Sara’nın Şeriat şehrinden ayrılmasından kısa bir süre sonra kış ciddi bir şekilde başladı ve ben on sekiz yaşıma girdim. Araştırmam istikrarlı bir şekilde ilerliyordu ve üniversitedeki bir yıllık yükümlülüklerimi tamamlamayı başarmıştım. Yakında dördüncü sınıf öğrencisi olacaktım. Her şey yolunda gidiyordu.
Elinalise ise sınıf tekrarı yapmak zorunda kalacaktı. Benim aksime o genel bir öğrenciydi ve altı aylık devamsızlığı onu umutsuzca geride bırakmıştı. Bu durum onu hiç rahatsız etmiyor gibiydi ama ben bu konuda kendimi biraz suçlu hissediyordum. Ne de olsa aileme yardım ediyordu.
Bu arada Sylphie de o yılki devam kotasını dolduramamıştı. Ancak notları hala mükemmeldi ve Prenses Ariel’in koruması olarak rolünü göz önünde bulundurdular, bu yüzden ilerlemek için özel izin aldı. Bazen her şey kimi tanıdığınızla ilgilidir.
Evde de işler yolundaydı. Lucie hızla büyüyordu. Emzirmeye olan ilgisini çoktan kaybetmişti; son zamanlarda emzirmek yerine bebek maması yiyordu. Ve daha geçen gün, benimle ilk kez konuştu! Bana baktı ve “Wudee” dedi.
Görünüşe göre onun için “Rudy” idim, “Dada”, “Papa” ya da “Bay Bubbles” değil. Ama evdeki hiç kimse bana böyle seslenmiyordu, bu yüzden onu suçlayamazdım. Sylphie’ye “Anne” diyordu ama bunun nedeni Sylphie’nin bu kelimeyi ona kasıtlı olarak öğretmiş olmasıydı. Belki ben de aynısını yapabilir ve adımı “Baba” olarak değiştirebilirdim.
Hayır, acele etmeye gerek yok.
Hâlâ bebekti. Biraz daha büyüdüğünde, bana “Sevgili Baba” demesini öğretecektim. Her neyse, şimdiden konuşmaya başlaması biraz çılgınca değil miydi? Belki de elimizde küçük bir dahi vardı!
Biliyorum, biliyorum. Bu son derece normal. Bazı çocuklar erken başlar, bazıları biraz daha uzun sürer. Sylphie ve Lilia da onunla sürekli konuşuyordu. Muhtemelen bununla bir ilgisi vardı.
Ama bakın… Çocuğunuzun konuşmaya başladığını gördüğünüzde, bu harika bir duygu,
Tamam mı?
Bazı dezavantajları da vardı tabii. Daha da büyüdüğünde, “İç çamaşırlarımı babamınkilerle yıkama!” gibi şeyler söylemeye başlayabilir.
Hmm, hayır. Aslında bir sebepten dolayı bunu dört gözle bekliyordum!
Kızımız artık emzirilmediği için Sylphie’nin göğüsleri süt üretmeyi bırakmıştı. Bu gerçek bir moral bozukluğuydu. O tatlı, heyecan verici ikramın tadını çıkarma şansımı kaybetmiştim. Ayrıca normal, daha küçük boyutlarına geri dönmüşlerdi. Onları bu halleriyle de seviyordum elbette ama… bu biraz da bonus sahnesinde zamanlayıcının bittiği an gibi hissettiriyordu.
Başka bir not olarak, artık sütanneye ihtiyacımız olmadığı için Suzanne ile olan sözleşmemizi de feshetmiştik. Yine de onunla iletişimde kalmaya çalışacaktım. Bebeğime çok iyi bakmış ve zamanında bana da yardım etmişti. Elimden geldiğince iyiliğinin karşılığını ödemek istiyordum. Belki çocukları üniversiteye kaydolursa onlara göz kulak olabilirdim. Bu gerçekleşmeden önce mezun olmam muhtemel görünüyordu ama Norn’dan benim için onlara göz kulak olmasını isteyebilirdim.
Norn ve Aisha’nın da son zamanlarda keyfi yerindeydi. Sürekli Lucie’yi kontrol ediyor ve onun ne kadar sevimli olduğundan bahsediyorlardı. Muhtemelen çocuk onlar için her şeyden çok küçük bir kız kardeş gibi hissediyordu.
Bir ara merdivenlerin yanında konuşurlarken gördüm onları. Anlaşıldığı kadarıyla Lucie’nin önünde kavga etmemeye karar vermişlerdi. Başka küçük planları da varmış gibi görünüyordu. Muhtemelen Lucie’nin onları örnek almasını istiyorlardı.
Son zamanlarda eskisi gibi kavga ettiklerini görmüyordum. Sanırım bazı çocuklar evde kendilerinden daha küçük biri olduğunda daha “yetişkin” davranmaya çalışıyorlar. Lucie’nin gelişinin hoş ve beklenmedik bir yan etkisiydi bu.
Roxy’nin öğretim üyesi olarak ilk yılı da sorunsuz geçiyor gibi görünüyordu.
Son zamanlarda birkaç öğrencinin ona hayranlıkla baktığını fark etmiştim. Belki de onun büyüklüğünü kısmen de olsa anlamaya başlamışlardı. Niyetim onunla alay etmeye cüret eden herkesi zorla yeniden eğitmekti… ama sınıflarındaki çocuklar saygıyla dinliyor gibi görünüyordu. Umarım bu şekilde kalır.
