl emrederseniz,” dedi Luke sessizce, başını sallayarak.
Havada kalan tedirginliğe rağmen hepimiz yollarımızı ayırdık.
