Sora gözlerini açtığında, karşısında “Okula Git” komutu belirdi. Komutu seçtiğinde etrafındaki manzara değişti. Ne olduğunu anlamadan, kendini Shiro ile birlikte okula doğru yürürken buldu. Bu ana gelene kadar yaşanan her şey—kahvaltı etmek, üniformasını giymek ve evden çıkmak… Bütün bu süreçler atlanmıştı ama sanki hepsini yapmış gibi bulanık bir anı zihninde duruyordu.
“… Ağabey, günaydın…”
“Günaydın… Bak sen, oyunda bile kardeş olduğumuz için sabahın köründen beri beraberiz demek.”
Bu arada, oyunda aynı sınıf düzeyindeydiler. On sekizinde biriyle on birinde birinin aynı sınıfta olması—herhalde Shiro bir sürü sınıf atlamış diye geçiştirilmişti. Sora ile Shiro, NPC’lerin arasında okula doğru ilerlerken arkalarından bir ses duyuldu.
“—Ah, Sora. G-günaydın.”
“Hmm…?”
Arkalarını döndüklerinde karşılarında Steph (erkek kılığında) duruyordu. Sora onun selamına elini kaldırarak karşılık verdi, ardından kaşlarını çattı.
“… Günaydın. Biliyor musun, o kılıktayken kız gibi konuştuğunda acayip tüyler ürpertici oluyorsun.”
“Oysa bunu en başta bu hale getiren sen değil miydin…?”
Steph, sert bakışlarla gözlerini süzerek çantasından kalın bir kağıt destesi çıkardı ve Sora’nın önüne uzattı.
“… Bu ne?”
“Bu oyundaki kraliçenin profili ve iletişim bilgileri. Bir de, şey… Okulda onun arkadaşı gibi görünen yan karakterler hakkında da biraz bilgi topladım.”
“—Ne, şimdiden mi?!”
Şaşkınlıkla gözleri açılan Sora, eline tutuşturulan belgeleri hızlıca gözden geçirdi. Steph “biraz” demişti ama Sora’nın şu an incelediği belgeler, telefon numaralarından hobilerine kadar onlarca karakterin bilgisini kapsıyordu.
Daha ikinci günden bu kadar çok bilgi mi… Yoshio’yu bile utandıracak bu süratli çalışma karşısında kısmen dehşete düşen Sora sordu:
“Hey, bu meretleri nasıl bulup çıkardın sen böyle?”
Steph önce boş gözlerle baktı, ardından rahat bir tavırla açıkladı:
“Sosyete ortamında mekik dokumaktan farksız ki. Birkaç yandaşı kendine çekmek yeterli; ilgi alanlarından kin besledikleri kişilere, dedikodulardan karşı cinsle olan ilişkilere kadar her şey gün gibi açığa çıkıyor. Üstelik görünüşe göre gerçek dünyadakinin aksine, burada bağları koparmadan biraz kişisel konulara bile girilebiliyor.”
Cık.
“Ne?! Niye cık yapıyorsun ki bana?!”
Bu sosyal beceriler gerçekten korkutucuydu. Zaten ondan beklediği rol tam olarak buydu ama Steph’in sosyal becerileri o kadar iyiydi ki Sora minnettar olmayı unutup sadece gıcık oldu.
“Boş ver, kusura bakma… H-her neyse, bir bakayım ben şuna. Sağ ol.”
Ardından—Sora’nın toparlanıp minnettarlığını dile getirmesinin hemen akabinde…
“—Ş-şey, bu arada, bu durum şey… ‘Sevgi Düzeyi’ni artırdı mı dersin?” Steph (oyunda güya bir erkek olması gerekiyordu), parmaklarını utangaçça birbirine bastırarak sordu.
“… Neee?”
“Şey, yani, demin ‘Hediye’ seçeneğine dokunmayı denedim de—”
“““Steeeph! ”””
“—Ağh?!”
Arkasından yükselen anı ve vıcık vıcık tatlı seslerle Steph bir çığlık atarak öne savruldu. Panik içinde arkasını döndüğünde, gözlerinden kalpler fışkıran bir sürü kızın adeta birbirini ezerek üzerine doğru çullandığını gördü.
“Ah, Steph! Lütfen okula seninle gelmeme izin ver!”
“Hey, onunla nasıl bu kadar samimi davranabilirsin ki! Ah, yapma Steph, lütfen—”
“Ne, hey, ben daha—b-biri beni kurtarsııııın—?!”
Steph’in liseli kız kalabalığı tarafından sürüklenip götürülüşünü izleyen Sora, yarım açık gözleriyle, “…… Sen dünyanın öbür ucuna kadar kovalan bakalım.”
Bir kez daha cıkladı ve Steph’i orada bırakıp okula doğru yoluna devam etti.
Okula vardığında, Ino hâlâ elleri ve dizlerinin üzerinde duruyordu.