Zenith’in rutini her zamanki gibiydi. Norn etraftayken birlikte yemek yiyorlardı. Ve Aisha bahçedeyken birlikte yabani otları ayıklarlardı. Bazen Lucie’nin parmaklarını nazikçe sıkar ve ona gülümserdi.
Tek büyük değişiklik buydu: Norn ve Aisha’nın doğum günü partisinden sonra Zenith düzenli olarak gülümsemeye başlamıştı. Gülümsemeleri küçük ve inceydi ama herkes onları oldukları gibi tanıyordu.
Hâlâ konuşmuyordu ve yüz ifadeleri çok kısıtlıydı. Ama iyileşme yolunda ilerleme kaydettiğine inanmak istiyordum.
***
Bugün mezuniyet günüydü.
Üniversite giriş törenlerini kampüsün dışında yapıyordu ama mezuniyet törenleri içeride yapılıyordu. Daha önce hiç adım atmadığım devasa bir oditoryuma büyük bir sahne kurmuşlardı ve yedinci sınıf öğrencileri burada teker teker diplomalarını alacaklardı.
Bugün toplamda sadece beş yüz kişi mezun oluyordu. Üniversitenin on binden fazla öğrencisi vardı, bu yüzden bu sayı garip bir şekilde düşük görünüyordu. Bu sınıf muhtemelen yaklaşık iki bin kişi olarak başlamıştı; çoğu yıllar içinde okulu bırakmış olmalı.
Bu okula kaydolmak kolaydı ama mezun olmak o kadar kolay değildi. Özellikle, İleri seviye büyüler ve birleşik büyüde ustalaşmak zordu. Daha düşük mana kapasitesine sahip olanlar için bunlar imkânsız bile olabilirdi.
Biraz yeteneği olan ancak Başlangıç seviyesindeki büyülerde ustalaşmanın kendileri için yeterli olduğuna karar veren çok sayıda insan da vardı. Bir de çeşitli kişisel veya mali nedenlerle okulu bırakanlar vardı. Özel Sınıftakilerin işi nispeten daha kolaydı.
Sahnenin büyük bir kısmı mezun olan öğrencilerle doluyken, fakültenin tamamı sahnenin diğer tarafında sıralanmıştı. Toplamda iki ya da üç yüz kişi olmalıydılar.
Bu kadar çok profesörün çalıştığını fark etmemiştim. Yine de bu, fakülte ofisleri için neden ayrı bir binaya sahip olduklarını açıklıyordu.
Kalabalığın içinde Roxy’yi fark etmek kolaydı; en kısa boylu öğretim üyesiydi. Uzaktan bile gözlerinin heyecanla parladığını görebiliyordum.
Bu arada, genel öğrenci topluluğu bugün izinliydi. Diğer sınıflardaki çocukların bu etkinliğe ya da birinci sınıfların giriş törenine katılma zorunluluğu yoktu. Aslında katılmak için özel izin almaları gerekiyordu. Bunlara katılmak, hak etmeniz gereken bir onur olmalıydı.
Öğrenci Konseyi’nin ayrılmış oturma alanının kenarında oturuyordum. Konseyin tüm üyeleri buradaydı -Ariel, Luke, iki kraliyet görevlisi ve yüzlerini tanıdığım dört kişi daha. Ve tabii ki Sylphie de.
Onu “duruşu düzgün profesyonel” modunda görmek her zaman güzeldi. Kısa bir süre önce bu kıyafetle bir erkek çocuğundan ayırt edilemezdi. Ama artık saçları omuzlarına kadar inmişti ve vücudu hamileliğinden sonra ince bir şekilde daha kadınsı olmuştu.
Her nasılsa, aynı anda hem sevimli hem de havalı olmayı başarıyordu. Yabancılara onun karım olmasıyla övünme dürtümle savaşmak zorunda kaldım.
Başka bir not daha… Nedense Norn, Öğrenci Konseyi bölümündeki son koltukta oturuyordu. Artık üye falan mı olmuştu? Bu konuda hiçbir şey duymamıştım. Bu yıl onlar için çalışmıyordu ama belki de yeni dönemin başında katılıyordu.
Burnumu sokmak istemedim ama umarım yıl başlamadan önce bana anlaşmanın ne olduğunu söylerdi.
“Mezun olan sınıfın temsilcileri… Linia Dedoldia ve Pursena Adoldia! Diplomalarınızı ve Sihir Loncası’nın Drank üyeleri olarak kimlik bilgilerinizi almak üzere öne çıkın!”
Linia ve Pursena kendi yıllarının temsilcileri olarak seçilmişlerdi. Bir süre başıboş kaldıkları doğruydu ama sonunda burada etkileyici bir akademik başarı elde etmişlerdi. Tabii ki onlar aynı zamanda Doldia kabilesinin prensesleriydiler – beastfolk hükümdarları. Görünüşe göre Üniversite bu onuru soylu öğrencilere vermeyi tercih ediyordu. Benzer sicillere sahip bir halktan ve bir soylu olduğunda, temsilci olarak soyluyu seçiyorlardı. Bu, gerçek bir soruna yol açmadan güçlü insanların gözüne girmenin bir yoluydu.
