Yavru köpekler sevimliydi.
Sadece köpekler değil, her yavru memeli hayvan. Kediler açıkça tatlıydı, ama buzağılar ve kuzular bile belirgin bir çekiciliğe sahipti. Kadınlar doğal olarak çığlık atar ve bir yavru köpeğin kabarık başını sevmek için koşardı. İstisnalar vardı ama çoğu bebek, koruma içgüdülerini doğuştan tetikliyordu.
Yetişkinler, bebeklere düşkünlük göstermekten çok şey kazanırlardı. Örneğin, küçük bir köpek yavrusu yağmurda titreyerek karton bir kutuda terk edilmiş olsun ve yetişkin bir kadın oradan geçiyor olsun. Kadın, işten yorgun argın eve dönmüş, ruhunu dinlendirecek bir şeyler arıyor olsun. Neyse ki evinde hayvan beslemesine izin var, bu yüzden kadın yavru köpeği eve götürüp ona sıcak bir banyo yaptırıyor. Yavruyu yumuşak bir havluyla nazikçe siliyor ve tüylerini fön makinesiyle kurutarak onu mis gibi yapıyor. Ona ılık süt veriyor ve uykuya dalışını izleyerek nihayet rahatlıyor. Kadın, tüm bunları yapmaktan büyük bir memnuniyet duyuyor, içi sıcacık oluyordu.
Tüm bunlar olurken, yavru köpeğin hiçbir şey yapmadığını belirtmeliyim. Sadece sevimliliğiyle kadını neşelendirmişti. Gördünüz mü? Genç bir şeyin orada olması yeterliydi, bir şey yapmasına gerek yoktu. Bu, dahil olan herkes için kazan-kazan durumu idi.
Elbette yetişkinler için de olumsuz yanları vardı. Örneğin, çocuklar aptal ve hataya yatkındı. Yetişkinler onların altlarını temizlemek ve onları azarlamak zorunda kalırdı. Ayrıca, çocukların bilgi ve deneyim eksikliğini gidermek için onlara neyi yapıp neyi yapamayacaklarını öğretmek zorunda kalırlardı. Sonuçta onlar daha hiçbir şeyden anlamıyordu.
Bu arada yetişkinlerin, çocukların ne düşündüğünü bilme imkanı yoktu. Bir çocuk bilerek kötü bir şey yapsa bile yetişkinlerin bundan haberi olmazdı.
Cehaletin yarattığı boşluğu affedicilik doldururdu. Sevimli bir çocuğun kalbi kötü olsa bile, yetişkinler bunu gençliğin yaramazlığına verirlerdi. Affetmeye mecbur hissederlerdi.
Her neyse, Roxy’yi banyo yaparken izlemek çok hoştu.
Henüz tam olgunlaşmamış, bir ortaokul öğrencisine ait uzuvlara sahipti. Solgun teni ıslak mavi saçlarıyla harika bir uyum içindeydi. Sırtı dönük olduğu için en önemli özellikleri gözlerden uzaktaydı, ancak bu daha da çekiciydi.
İşte! Islak saçları sırtına ve küçük, genç kalçalarına yapışmıştı. Bu sıradan özellikler, daha mahrem vücut bölgeleri tarafından gölgelenmeden daha da parlak görünüyordu.
Ah. Gerçekten söylemeliyim ki, ne zarif bir denge. Gözlerim bu kıvrımlara takılıp kalmıştı. Bu oranları sadece onun yaşındaki bir kızda bulabilirdiniz. Gerçekten bir sanat eseriydi. Tanrı’nın bir armağanı.
Peki, neresini yıkıyor? Ah, koltuk altlarının altını mı? Anlıyorum, anlıyorum. Peki, sırada ne var? Dirsekleri, ha? Mantıklı, kirlerin eklemlere yapışması çok kolaydır!
Ah. Dirseğini kaldırdı, vücudunu çevirdi. Biraz daha dönse…
“Hm? Orada biri mi var?”
Ah, kahretsin!
Tamam… Çocuklar birçok şeyden paçayı sıyırsa bile, hiç kimse öfkenin hedefi olmak istemezdi. Bu sadece çocuklar için geçerli değildi; kimse azarlanmayı ya da suçlanmayı sevmezdi. Yaşınız ne olursa olsun, bu berbat bir durumdu. Öfkenin size yöneldiğini hissettiğinizde, doğal olarak bir kaçış yolu arardınız. İstisnalar vardı, ama çoğu insan kasıtlı olarak yanlış bir şey yapsa bile azarlanmaktan kaçınmak isterdi.
Bunlar, Roxy’nin yıkandığı odanın kapısından kaçarkenki bilgece düşüncelerimdi.
