Bugün şiddetli bir yağmur vardı; bu da grubun hiyerarşisini belirlemek adına kapalı alanda yeni bir turnuva düzenlemek için mükemmel bir fırsat yarattı. Net bir rütbe yapısı oluşturmanın pek çok açıdan faydası vardı. Hobgoblinler ile sıradan goblinler arasındaki belirgin yetenek farkından dolayı iki gruba ayrıldık ve sıralamayı belirlemek için herkes silahsız dövüşte kozlarını paylaştı.
Sonunda işler neredeyse tam da beklediğim gibi gitti. Zirvede ben kaldım, beni Gobkichi takip etti. Eski lider hobgoblin üçüncülüğü aldı, ardından da Gobmi ve diğerleri geldi. Yaşça büyük üç hobgoblin aşağı yukarı aynı seviyede dövüş becerisine sahipti. Büyüye izin verilmiş olsaydı hobgoblin büyücüsü Hobsei ikinci sırayı kapabilirdi ama bu sefer büyü yasaktı.
Turnuva bittikten sonra gruplar üçe ayrıldı: Gobkichi’nin grubu dövüş eğitimine devam etti; Gobei’nin grubu kazmalarını alıp madencilik eğitimi için yola koyuldu; Gobmi ise öğretmenlik yaparak grubuna, Elietan Kıtsı Dil Öğrenme Rehberi’nden derlediğim kuralları, rütbeleri ve Elietan yazı derslerini çalıştırdı.
Bu sırada ben de Hobsei ile bir sohbet gerçekleştirdim. Ne tür büyüler kullanabildiğini merak ediyordum. Bana üç türe hakim olduğunu söyledi: Alev, Su-Buz ve Abis. Ben sadece serinin ortasından başlayan tek bir kitap okuduğum için bu büyü türlerinin tam olarak neleri kapsadığını kavrayamamıştım; yine de neden bahsettiğini biliyormuş gibi yaparak başımla onayladım. Sonra kendi işlerimize bakmak üzere ayrıldık. Hobsei, Gobmi ile çalışmaya gitti; ben ise kadınların kaldığı yeri kontrol etmeye koyuldum.
Vardığımda, demircinin ocağının Alev ve Su Ruh Taşları ile sağlanan ateş ve su sayesinde gayet iyi çalıştığını gördüm. Madencilik eğitimi sırasında elde edilen demir cevheri ile Ruh Taşlarından aletler üretiyordu; demircilik aletleri ise ganimet depomuzdan gelmişti. Demircinin bir şikayeti olup olmadığını sordum ve ocağı daha
kullanışlı hale getirmek için ayarlamalar yaptım. Kadınların benden biraz daha az korkmaya başladığı görünüyordu, bu da rahatlatıcıydı. Her şey tıkırında gidiyordu.
Ardından kız kardeşleri ziyaret ettim. İhtiyaç duydukları mutfak aletleri de yağmaladığımız eşyalardan çıktığı için onların işi de nispeten kolaydı. Ancak hazırlamaları gereken yemek miktarının fazlalığı tek başlarına idare etmelerini zorlaştırıyordu, bu yüzden ben de yardım ettim. Hâlâ benden biraz çekiniyor gibiydiler ama onlarla konuşmaya devam ettikçe yavaş yavaş açılmaya başladılar. Bazen gülümsüyorlardı bile, ki bu iyiye işaretti; insanın içini açmak için güzel bir tebessümden iyisi yoktur. Bildiğim bazı yemek tariflerini de onlarla paylaştım—önceki hayatımda sevdiğim bazı yemekleri yeniden yapıp tadını çıkarma gibi yeni bir hedef edinmiştim.
Son olarak, iksir yapmakla meşgul olan simyacıyı ziyaret ettim. Diğerleri gibi onun alanı da iyi donatılmıştı ve işini gayet güzel yürütüyordu. Şimdiye kadar hiçbir zehir üretilmediğini doğrulamak için tamamladığı birkaç iksir üzerinde Eşya Değerlendirme yeteneğimi kullandım. Ardından merakıma yenik düşüp çalışmasını izlemeye karar verdim. Bu soğuk ve biraz aksi güzel, sürecin adımlarını titizlikle uygularken tek kelime etmedi ama yine de onu izlemek keyifliydi, bu yüzden bir şikayetim yoktu. İşini bitirdikten sonra kısa bir sohbet ettik, ardından kendi atölyeme yöneldim.
Orada, önceden kısmen işlediğim karanlık kurt derisinden zırh yapımına odaklandım. Deri parçalarını örümcek ipeği ipliklerimle dikerken, hem yeteneklerim hem de malzemelere olan yatkınlığım sayesinde tüm sürecin oldukça hızlı ilerlediğini gördüm. Bitirmek için gecenin geç saatlerine kadar çalışmam gerekse de elime alışması adına halbertimle birkaç antrenman savuruşu yaparak günü noktalamayı başardım.
Günün yoğun temposundan bitap düşmüş bir halde derin bir uykuya daldım.