Halktan biri açık ara yılın en iyi öğrencisi olsaydı işler farklı gelişirdi diye düşündüm ama bunu söylemek zordu. Roxy zamanında mükemmel bir öğrenciydi ve ona bu onuru vermemişlerdi. O zamanlar ne kadar yetenekli olduğunu bilmeme imkân yoktu ama kulağa Saint-tier büyüsünü kullanabilecek kapasitede biri gibi geliyordu… ve yine de rolü başkasına vermişlerdi.
Sihir Üniversitesi, geçmişlerine bakmaksızın oraya kaydolmak isteyen herkesi kabul etme konusunda büyük bir anlaşma yaptı. Ancak burayı yöneten insanlar da insandı ve belli ki önyargıları vardı.
“Teşekkür ederim, efendim!”
“Teşekkür ederim, efendim!”
“Tebrikler. Tüm günlerin sihir yolunda geçsin!”
Linia ve Pursena diplomalarını vakur bir şekilde aldılar. Onları sahneye çıkarken görmek gerçekten çok güzeldi. Çiftleşme mevsimi boyunca erkek arkadaş bulma niyetlerini ilan etmişlerdi. Ancak birçok talipleri öne çıktığında, onları teker teker alt edip bir kenara atmışlardı. Sonunda, bir ceset dağının tepesinde birlikte durmuşlar, “Ne oluyor be?” diye mırıldanmışlardı. Çok güçlendik.” ve “Ne moral bozucu.”
O anılar şimdi zihnimde yeniden canlandı. O görkemli anlarda onlar kraliyet ailesindendi – ormanın iki kraliçesi, yenilmez ve dokunulmaz.
Daha sonra bir tavernaya gidip “Mrrow!” diye bağırdıklarını da hatırlıyorum. Erkeklerle işim sonsuza dek bitti!” ve “Ben de! Erkekler lanet olası ezikler!” diye bağırdıkları da. Ama bunları unutmak için elimden geleni yapardım.
***
Mezuniyet töreni bittikten sonra Nanahoshi’nin laboratuvarına uğradım ve onu kalın bir bornoza benzer bir şeye sarınmış, sürekli öksürüp hırıltılar çıkarırken buldum.
“Yine mi üşüttün Nanahoshi?”
“Öksürük, öksürük... Sanırım öyle.”
Son bir yıldır kız düzenli olarak hastalanıyordu. Genellikle öksürük ya da ani ateşle seyrediyordu. Her seferinde Detoksifikasyon büyüleriyle bunları temizliyordum, ancak çok geçmeden hemen geri geliyorlardı.
“Kendinize biraz daha iyi bakmayı düşündünüz mü? Bilirsin, biraz dışarı çıkmayı?”
Genel olarak Nanahoshi odasından neredeyse hiç çıkmazdı. Önemli bir şey olduğunda ortaya çıkıyordu, ancak bunun dışında tüm yılı bu yerde saklanarak geçiriyor, sadece öğle yemeği için dışarı çıkıyordu. Kahvaltı ve akşam yemeği için konserve yiyecek stoklarına güveniyordu.
Zamanının büyük çoğunluğunu güneş ışığının ulaşamadığı bu odalarda tek başına geçiriyordu. Bağışıklık sisteminin çok iyi olmaması sürpriz değildi. Öncelikleri olduğunu anlıyordum ama sağlığını daha ciddiye almaya başlaması gerektiğini hissediyordum.
“Neden en azından şu kötü öksürük geçene kadar dinlenmiyorsun?”
“Artık çalışmayı bırakamam. Son zamanlarda araştırma konusunda o kadar çok ilerleme kaydediyorum ki…”
Ve bununla birlikte sihirli çemberlerine geri döndü.
Haksız da sayılmazdı, araştırma gayet iyi gidiyordu. Planının ikinci aşamasını birkaç ay önce tamamlamış, birinci aşamada elde ettiği şişeye uyan bir kapağı başarıyla çağırmıştı.
Şu anda üçüncü aşamadaydık: bir bitki veya hayvan gibi canlı bir şeyi çağırmak. Bu büyük ve heyecan verici bir adımdı. Eski dünyamızdaki sebzeleri bu dünyaya getirmekten çok uzak değildik ve her geçen gün daha da yaklaşıyorduk.
“Bugün üçüncü aşama deneyleri üzerinde çalışmaya devam edeceğiz.”
“Cliff ve Zanoba müsait olana kadar beklememiz gerekmez mi?”
“Sanırım. O zaman neden gidip onları bulmuyorsun?”
Başımı salladım. “Ne yazık ki bugün kampüste değiller.”
“Ne, ikisi de mi kapalı? Bu alışılmadık bir durum. Nedenini biliyor musun?”
“Bugün mezuniyet günü. Kimsenin dersi yok.”
“Mezuniyet günü…? Ah. Yılın o zamanı geldi mi?”
Nanahoshi bu sözleri söylerken yüzünü buruşturdu. Bu sözler onun için sadece bir yılın geçtiğini gösteriyordu – bu dünyada kapana kısılmış olarak geçirdiği bir yıl daha.
“Evet. Linia ve Pursena diplomalarını falan aldılar. Görünüşe göre eve dönüyorlar, bu yüzden yakında bir veda partisi düzenleyebileceğimizi düşünüyordum. Sen de orada olacaksın, değil mi?”
“…Sanırım, evet.”
Linia ve Pursena Nanahoshi için arkadaş sayılır mı bilmiyorum ama gelip veda etmeye istekli olduğunu bilmek güzeldi. Kız doğası gereği hâlâ içine kapanık biriydi ama eskisine göre biraz daha sosyalleşmişti.
