Yazarın kendini ifade etme köşesi olan Sonsöz başladı — oraya yazmadığım için buraya yazacağım! Burada yazmak da en az oradaki kadar heyecan verici olduğundan, ufak tefek hatalar yaparsam lütfen kusura bakmayın!
Hım? Bu, bugüne kadarki Sonsözlerle aynı tarzda yazılmamış mı? Hım. Öyle olabilir. Ne de olsa sonuna teşekkür kısmını bile yazmadım! Belki de yazarın tüm düşünceleri her zaman böyleydi!
Ve böylece, bu kitap benim için 14. kitap oldu. Bu yüzden 14. Cilt’i dört gözle bekleyenlerden özür dilesem de Maruyama’nın kalbi 14. Cilt’i bitirmiş olmanın huzuruyla dolu. Sıradaki 15. Cilt olacak~
Bu yan hikâyeyi okuduktan sonra ne hissediyorsunuz?
Bir Hafif Roman’ın ana karakteri olarak Suzuki Satoru’nun, Overlord’un şimdiye kadarki halinden farklı olduğunu düşünüyor musunuz?
Bu kitaptaki dövüş sahnesi kafa karıştırıcı bir hal almış olabilir. Aslında belki de “şu yüzden şöyle yaptı” diye açıklama gereği vardı ama bunu kasten atladım. Bu eser okuyucularının üzerine gerçekten büyük bir yük bindiriyor. Belki bir Hafif Roman yazarı olarak başarısız olmuşumdur ancak defalarca söylediğim gibi, şahsen “anlamasanız da önemli değil” diye düşünüyorum.
Bu arada, editörüm bana sürekli “lütfen daha anlaşılır yap” deyip dursa da son zamanlarda bunu söylediğini duymadım. Tıpkı Mare’den açıkça bir erkek olarak bahsetmek istemeyişim ve benzeri şeyler gibi. Gerçi kendi uydurduğum terimleri kullanıyorum, bu yüzden “bilen herkes anlıyor, değil mi?” diye düşünüyorum. Ama sonra editör bunu yapmamı engelledi. Ah, ne kadar da nostaljik. Bu, ilk cildi yazarken yaşanan perde arkası bir hikâye.
Bunun lüks baskı bonusu olması gerekiyordu ancak bencilce davranarak bir kitap olarak yayımlamalarında ısrar ettim. Diğer ciltlerle birlikte raflarda yer alabilecek gibi duruyor mu? Eğer öyleyse bu beni çok mutlu eder. Ayrıca başlangıçta son kısma On Üç Kahraman’ın ilkinin hikâyelerini eklemek istiyordum ancak bunun epiloğun tonunu bozacağını hissedip çıkardım. Overlord’un o hikâyeler hiç anlatılmadan sona ereceği hissine kapılıyorum!
Şimdi, çeşitli karakterler hakkındaki düşüncelerim:
Satoru-san: Kazanmak için rutin olarak kirli oynayan bir adam. Shalltear ile dövüşürken ne kadar soylu göründüğünü görmeliydiniz. Yine de buradaki Satoru-san, genel olarak iyi bir adam izlenimi veren tarafı. Nazarick olmasaydı belki de böyle biri olurdu. Başka biri gibi mi görünüyor? Yine de ana serideki kişiliği kadar çarpık bir kişiliğe sahip olması gerekir.
Keno-san: Bu hikâyede mutluluğa ulaştı mı…? Pekala, öyleyse… öhöm!
Epilogdan sonra ne olacağına dair Maruyama’nın zihninde belirsiz bir fikir var. Ama lütfen herkes nasıl istiyorsa öyle hayal etsin.
Peki işler nasıl gelişecek? Savaşacaklar mı? Kaçacaklar mı? Yoksa karşılaşacaklar mı? Ya da belki çok daha farklı bir yol mu? Gece yatmaya gittiğinizde “Ben yazabilseydim…” diye düşünürseniz çok sevinirim. Satoru-san bilgisini onlarla paylaşırsa, Yeni Ainz Ooal Gown’un Pleiades’in işini tek başına bitirebileceği hissine kapılıyorum. Dünyanın rüya takımı olurlardı. Tabii savaşa başka güçlü varlıklar katılmadığı sürece.
Cure Elim-kun: Kitabın sonundaki karakter kâğıdını gören herkes onun Satoru-san’dan beş seviye düşük olduğunu anlar, bu yüzden Satoru-san onu kesinlikle yenebilir — yani, böyle düşünüyorsanız yanılıyorsunuz. İkisi de 100. seviye olsa bile Touch Me-san, 100 meslek seviyesine sahip birinden çok daha güçlüdür. Aksine, Ejderha Irkı’nın bir üyesi olarak ve güçlü meslek sınıflarıyla Cure Elim-kun, aslında 95 seviyesinin ima ettiğinden çok daha güçlüdür. Elbette seviyeye dayalı hasar ayarlaması sayesinde zafer kazanma olasılığı daha düşük. Ana serideki romanlarda gerçekten var olup olmadığı şimdilik bir sır. Ancak var olsa bile, 200 yıllık çalışması ve birikimi, bu kitaptakinden daha az zayıf noktası olacağı anlamına geliyor.
İşte tüm bunlar hakkında böyle hissediyorum. Maruyama Takvimi’ne göre bu yılın ortasında çıkacak olan bir sonraki ciltte sizinle görüşmek üzere.
Hoşça kalın!
