Yuuki’nin yapabileceği tek şey çaresizlik içinde gülmekti.
“Ah be.” “Elimden gelenin en iyisini yaptım ama buraya kadarmış, ha?”
Bu dünyaya geleli on yıldan biraz fazla olmuştu. O zamanlar hâlâ İblis Kralı Kazalim olan Kagali ile karşılaşarak başlamıştı her şey; o günden beri de hayallerini gerçekleştirmek için durmaksızın çabalıyordu. Gerçekten içini açabileceği dostlar edinmiş, sevinçlerini de zorluklarını da onlarla paylaşmıştı.
Ama onun gibi hızla büyüdüğünüzde, dikişlerin patlaması kaçınılmazdı. Rimuru gibi başarıdan başarıya koşan biri, istisnanın da ötesindeydi. Ve Yuuki’nin Clayman’deki değişimi fark edemediği an, planlarının suya düşmesi zaten kesinleşmişti. Geride ise vicdan azabından başka hiçbir şey kalmamıştı.
Birkaç pişmanlığı daha vardı, bu yüzden çok geç olmadan zihnini hızlandırmaya ve odadaki herkese son bir Düşünce İletişimi göndermeye karar verdi.
“(Üzgünüm çocuklar. Kötü bir hamle yaptım ve şimdi başınıza tüm bu belaları açtım.)”
Yuuki artık özür dilemeye hazırdı ama kimse onu bunun için suçlayamazdı.
“Sadece sen suçlu değilsin, Patron. Bence benim başarısızlığım çok daha büyük bir etken oldu.”
Kagali hâlâ çok derin bir pişmanlık duyuyordu. Leon’a bu kadar kafayı takmış olmasaydı asla bu duruma düşmezdi. Ama o zaman da Yuuki ile tanışamayabilirdi, bu yüzden belki de tüm bunlarda birkaç iyi şey de vardı.
“Ağlama, Prenses,” dedi Teare, onu teselli etmeye çalışarak duraksayarak. “Ben de az önce bazı şeyleri hatırladım. Asıl adımı bilmiyorum, duygular ve anılar tamamen birbirine karışmış durumda ama senin hizmetkârlarından biriydim. Ve hepsi o kralın suçu! Biz senin tarafındaydık, Prenses. Bu yüzden hiçbir şeyden pişman olma, tamam mı? Hayatının sonuna kadar seninle olabileceksem, bundan daha mutlu olamazdım!”
Yolun sonu gelmiş olsa bile Teare’in hiçbir pişmanlığı yoktu. Kagali onu kurtardığında hayatı zaten çoktan bitmişti ve hatta ona yaşayacak bir amaç bile vermişti. Onunla birlikte ölebilmenin mutlu olması için gereken tek şey olduğunu söyledi Teare.
“Teare…”
“Ha-ha-ha! Çok eğlenceliydi! Footman ile Clayman de seni gerçekten çok seviyordu. Biliyor musun Patron, sana gerçekten minnettarım. İblis Kralı Kazalim olduğun zamanlarda bile çok güvenilir, çok havalıydın… Senden çok hoşlanıyordum! Ama en çok bu halinle güzel görünüyorsun, Prenses!”
“Aynen, doğru. Sana hiç yakışmadığını düşündüğüm için ilk başta gülmüştüm ama şimdi tam oturmuş gibi hissettiriyor, bilirsin ya? Zaten hep böyle görünüyorsan, bu gayet doğal derim ben.”
Laplace bile samimiyetle katıldı.
“Yani evet Patron,” diye ekledi gülümseyerek. “Hiç dert etme, tamam mı? Hepimiz elimizden gelenin en iyisini yaptık ve hiçbirimizin pişmanlığı yok. Clayman’in bizi beklediğine eminim, o yüzden öteki tarafta eğlenmemize bakalım, ha?”
Ellerinden gelen her şeyi yapmışlardı. İyinin ve kötünün arasında ılımlı bir yol uzanıyordu ve onlar da tam olarak o yolda hiç utanmadan yürümüşlerdi. Bu durum Laplace’ın hem kendisiyle hem de arkadaşlarıyla gurur duymasını sağladı.
“Ha-ha-ha! Bana biraz daha şikâyet etmeliydiniz çocuklar,” diye ısrar etti Yuuki. “Bu sizin son şansınız.”
“Hiçbir şikâyetimiz yok,” dedi Kagali ona.
“Doğru, doğru!” Teare de katıldı.
“Yani evet, ben sana inandım Patron,” dedi Laplace. “Bir şeyi sen yapamadıysan, bilirsin ya, yapılamayacağını kabul edebilirdik.”
Ama Yuuki geri adım atmadı.
“Benimle gelmekten emin misin, Laplace? O kız sanırım sana başka bir isimle seslendi; tek başına gidersen buradan kaçmak için hâlâ vaktin vardır eminim.”
Sylvia ona bakıp “Thalion,” demişti. “Doğru ya,” diye düşünmüştü o an. “Evet, benim adım Thalion’du, değil mi?” Kaybolmuş bir anıydı ve şimdi geri kazanılmıştı. Sevgili karısının güvende olduğuna sevinerek Sylvia’ya bir göz attı.
Ama hepsi bu kadardı. Ben zaten ölmüş biriyim.
Laplace olarak hayata gözlerini açmasının üzerinden iki bin yıldan fazla zaman geçmişti. Bu halde onun yanına nasıl dönebilirdi ki? Üstelik artık onun için en önemli şey Yuuki ve diğer arkadaşlarıydı. Bu yüzden bu konuda şaka yapmaktan çekinmedi.
“Ahhh, sorun değil. Ben Laplace’ım. Ilımlı Palyaçolar’ın başkan yardımcısı, Mucizevi Palyaço Laplace. Hepsi eskide kaldı işte, o yüzden benim için endişelenmene gerek yok, Patron.”
“… Gerek yok mu?”
“Yok. Ayrıca en sonunda beni yalnız mı bırakmak istiyorsun? Unut bunu!”
Bunu duymak Yuuki’nin içini ısıttı. Saçma derecede adaletsiz bir dünyaydı ama belki de buradaki yaşam o kadar da kötü değildi. Bu yüzden, son ana kadar elinden gelen tüm güçle direnmeye karar verdi.
“Pfft. Hepiniz tam bir aptal sürüsüsünüz. Gerçi bu durumdan şikayetçi de değilim.”
“Bunu bana söylemene gerek yok, Patron!”
“Bence de,” diye ekledi Kagali. “Gerçekten çok zekisiniz, Bay Yuuki, ama bazen en saçma şeyleri yapıyorsunuz. Tıpkı şu an olduğu gibi.”
“Ha-ha-ha! Evet ama tam da yolun sonunda herkesle güçlerimizi birleştirmek oldukça eğlenceli, değil mi?”
Jahil’in akıl almaz tehdidi karşısında Yuuki’nin ekibi kalben tek bir vücut olmuştu. Dostları yanında olduğu sürece, cehennemi bile eğlenceli bir deneyime dönüştürebilirlerdi. Aralarında en ufak bir korku kırıntısı bile yoktu.
“Öyleyse! Elveda o zaman,” diye ilan etti Jahil. “Ruhunuzu toz etme ve sizi bu gezegenin yüzeyinden silme vakti!!”
Jahil’in verdiği bu ölüm cezasından sonra bile Yuuki’nin yüzündeki gülümseme kaybolmadı. Ve hemen ardından—parlama her şeyi hiçe çevirdi.
Oyun vakti sona ermişti. Ve bununla birlikte Yuuki ile arkadaşlarının hırsı da son buldu.
