Ainz, geçen gün kaldıkları hanın kapısını iterek açtı. O anda hana kusursuz bir sessizlik çöktü. Sayısız göz ona ve Narberal’e çevrilmişti, ancak kimse yollarına çıkmadı. İkisi hancının önünde durdu.
“S…siz…”
Hem hancının hem de konukların gözleri, boyunlarından sarkan plakalara kilitlenmişti.
Ainz kısa ve kayıtsız bir tavırla, “İki kişilik bir oda,” dedi. Hafifçe sırıttı. Paraları tezgâha atıp anahtarı hancının elinden sessizce aldı.
Ardından odalarına çıktılar. Ainz bütün büyülerini kaldırıp gerçek hâline döndü. Mitril plakası Nemea Aslanı’na çarpınca parlak bir çın sesi çıkardı. Kısa bir süre öncesine kadar loncada, önceki gün yaşanan olay hakkında bilgi veriyorlardı. Plakaları da orada aceleyle kendilerine teslim edilmişti.
Handaki sessizliğin sebebinin plakalar olduğu açıktı. Daha birkaç gün önce bakır plakalı olarak gelen birinin bir sonraki gelişinde mitril plaka taşıması, belli ki oradakilerin meslek hayatları boyunca öğrendiği bütün kuralları yerle bir etmişti. Verdikleri doğal tepkiler Ainz’e bir üstünlük duygusu yaşatsa da içinde bir memnuniyetsizlik vardı. Rütbesinin doğrudan orikalkuma yükseltileceğini ummuş, ancak onun bir altındaki plakayı almıştı. Plakası orikalkum olsaydı acaba herkes nasıl tepki verirdi?
Yine de hâlâ bir ihtimal vardı.
Olayı henüz çok az kişi biliyordu. Üstelik loncadaki görüşmede duyduklarına bakılırsa, başarıları inanılmazdı ve gerçekten adamantit plakayı hak ediyordu. Bu rütbeyi alamamalarının tek sebebi, önceki hiçbir başarılarının bulunmaması ve soruşturma henüz tamamlanmadığı için loncanın temkinli davranmak istemesiydi.
Yani lonca içinde, Krallık’ın tamamında yalnızca iki takımın erişebildiği adamantit rütbeli maceracılar olarak görülüyorlardı.
Ainz, mezarlıktaki çatışmanın ve Momon adının zamanla bütün şehirde duyulmasını bekliyordu. Hayatta kalan muhafızlar mutlaka konuşacaktı. Her şey planına öylesine uygun ilerliyordu ki kendi kendine güldü. Bu, sorunsuz bir başlangıçtan fazlasıydı; kusursuzdu.
Ainz parmağıyla mitril plakasını tınlattı. Bunun üzerine meraklanan Narberal konuştu: “O ikisine ne yapacaksınız? Ödül meselesi için daha sonra iletişime geçeceğinizi söylemiştiniz, değil mi?”
Nfirea ile Lizzy’yi, yani iki eczacıyı kastediyordu. Ainz onlarla ne yapacağına çoktan karar vermişti. “Lizzy bana her şeyini vereceğini söyledi. Bu yüzden torununu da yanına alıp Carne’ye gitmesini sağlayacağım. Onları benim için—hayır, Nazarick Büyük Yeraltı Mezarlığı için—iksir üretmeye mecbur edeceğim.”
“…Nazarick’te iksir üretmenin yolları var. Neden bunu o penis balıklarına yaptırıyorsunuz?”
“Benim peşinde olduğum şey, yeni iksir üretme yöntemleri.”
Narberal boş gözlerle ona bakıp hiçbir tepki vermeyince Ainz açıkladı: “İksir malzemelerimizin sonsuza dek dayanmayacağını düşünürsek Yggdrasil’de bulunmayan iksir üretme yöntemleri geliştirmek önemli. Ayrıca yeni güçler yaratmak için Yggdrasil’in teknikleriyle bu dünyanın tekniklerini birleştirmeye de çalışmalıyız. Bu yarışa altı yüz yıl geç katılmış olmamız gayet mümkün. Elbette ürettikleri hiçbir iksirin bulunduğumuz yerden dışarı çıkmaması için onları sıkı denetim altında tutmamız gerekecek, ama… onları son gördüğümdeki hâlleri düşünülürse bu pek sorun olmaz.”
Ainz, Nfirea’nın gözlerini iyileştirmişti; fakat çocuk, belki de zihinsel yük çok ağır geldiği için hâlâ bilincini kazanmamıştı. Yine de Lizzy, torununun kurtulmasına öylesine minnettardı ki gözyaşlarına boğulmuş ve kararlaştırılan bedeli ödeyeceğine söz vermişti.
“Onlarla daha sonra ilgileneceğim. Önce yapmam gereken başka işler var.”
Ainz, Albedo’ya [Mesaj] büyüsünü kullandı. Entoma’nın [Mesaj]ını aldığı hâlde Albedo’yla iletişime geçmemesi oldukça büyük bir hataydı; ancak buna ayıracak vakti olmamıştı. Artık yapabileceği tek şey, kendisini bağışlamasını sağlamaktı.
[Mesaj] bağlantısı kurulduğunda Albedo’nun söylediği ilk şey, Ainz’in bekleyebileceği her şeyin çok ötesindeydi:
“Ainz-sama, Shalltear isyan etti!”
Ainz bir süre kendisine söylenenleri anlayamadı. Sözlerin anlamını sonunda kavradığında şaşkınlığı ağzından döküldü:
“…Ne?!”