“Sanırım eve döndüklerinde tekrar prenses olacaklar… Garip, değil mi?”
“Kesinlikle öyle görünmüyorlar.”
“Buna katılmamak mümkün değil.”
Dürüst olmak gerekirse Doldia kabilesinin geleceği konusunda biraz endişeliydim. Umarım bir moronun lider olması durumunda işleri yürütebilecek kadar yetkin insanları vardır.
Tam bunları düşünürken kapı çalındı.
“Hm? Uh, içeri gel.”
“Pardon!”
“Geliyorum.”
Yeni ziyaretçilerimiz cesur bir kedi ve uykulu gözlü bir köpekti. Tam da az önce bahsettiğimiz gibi.
Linia ve Pursena, üzerlerinde hâlâ okul üniformaları olduğu halde odaya girdiler.
“Her yerde seni arıyorduk, Patron.”
“Biraz zamanın var mı?”
Onlarda biraz farklı bir şeyler var gibiydi ama ne olduğunu anlamak zordu. Linia’nın biraz gergin görünmesi miydi? Ya da belki de Pursena’nın ağzında bir parça et olmaması mıydı? Havada düşmanlık gibi bir şey sezdiğimi düşündüm. Bu bana ilk tanıştığımız günü hatırlattı.
Normalde şöyle bir şey derlerdi: “Meooow! Patron yine bekâr bir kadının odasında takılıyor! Belki Fitz ya da Roxy’ye söylerim!” derlerdi ama bu sefer tamamen işle ilgiliydiler.
O zaman başka bir düello zamanı mıydı? Şehirden ayrılmadan önce hesaplaşmak mı istiyorlardı?
“Lütfen, Patron?”
“Buna ihtiyacımız var, dostum.”
Fazla bir şey söylemiyorlardı ama sözlerinin arkasındaki ağırlığı hissedebiliyordum. Gözleri kararlılıkla parlıyordu.
Belki de evlerine “kaybedenler” olarak dönmek istemediler. Ne de olsa gururları vardı.
Pekala o zaman. Kavga etmeyi sevmem ama ikiniz için bir istisna yapacağım. Şimdi kuyruğu çevirmek doğru olmaz.
“Tamam o zaman. Üzgünüm, Nanahoshi. Görünüşe göre başka bir yerde bana ihtiyaç var.”
“Affedersiniz? Deneylerimiz ne olacak?”
Nanahoshi olayların bu şekilde gelişmesinden hiç memnun görünmüyordu. Ama daha fazla itiraz edemeden Linia yanına geldi ve onu kolundan yakaladı.
“Sen de gel. Bu özel bir durum.”
“Evet, buna izin vereceğiz.”
“Hey! Bütün bunlar da ne demek oluyor?!”
Görünüşe göre Nanahoshi’nin düellomuza tanıklık etmesini istiyorlardı. Nadiren kimseyle konuştuğu düşünülürse pek de iyi bir seçim sayılmazdı… ama bu ikisi bazı şeyleri enine boyuna düşünecek tipler değildi.
Öte yandan, Sessiz Yedi Yıldız ismi dünya genelinde nispeten iyi biliniyordu. En azından ifadesinin bir inandırıcılığı olabilirdi.
Dördümüz yurtlar ile Nanahoshi’nin binasının ortasında bir noktaya doğru ilerledik. Yolun bir tarafında orman vardı ve her yer kar yığınlarıyla kaplıydı. Uzaktan fark edilmemiz pek olası değildi.
“Burada yapalım,” dedi Linia ve durdu.
Pursena başını sallayarak, “Beni gerçekten geçmişe götürüyor, dostum,” diye mırıldandı.
Burası birkaç yıl önce Zanoba ve benim ikisini pusuya düşürüp kaçırdığımız yerdi. Başka bir deyişle, onlarla ilk kez dövüştüğüm yerdi. Uygun bir mekan seçimi gibi geldi.
Linia ve Pursena şimdi önümde duruyorlardı.
Birbirlerine bakıyorlardı, aralarında yaklaşık on adım vardı. Nedense bana doğru bakmıyorlardı.
…Ha?
“Patron, Nanahoshi… İkinizin de bunu dikkatle izlemenizi istiyoruz.”
“Uh… ne izliyoruz?”
“Linia ve ben hangimizin daha güçlü olduğunu öğreneceğiz.”
Oh. Birbirleriyle düello mu yapıyorlardı?
“Peki bunu neden yapıyorsun?” Nanahoshi biraz sinirli bir şekilde sordu.
“Kazanan kişi Dedoldia’nın bir sonraki lideri olacak.”
“Bu gerçekten gerekli mi? Halkınızın Dedoldia ve Adoldia olmak üzere iki kabilesi yok mu?”
Eskiden kaldığım yer Dedoldia’ya aitti ama bir Adoldia köyü hakkında da bir şeyler duyduğumu hatırlıyordum. Orayı yöneten ikinci bir liderleri yok muydu?
Hmm. Belki de Dedoldia’nın lideri otomatik olarak tüm kabilenin yöneticisi ya da onun gibi bir şeydi…
“Mew… İlk başta birlikte geri dönmeyi planlıyorduk, Patron.”
“Biraz düşündüm. Dışarıda kocaman bir dünya var, değil mi? Ve hayatta insanlara patronluk taslamaktan daha fazlası var.”
