Krallığın en büyük askeri güçlerinden biri, Dört Ana Kahraman olarak bilinen dört Kahraman grubuydu.
Gelgit Depremi Kahramanı Freed Acty, çiftçi bir aileden geliyordu. Yirmili yaşlarında bir adam. Berrak açık mavi gözleri dışında belirgin bir özelliği yoktu; öyle ki sıradan, unutulabilir yüzü bile tek başına göze batıyordu. Favori silahı iki elli uzun kılıç Göksel Akıntı Bıçağı: Fineshbul’du.
Gölge Muhafızı Kahramanı Alrich Tin Agbar, Krallık soylularından biri olarak doğmuştu. Ergenlik çağında bir kadın. Sadist eğilimlere sahipti ve en göze çarpan özellikleri hastalıklı solgun yüzü ve darmadağınık saçlarıydı; bu da onda bir şeylerin… ters… olduğunu hissettiriyordu. Favori silahı Hükümdar Kırbacı: Contro Dokuzkuyruk adlı parçalı kırbaçtı.
Demirtaş Kahramanı Gascade Barossa Meloy da Krallık soylularından doğmuştu. Kırklı yaşlarında bir adam. Devasa bir kaya parçası kadar engebeli ve bükülmez bir bedene sahip gazi bir başgeneraldi. Favori silahı Isunbar’ın Demir Balyozu’ydu.
Orman Kalesi Kahramanı Fyufyu Ain, memleketini terk etmiş birkaç yüz yaşında bir elf kadınıydı ve Dört Ana Kahraman arasındaki tek yarı insandı. Favori silahları Fyurian’ın Ahşap Bükümü adlı uzun yay ve zehirli bıçak Çeliktohum Zehir Bıçağı: Tinfu Fyura idi.
Aslında, daha önce bizim tarafımıza katılan İntikamcı bu grubun bir parçası olup onları Beş Ana Kahraman’a ya da benzer bir şeye dönüştürebilirdi. Destanların doğası düşünüldüğünde, durumun aslen böyle olma ihtimalinin son derece yüksek olduğunu düşünüyordum.
Neyse, bunu bir kenara bırakırsak.
Şu anda dördünden üçü görünüşe göre Krallık’ta dolaşıyordu.
Hizmetkarları, Yoldaşları ve İkincil Kilit Kişileri ile birlikte İlahi Çağ Labirentlerine ve yan labirentlere meydan okumakla, toprakları kasıp kavuran canavarları yok etmekle ve kendi Destanlarında kayıtlı sınavları üstlenmekle meşguldüler.
Bu da geriye kalan tek kişinin kraliyet başkentini korumakla görevli kalmasına yol açıyordu. Ve her ne hikmetse dünden beri Gölge Muhafızı Kahramanı Alrich Tin Agbar tarafından takip ediliyordum.
Antrenman yaparken, Kehribar Sarayı’nın bitişiğinde duran Lal Saray’ın tepesindeki gölgelerden dikizleyen siluetine ara sıra gözüm takılıyordu. Hastalıklı yüzüyle, dürüst olmak gerekirse bir korku filminden fırlamış hayalet havası veriyordu.
Aramızda oldukça fazla mesafe vardı ve kendini Kahraman yeteneklerini kullanarak gizliyordu, bu yüzden normalde kimse izlendiğinin farkına bile varmazdı. Ama yine de [Uzamsal Algılama Hissi: Alan] yeteneğime yakalanmıştı.
Dürüst olmak gerekirse doğrudan bir zarar vermediği sürece pek umurumda değildi ve onu görmezden gelebilirdim ama yine de işleri gereksiz yere zorlaştırıyordu.
Kozlarımı çok fazla açık etmemek için dikkatli olmaya karar verdim.
