Antrenman sırasında Birinci Kraliçe’den yine bir ulak geldi ve nedense soylu hanımların katıldığı bir çay partisine davet edildim. Dürüst olmak gerekirse, Kraliçe ile görüşmeyi pek istemiyordum ve bir ogr ve erkek olan beni neden bir soylu kadının çay partisine davet edeceklerini merak etmekten kendimi alamıyordum.
Anlaşılan Kanami’yi yanımda götürebiliyordum ama bu pek de artı sayılamazdı.
Kraliçe’nin gerçek niyetleri ne olursa olsun, bu sefer bir bahane hazırlamaya karar verdim: “Benim işverenim Kraliçe değil, Erkek Fatma Prenses. Dolayısıyla, Erkek Fatma Prenses gitmeyi reddederse ben de onun kararına uymak zorundayım.”
Bir süredir görmek istediği bir şeyi yem olarak kullanırsam Erkek Fatma Prenses’i ikna etmenin kolay olacağını düşünmüştüm fakat… görünüşe göre Erkek Fatma Prenses bu çay partisinin gerçekleşmesi için sahne arkasında gizlice çalışıyormuş, bu yüzden kaçamadım.
Başım öne eğik bir şekilde, bana resmi kıyafetlerle eşlik eden Kanami ile birlikte parti için yola çıktım.
Hava açıktı, bu yüzden çay partisi kraliyet kalesinin içindeki bir bahçede düzenlendi. Toplanan soylu kadınların bana yönelttiği bakışlardaki duyguları kategorize ettiğimde, yaklaşık yüzde ellisi korku ve nefret, yüzde kırkı sempatik ilgi ve yüzde onu sarhoşluktan ibaretti.
Tiksinti beklemiştim ama bu kadar çoğunun olumlu bakmasını beklemiyordum.
Ya da Kraliçe’nin kraliyet muhafızlarından ve bazı soylu kadınlardan gelen sarhoş bakışların korkutucu olduğunu söylemek daha doğru olurdu. Bir av gördüklerinde neredeyse ağızlarının suyu akıyor gibiydiler.
Bu insanların Kraliçe ile aynı türden olabileceğini hayal etmek dürüst olmak gerekirse korkunçtu.
Çay partisi sırasında zaman zaman insanlar benimle konuştu fakat çoğu sadece mesafesini korudu. Bir zarar gelmedi, ben de tüm bunları kaçınılmaz olarak kabullenmeye karar verdim.