“İkimizin de evde küçük kız kardeşleri var. Birimiz geri dönebilir
ve onlara burada öğrendiğimiz şeyleri öğreteceğiz.”
“Hangimiz daha güçlüysek patron olmaya devam edecek. Diğeri istediği gibi yaşar.”
İlginç bir plan. Ve “ilginç” derken, “saçma” demek istedim.
Yine de dünya görüşlerini kesinlikle değiştirmişlerdi. Tüm o güç tutkusuna ne oldu?
“İkimiz de geri dönseydik zaten düello yapacaktık, mew.”
“Ve eğer Büyük Orman’da savaşsaydık, kaybedenin sonu sıkıcı bir hayat olurdu. Onu köydeki en iyi savaşçıyla evlendirirlerdi ya da her neyse.”
“Bunu burada ve şimdi halledip yollarımızı ayırsak daha iyi olur.”
“Evet. Her iki şekilde de kırgınlık yok, biliyorsun değil mi?”
Ah. Şimdi daha mantıklı gelmeye başlamıştı.
İkisi de Büyük Orman’da bir numara olmak istiyordu. Ama bu hedefe ulaşamazlarsa, tamamen başka bir yerde yaşamayı tercih ederlerdi. Belki evlerinde olmasa bile orada zirveye ulaşabilirlerdi.
En hafif tabiriyle planda bazı boşluklar vardı. Birkaç temel soru sormak için can atıyordum, örneğin: Bu kararı gerçekten kendiniz mi veriyorsunuz? Evdekilerle konuşmadan mı? Yine de günün sonunda onları caydırmak bana düşmezdi. Bu konuda çok düşündükleri açıktı ve kendi kaderlerini kontrol etme arzularını anlayabiliyordum.
“Tamam, anladım. Müdahale falan etmeyeceğim. Alın kızlar.”
“Ne yani, onlara savaşlarında yardım mı edeceksin? Bundan emin misin?” dedi Nanahoshi, sesi onaylamaz bir tonda.
“Sorun değil. Nasıl olsa kavga edecekler, ben izlesem de izlemesem de.”
Anladığım kadarıyla Linia ve Pursena eşit durumdaydı. Dövüşün sonucunu değerlendirecek biri olmadığı sürece, net bir galip çıkmama ihtimali vardı. Daha da kötüsü, aşırıya kaçıp kendilerini yaralayabilirlerdi. Bizim seyirci olarak bulunmamız gerekli bir önlemdi.
Ayrıca, her ne kadar bunu büyütmeyecek olsam da, bu bir düelloydu, kavga değil. Birbirlerine kızgın değillerdi, üstünlük için yarışıyorlardı.
“Minnettarız, mew.”
“Teşekkürler, Patron.”
Linia ve Pursena eldeki göreve odaklanmadan önce birkaç şükran sözü söylediler.
Birkaç uzun, derin nefes aldılar… ve sonra birbirlerine şiddetle baktılar.
“Hisss!”
“Grrrrrr!”
Birdenbire, pek de hanımefendice olmayan sert sesler çıkarmaya başladılar.
Hava gerginlikle doluydu. Savaş her an başlayabilirmiş gibi hissediliyordu.
İblis Gözümü etkinleştirdim ve Nanahoshi’nin kendini savunma amaçlı kullandığı sihirli yüzüklerden birini taktığını fark ettim. Ne de olsa iki beastfolk arasında ölümcül derecede ciddi bir savaşa tanıklık etmek üzereydik. Önümüze ne çıkacağı belli olmazdı.
“Pursena, bir süredir sana söylemek istediğim bir şey var. Senin saçmalıklarından bıktım, mew!”
“Öyle mi? Senden bıktım usandım. Eskiden küçük kız kardeşim gibi peşimde dolanırdın, şimdi ise büyük bir adam gibi davranıyorsun!”
“Mew?! Ben senin bebek bakıcın sayılırdım! Yatağını ıslattığında senin yerine baktığım zamanı hatırlamıyor musun?! ‘Bir Adoldia kendisine yardım edenleri asla unutmaz’a ne oldu, ha?!”
“Seni nehirden çıkardığımda bunu sana geri ödedim! Ne kadar acınası bir durumdu bu? Dedoldia kabilesi ve onların efsanevi yüzme becerileri buraya kadarmış!”
“Bütün bunlar senin hatandı! Büyükbabanın sana verdiği oyuncağı bir moron gibi suya düşürdün!”
“Bana onu düşürten sensin!”
Bu ilginçti. Daha önce hiç bu kadar ateşli ama gerçek bir kötülükten tamamen yoksun bir tartışma duymamıştım. Kendilerini yeterince kızdırıyorlardı ama sözlerinde en ufak bir nefret belirtisi duymadım.
“Sen koca bir aptalsın, Pursena!”
“Sen lanet olası bir aptalsın, Linia!”
…Ve şimdi de çocukça hakaretlere başvuruyorlardı.
“Sen kokuşmuş bir pisliksin!”
“Senin güdük bacakların var!”
“Sen bir şişkosun!”
“Ben değilim!”
Sonunda önce Pursena patladı. O tek kelime, “şişko”, onu sınırın ötesine itmişti.
“Grrrrah!”
Linia’nın üzerine atılarak yumruğunu güçlü bir darbe indirmek için geri çekti.
“Hisssss!”
