Büyük bir güç dalgası hissederek gözlerini açtı.
Orada, her zaman yoluna çıkan tüm o küçük köle gibi yaratıkları gördü. Önlerinde duran varlık, etrafında toplanan kalabalığı yok ediyordu. O kadar güçlü bir figürdü ki, Dünya’yı Yok Eden Ejderha Ivalage bile onu görmezden gelemedi ve kısa sürede katliam sona erdi.
Kazanan Michael, Ivalage’a bir an bile bakmadan sahneyi terk etti.
Bundan biraz hoşnutsuz olarak savaşın kalıntılarına doğru sürünerek ilerledi. Burada, yıllardır kendisine karşı gelenlerin kalıntıları vardı. Bilinçsizce, orada yüzen birçok cesedi yedi. Hepsi, bir çizik bile bırakamayan zayıf saldırıları olan aptallardı, ama yine de Ivalage’nin sıkıntısını gidermeye yetmişti. Muhtemelen, onların ölümlerinin biraz israf olduğunu hissettiği için bu anlamsız eylemi gerçekleştirdi.
Ancak Ivalage’ın bu basit hevesi, inanılmaz bir değişime yol açtı. Zeka ve mantıktan yoksun, sadece içgüdüleriyle çevresini yok eden ejderha, artık tek bir duygu ile dolmuştu. Şimdiye kadar Ivalage’ın tek amacı, yıkıcı dürtülerini tatmin etmekti… ama o anda, nefret hissetti.
Ve bu nefret, onun zekasının ve duygularının doğuşunu işaret ediyordu.
Gökteki hiçbir tanrı, Michael tarafından yok edilenlerin kinlerinin Ivalage’yi bu noktaya getireceğini öngöremezdi. Ve dönüşüm bununla sınırlı kalmadı.
On binden fazla ruhu içine alması sayesinde, Ivalage evrimsel bir aşamaya girmişti. Ya da girmişti bile… Aslında, bu aşama çoktan tamamlanmıştı. Kötü tanrı , artık kötülüğün vücut bulmuş hali olarak yeniden doğmuştu: daha kurnaz, daha kötü ve dünyayı yok etmeye her zamankinden daha hazırdı.
Bu Cadılar Bayramı Karnavalı’ndan hemen önce, kötü bir tanrıya dönüşmeden önce, Ivalage onu görmüştü: Michael’ın bulunduğu yerin hemen ötesinde, diğer dünyaya açılan kapıyı. Bu, uykuya dalarken zihnini heyecanlandırdı. O kapının ötesinde ne olabilirdi? Ve orada onu ne tür eğlenceli şeyler bekliyordu? Bu nefreti hak eden bir düşman? Ivalage’ın hayal gücü, kalbi patlayacakmış gibi hissedene kadar yüksek beklentilerle doldu.
Bunlar, Dünya’yı Yok Eden Ejderha için tamamen yeni duygulardı; asla sahip olmaması gereken bir arzu. Ama artık çok geçti. Ve bu kötü niyetli tanrının uyanışının günü yaklaşıyordu.
