Naber millet! Ben Rudeus Greyrat, bu köyde takılan ufaktan bir hırsızım.
Çerezlik işler yapıyor olabilirim ama son beş yılda bayağı nam saldım ha! Limandakiler bana “Buena Köyü’nün Nezumi Kozo’su” derler. Hem Japon hırsız efsanesi Nezumi Kozo’ya hem de kendi aileme gönderme, kaptınız mı? Nezumi Japonca’da fare demek. Şaka süper değil mi? Tanrılar bile güldü, bana karışmadılar.
O gören göze görünmez tanrılar başka tarafa bakarken ben de kendime küçük bir iş ayarladım.
İş dediğim, millet, bir soygundu. Gözüme en değerli ganimeti kestirmiştim. Elim ayağım titredi tabii. Daha önce böyle büyük bir iş yapmamıştım. Ama çelik gibi sinirlerim o titremeyi bastırdı. Beş yıldır bu yeteneğimi geliştiriyordum, beni yarı yolda bırakmadı! Huysuz kollarımı ve bacaklarımı parmak ucunda, sinsice hareket etmeye zorladım. Titremeyle uğraşacak bir şey kalmayınca dünyayı fethedecek gibiydim.
Soygunumun hedefi Greyrat konağıydı.
Yakışıklı mal sahibi taş gibi karısıyla orada yaşıyordu. İyi anlaşıyorlardı ve her gece tek oğullarına bir kardeş yapmak için uğraşıyorlardı. Ben onlara bu konuda bir şey diyecek değildim tabii. Anlarsınız ya, onların çabalarından ben de nasibimi alıyordum.
Neyse, Nezumi Kozo gibi gerçek bir efsanevi hırsızdan farklı olarak, önden girme yeteneğim yoktu. O olsa havadan bir ip çekerdi. Ama becerilerim yeterli olmasa bile kafa yormayı biliyordum.
İlk hamlemi planlarken hizmetçi çamaşır sepetiyle aşağı indi. Yemek pişirme ve çamaşır işlerini hep aynı yerde yapardı. O gün güneş de güzel parlıyordu, çamaşırlar çabucak kururdu herhalde diye düşündüm.
Hizmetçinin çamaşır yerine gittiğini görünce mutfağa koştum. Orada da salonda da kimse yoktu. Mutlu çift o gün evde değildi. Oğlunun öğretmeni de işi olduğunu söyleyip sabah erkenden gitmişti, yani o şık evde sadece ben ve hizmetçi vardık. Şu hizmetçiyi halletmem yeterliydi, hazine benim olacaktı.
Heh heh. O hizmetçi pek gülmezdi ama taş gibi hatundu yemin ederim. Çoğu zaman buz gibiydi ama evin erkeği etraftayken yüzünde kadınsı bir çekicilik belirirdi. Nazlı bir tarafı da vardı yani. Kocası hizmetçiye dokunduğunda karısı tam bir canavara dönüşürdü, ben de fare gibi titrerdim! Ama sadece Nezumi Kozo olduğum için tabii. İsmimde “fare” vardı sonuçta.
Her neyse, o hizmetçi tam bir belalıydı. Hazineyi ararken yanlış bir hareket yapsam elimi şak diye sinek gibi yapıştırırdı. Pıt!
İşte burada aklımı gösterdim.
Elimde bir bardakla su testisine doğru yürüdüm. Parmak ucunda falan değil. Masum bir şekilde susuzluğumu gidermeye çalışıyormuş gibi dümdüz gittim. Su testisinin neredeyse benim boyumda olduğundan emin oldum. Böylece su almakta zorlanacaktım.
Aman Tanrım, yazık bana, diye düşündüm, ellerimi testiye koyup bütün gücümle ittim.
Kulakları sağır eden bir gürültüyle testi yerde yuvarlandı. O sesi duyan hizmetçi çamaşır yerinden fırladı. Sanırım beni mutfakta, devrilmiş testinin altında sırılsıklam perişan halde görünce ustaca stratejim gururla sergilenmiş oldu.
“Şey, özür dilerim Lilia Hanım,” dedim ona. “Biraz su almaya çalışıyordum ama… şey… testi devrildi.”
Her şeye rağmen hizmetçi içini bile çekmedi. Çelik gibi bir kadındı, hiç şüphesiz. “Yaralandın mı Rudeus Bey?”
“B-biraz.”
“O zaman çamaşır yerinde elbiselerini çıkarıp sepete koysan? Her zamanki yerde havlular var, iyice kurulanıp başka kıyafetler giyebilirsin. Yardım ister misin?”
“Hayır. Şey… Lilia Hanım, siz ne yapacaksınız?”
“Ben burayı temizleyeceğim.”
“Tamam. Şey, size daha fazla iş çıkardığım için çok üzgünüm.”
“Beni rahatsız etmez.”
“Ben de işim bitince size yardım ederim.”
Kuzu kuzu, tüy gibi adımlarla çamaşır yerine gittim. Kimse yoktu, ganimetimi kimse görmeden alabilirdim.
Hazinenin üzerine ellerimi koyduğumda hala nemliydi. Yıkanmadan önce nemli halde bulmak beni çok heyecanlandırdı. Hazineyi evime götürüp yüzümü gömecek ve derin nefesler alacaktım. Ne harika bir andı, kelimelerle tarif edilemezdi.
İşte böylece, bir anlık hevesle ben, Rudeus Greyrat, Roxy’nin külodunu ele geçirmiş oldum.