Linia bir panter çevikliğiyle tepki verdi ve kendi yumruğuyla saldırdı…
“Guh…”
“Ngh…”
Ve sonunda birbirlerine çift çapraz karşı vuruşla vurdular.
İkisi de sendeleyerek geri çekildi… ve sonra düello ciddi bir şekilde başladı.
“Aman Tanrım! Pursena şiddetle ileri atılıyor! Ama Linia onu temiz bir şekilde savuşturuyor! Pursena ona bir tank gibi saldırıyor ama… Linia onu savuşturuyor! Linia vur-kaç taktiğini sürdürüyor, millet. Pursena peşinde! Pursena’nın gücü üstün ve rakibi biraz daha hızlı! Eğer iş yumruklaşmaya gelirse, Linia’nın hiç şansı yok. Ama önemli olan tek şey güç değil! Önce onu yakalamalısın, yoksa gücün bir işe yaramaz!”
“Şu ayak hareketine bak! Güzel bir yumruk! Ve bir tane daha! Ve bir düz! Vay canına, Pursena omuz silkiyor! Linia yeterince yaklaşamıyor. Bir adım çok uzakta! Aman Tanrım! Pursena’dan çok sert bir sağ! Tanrım, merhamet et!
“Linia sendeleyerek geri çekildi! Bunu hissetti, bayanlar ve baylar! Ve Pursena peşini bırakmıyor! Şimdi ne olacak, Linia? Kaçacak mısın? Hayır, hayır! Hayır, yerinde duruyor! Bir sol yumruk! Ve bir tane daha! Oh, bu çok keskin! Pursena birkaç darbe alıyor! Linia kendi çapında inatçı bir boksör! Pursena’nın gücüne sahip olmayabilir, ama kaçmayı bıraktı!
“Pursena irkilerek geri çekiliyor. Yine de gözleri parıldıyor. O bir tazı, millet ve avını iplerin ucunda yakaladı! Pursena öne çıkarken Linia sağ eliyle saldırıyor.
“Aman Tanrım! Şu kana bakar mısın?! Linia onu bıçakla mı kesti?!
“Hayır! Hayır, onun pençeleriydi! Yumruk inerken pençelerini uzattı ve Pursena’yı tırmaladı! Bu ölümcül kedicik yumruğu, mükemmellik için bilenmiş! Ve bu yasal, millet. Bu kavgada hiçbir engel yok!
“Linia yumruklar ve kesikler! Yumruklar ve kesikler! İki taraftan da yaylım ateşi! Pursena’nın yüzünü buruşturmasına neden oluyor! Bu yepyeni bir acı türü ve o bunu beklemiyordu! Aman Tanrım! Linia az önce üniformasında büyük bir yırtık açtı! Gardırop arızası bölgesine girdik! Reklamlara ara vermek zorunda kalabiliriz, millet!
“Aman Tanrım, Pursena yine de yapacak! Umurunda değil! O artık bir boksör, utangaç bir genç değil! Bam! Linia’nın vücuduna bir sağ kroşe indiriyor! Yüzündeki acıyı görebilirsiniz. Bu kadar mı? Pursena bitirecek mi?!”
“Eğer bu bir engel tanımıyorsa, neden hiç büyü kullanmıyorlar?” Nanahoshi sordu.
“Ah, güzel soru. Pursena bunu en başında yakın dövüşe çevirdiğinde, büyülerinin hiçbir önemi kalmadı. Birbirlerine bir büyüyü tamamlamak için ihtiyaç duyacakları zamanı vermiyorlar. Sylphie ya da ben bu durumda birkaç sessiz büyü yapabilirdik ama bu ikisi doğuştan savaşçı. Ve tüm bu yorucu egzersizler yüzünden şu anda tek bir kelime bile etmeleri çok zor. Bir maraton koşucusu yol boyunca koşarken bir şiir okumayı umabilir mi? Hayır, bu-”
“Tamam, anladım. Sözünüzü kestiğim için özür dilerim. Şimdi devam edebilirsin.”
“…Linia hareket etmeyi tamamen bıraktı! Bu artık bir dövüş, millet! Yumruğa yumrukla karşılık veriyorlar! Tüm umutlar tükendi mi? Pursena’nın yumrukları Linia’nın hızını etkisiz hale getirdi! Artık vur-kaç oyunu oynayamaz! Kelebek kanatlarını mı kaybetti? Çaresizce düşmanının pençelerine mi düştü?”
“Hayır! Henüz bitmedi! Yumruklardan kaçıyor, millet! Gerçekten onlardan kaçıyor! Kedi gibi refleksleriyle eğilip bükülüyor! İnce tekniğiyle kayıyor ve yuvarlanıyor! Henüz sağlam bir darbe almadı! Ve şimdi, karşı hamle! Acımasız bir kedi yumruğu! Kan fışkırıyor! Pursena’nın yanağını yakaladı ve onu geriye doğru sıçrattı!
“Linia avantajını kullanmak için öne çıkıyor. Aman Tanrım, Brezilyalı bir yüksek tekme! O kızı nakavt etmek istiyor! Ohh! Pursena…Pursena ileri atılıyor! Kendini saldırının içine atıyor! Tanrım, Linia’nın bacağını ısırdı! Boynuna doğru sallanırken ısırdı! O bir saldırı köpeği, millet! O bir canavar! O bir kurt! Onun tek silahı yumrukları değil!
“Pursena ileriye doğru bastırıyor ve… avını yere sürüklüyor! Linia çok mu yaklaştı?! Ama öldürücü dişlere sahip olan sadece Pursena değil! O da ısırarak karşılık veriyor! Şu dişlere bir bakın! Bu artık bir güreş maçı ve daha da acımasızlaşacak!””
“Dürüst olmak gerekirse, bana sadece etrafta yuvarlanıyorlar ve birbirlerini tokatlıyorlarmış gibi geliyor…”
“Şey, evet. Bu şekilde de ifade edebilirsin.”
“Bak, oyunbozanlık etmek istemem ama sana bir şey sorabilir miyim?”
“Tabii. Ne oldu?”
“Bu dövüşü çok ciddiye alıyor gibi görünüyorlar. Neden bunu büyük bir şaka haline getiriyorsunuz?”
“…Üzgünüm.”
Düello bir süre daha devam etti.
Bir anlamda, karşılıklı hakaretlerle başlamış ve ardından yumruklaşma aşamasına geçilmişti. Başlarda üst düzey bir boks maçını andıran bu dövüş, sonunda tırmalama ve ısırmalarla dolu kötü bir oyun alanı kavgasına dönüşmüştü.
Saatler gibi gelen bir süre boyunca ikisi de karda yuvarlandılar, birbirleriyle boğuştular… ama sonunda durdular.
İçlerinden sadece biri ayağa kalktı.
“Ben yaptım…”
Pursena’ydı.
Tepeden tırnağa çizikler, ısırıklar ve çürüklerle kaplıydı. Kıyafetleri yırtık pırtıktı, karla ıslanmıştı ve kanla lekelenmişti. Bazı yaraları hâlâ kanıyordu.
Hayranlık uyandıran bir manzaraydı.
Bu, hayatı için savaşmış ve zaferle çıkmış bir kadındı.
“…”
Pursena yere düşen düşmanına baktı ve bir an için kafası karışmış gibi göründü. Ama sonra yüzünü kibirle yana çevirdi.
Bir süre sonra sendeleyerek yanımıza geldi.
“Kazanan benim patron.”
“Uh, evet. Tebrikler… Bir saniye otur, tamam mı? Seni iyileştireceğim.”
Omzundaki açık yaraya dokunmak için uzandım ama elimi tokatlayarak uzaklaştırdı. “Sağ ol ama almayayım. Bunlar onur yaraları. Ben daha çok
kalsın.”
“Oh…doğru.”
Onur yaraları, ha?
Bu konuda gerçekten çok ciddiydiler. Burada kimsenin zarar görmeyeceğini düşünerek biraz utandım.
“Linia’yı bir daha görebilecek miyim bilmiyorum, biliyor musun? En azından onu hatırlamak için bunlara sahibim.”
“Şey… en azından kasabadan ayrılana kadar birlikte kalmayacak mısınız?”
“Hayır, şimdi ve burada yollarımızı ayırıyoruz. Bavullarımızı falan hazırladık.”
Bu konuda önceden anlaşmış olmalılar. Burası yollarının ayrılacağı yerdi, bu yüzden vedalaştıkları yer de olabilirdi. Bunda biraz şiirsellik vardı.
Veda partisi planlarımı iptal etmem gerekecek gibi görünüyordu. Her şey mahvolurdu.
“…Seni iyileştirecek birini bulduğundan emin ol, tamam mı? Bir büyücü olmasa bile.”
“Evet, biliyorum.”
Bununla birlikte Pursena sendeleyerek yatakhanelere doğru yürüdü.
Ben bakarken Nanahoshi ona katılmak için koştu. Ceketini Pursena’nın omuzlarına örttü ve Pursena destek için ona yaslanırken birlikte yola koyuldular. Kızın iyi bir tarafı vardı.
Şimdi o zaman.
Linia’nın yattığı yere doğru yürüdüm ve yukarıdan onu inceledim. “Yaşıyor musun?”
Baygın falan değildi; sadece yüzünde dalgın bir ifadeyle gökyüzüne bakıyordu.
“Evet,” dedi bir süre sonra. “Sanırım öyle.”
Kız da en az Pursena kadar kötü görünüyordu. Kıyafetleri yırtık pırtıktı; omuzlarından biri bolca kanıyor ve kar kırmızısına boyanıyordu; yüzü aldığı yumruklardan dolayı şişmişti. Ağzından da biraz kan damlıyordu. Herhangi bir iç yaralanmadan ziyade muhtemelen içindeki bir kesikten kaynaklandığını hissettim.
“O kadar da seksi görünmüyorsun, biliyorsun.”
“Çok sıcak da hissetme.”
Daha yakından incelediğimde, Linia’nın giysilerinin artık anatomisinin bazı kısımlarını yeterince gizlemediğini fark ettim. Paltomu çıkardım ve onun üzerine koydum. Burada dikkatimin dağılmasını istemiyordum. Dışarısı onsuz biraz soğuktu. Umarım Nanahoshi üşümesini daha da kötüleştirmezdi.
“Teşekkürler, Patron.”
Linia yavaşça, titreyerek kollarını yukarı doğru kaldırdı ve ellerini başının arkasında birleştirdi. Bacak bacak üstüne de attı. Neredeyse kirli bir kar yığını yerine bir kanepede uzanıyormuş gibi görünüyordu.
“Adamım… sanırım kaybettim, mew.”
Sözleri bir buhar bulutu gibi havaya yükseldi ve sonra dağıldı.
“Yine de müthiş bir kavgaydı,” diye önerdim.
“Beni rahat bırak patron. Bütün yorumlarını duydum. Gerçekten eğleniyor gibiydin.”
Yeterince makul. Belki de bunu çok ciddiye almamışımdır.
Yine de maçlarını izlemek heyecan vericiydi. Çok şiddetli bir kedi dövüşü gibiydi, belki? Ya da iki umutsuz unvan yarışmacısı arasındaki tutkulu bir mücadele?
Aslında boks metaforlarından kaçınmaya çalışalım. Bu muhtemelen onu kızdırır.
“En azından beni hatırlamanız için size biraz kahkaha attırdım, ha?”
“Özür dilerim. Şu anda kendimi kötü hissediyorum.”
“Sorun yok. Eminim sadece kenardan çılgın bir kavga gibi görünüyordur, değil mi? Ve hayatın anlamı eğlenmektir.”
Bu sözleri söylerken Linia yüzünü buruşturdu. Kolundaki kötü bir kesiği yalamak için döndü.
“İyileştirme büyüsünü de aktarmak ister misin?” Temkinli bir şekilde sordum.
“Dürüst olmak gerekirse, yenilgilerimi hatırlatan eşyalar taşımayı sevmiyorum… ama evet, sanırım bunlar için bir istisna yapacağım. Belki birkaç yıl sonra bunlarla övünebilirim.”
Yıllar içinde ben de Beastfolk savaşçılarında birkaç yara izi bırakmıştım. Acaba içlerinden biri bunları gururla gösteriyor muydu?
“…”
Linia sustu ve gözlerini gökyüzüne dikti.
Ben de yukarı baktım. Bugün gri bir gökyüzü vardı; tipik bir Kuzey Bölgesi gökyüzü. Bu gece daha fazla kar yağacağına şüphe yoktu.
“Şimdi kendinle ne yapmayı planlıyorsun, Linia?”
“Hmm. Ne demek istiyorsun?”
“İstediğin gibi yaşamakla ilgili bir şeyler söylemiştin. Aklında bir şey var mı?”
“Evet, tabii. Sanırım bir süre gezip dolaştıktan sonra kendi mağazamı açacağım.”
Linia’nın küçük bir işletmeyi başarıyla yönettiğini hayal etmek çok zordu. Onu bir maceracı olarak görebilirdim belki ama…
“Umarım gerçek bir planınız vardır.”
“Tabii ki biliyorum!”
En azından sesi kendinden emin geliyordu. Belki de bir planı olsaydı iyi olurdu?
Yine de kendimi pek güvende hissetmiyordum. İçimden bir ses onun bir sürü yarım yamalak fikirle gaf yapacağını ve başını büyük bir belaya sokacağını söylüyordu.
“Düşündüğüm gibi, beş yıl içinde para içinde yüzüyor olacağım.”
“…Hmm. Peki, tamam. İhtiyacın olursa yardım için her zaman bana gelebilirsin, haberin olsun.”
“Myahaha. Büyük bir iş başardığımda, benden borç para almana izin vereceğim!”
Hayatının en önemli düellosunu kaybetmiş olmasına rağmen, Linia çok depresif görünmüyordu. Belki de Doldia kabilesine karşı sorumluluklarından kurtulduğu için mutluydu, en azından şimdilik. Ya da belki de sadece cesur bir yüz ifadesi takınıyordu.
Her iki durumda da, hayatının bir bölümünün sona erdiğini kabullenmiş görünüyordu.
Linia ve Pursena diğerlerine veda etmediler.
Düellodan sonra, biri diğerinden biraz daha geç olmak üzere, doğruca yatakhanelerine döndüler. Orada yaralarını dezenfekte edip sardılar, çantalarını aldılar ve farklı zamanlarda kampüsten ayrıldılar.
Ben Linia’yı uğurladım, Nanahoshi de Pursena için aynısını yaptı.
İkisi de özellikle konuşkan değildi. Zanoba ve Cliff’e onlar için veda etmemizi istediler ama hepsi bu kadardı. Arkadaşlarımız bu iyiliğe karşılık verme şansını kaçırdıkları için muhtemelen biraz üzgün olacaklardı.
Pursena muhtemelen doğruca Büyük Orman’a geri dönecek ve orada kabilenin liderliğini üstlenmek üzere iyice eğitilecekti. Linia’nın geleceği daha belirsizdi ama ben onun kendi yolunu bulacağına inanmak istiyordum.
Birbirlerini bir daha asla göremeyeceklerini kabullenmiş gibiydiler. Ne kadar yakın oldukları düşünüldüğünde bu gerçekten utanç vericiydi. Yine de azim ve kararlılıklarına hayran olmamak elde değildi.
Konuyu biraz dağıttım ama: Aynı akşam sokakta konuşan birine kulak misafiri oldum.
Alıntı yapmak gerekirse: “Evet, bir yolcu vagonunun arkasında sargılarla kaplı iki beastfolk kadının bir şey hakkında tartıştığını gördüm.”
Muhtemelen şehir dışına giden vagonların tarifelerini kontrol etmeyi ihmal etmişler ve sonunda aynı vagonda sıkışıp kalmışlardı.
Dramatik yol ayrımları için çok fazla.
Üniversite Efsaneleri #11: Patron her zaman hesaplaşır.
