Ertesi sabah günlüğü yeniden açtım, kaldığım yerden devam etmeye hazırdım. Ancak, gelecekteki benliğim Sylphie’nin ölümünden sonra bir süre hiçbir şey yazmamış gibi görünüyordu. Sayfayı çevirdiğimde, kağıdın fark edilir derecede farklı olduğunu gördüm.
En azından bir ya da iki yıl geçmiş gibi görünüyordu. Belki de daha fazla – kayıtlar o kadar belirsizdi ki on yıl da geçmiş olabilirdi. Belgelenmemiş o dönemde neler olduğunu bilmeme imkân yoktu ama kayıtlar devam ettiğinde, ne kadar aptalca ve çocukça göründüklerine şaşırdım. Sokakta gördüğüm kadınlar ve popolarının büyüklüğü hakkında çok fazla konuşma vardı. Bir kayıtta yeni açılan bir meyhanede bir garsonu baştan çıkardığım anlatılıyordu; diğerlerinde ise çeşitli genelevlere yaptığım ziyaretler, kalite değerlendirmeleriyle birlikte anlatılıyordu. Dil zaman zaman çirkinleşiyordu. Dürüst olmak gerekirse bir pisliğin günlüğü gibiydi. Bir yazıda, yattığım tüm kadınları sıralamaya bile zaman ayırmıştım.
Bunları yazanın ben olduğuma inanmak zordu. Roxy ve Sylphie olmadan böyle mi olacaktım?
Her halükârda, belli ki yıllarımı bu yaşam tarzına düşkün olarak geçirmişim. Bu olayların nerede yaşandığı belli değildi ama orada burada birkaç meyhanenin adını hatırlıyordum. Sanki hâlâ Şeriat şehrinde yaşıyor gibiydim.
Yine de bazı isimlerin yokluğu dikkat çekiciydi. Aisha, Norn, Lilia, Zenith veya Lucie’den hiç bahsetmedim. Arada bir Zanoba ya da Julie’ye atıfta bulunuluyordu ama bu kayıtlardan bazıları midemi bulandırıyordu. Görünüşe göre gelecekteki benliğim bu noktada gözünü Julie’ye dikmişti. Kız çocukluğundan beri benim sadık öğrencim olmuştu ve şimdi ben ondan faydalanmak istiyordum.
Bu kadar alçalabileceğime inanmak istemiyordum.
Bununla birlikte, bunun tamamen mantıksız olmadığını kabul etmek zorundaydım. Ezici bir umutsuzluk karşısında, kendimi anlamsız zevklerin peşine bırakmayı hayal edebiliyordum… özellikle de bu yaşam tarzını kolaylaştıracak görünüşe ve paraya sahip olduğum için.
Gelecekteki benliğim ondan uzak durmak için elinden geleni yapıyor olsa da Eris bu kayıtlarda sık sık karşımıza çıkıyordu. O da Şeriat’ta yaşıyordu ve ne zaman karşılaşsak yüzünde öfkeli bir çatık kaşla beni dövüyordu.
“O kızı yakalayıp ona bir ders vermek isterdim,” diye yazmıştım bir yazımda, “ama benden intikam almasını falan da istemem. Muhtemelen en iyisi mesafemi korumak.” Oldukça acınası şeyler.
Yine de satır aralarını okurken, Eris’e karşı hissettiklerimin belli ettiğimden daha çelişkili olduğu hissine kapıldım. Hâlâ bir parçam ilişkimizi bir şekilde düzeltmek istiyor muydu? Sylphie ve Roxy’ye olanlardan sonra, belki de gerçek bir romantizmin peşinden gitme yeteneğimi kaybetmiştim. Kesin bir şey söylemek zordu. Ama en azından yazdığım acı sözler, tarif ettiğim bazı eylemlerle tam olarak uyuşmuyordu.
Başka bir not… tüm bu sefahatin arasına karışmış bazı rahatsız edici olaylar vardı. Zanoba ve ben Millis Kilisesi’nin izniyle başımıza ödül koymuştuk ve bazen bir suikastçıyı ya da ödül avcısını savuşturmak zorunda kalıyordum. Yine de bu pek sorun gibi görünmüyordu. Şimdiye kadar onları kolaylıkla alt ediyordum.
Böyle bir girişten sonra sayfayı çevirdim ve günlüğün içeriğinde başka bir ani geçiş buldum. Sanki ikinci kez ileri atlamış gibiydim. Bir kez daha, kayıp yılların özeti yoktu. Artık kâğıt türü her sayfada değişiyordu ve ben hâlâ girişlerimi net bir şekilde tarihlendiremiyordum.
Norn’un resimli kitabı ve Ruijerd figürlerinin her ikisi de çok iyi satıyor. Ayrıca Üniversiteyi sessiz büyü tekniklerimi resmi olarak müfredata entegre etmeye ikna ettim.
Görünüşe göre Kutsal Ülke, Asura Krallığı aracılığıyla Ranoa’nın beni teslim etmesini talep etmiş, ancak Sihirli Milletler beni faydalı bulduğu sürece bunun gerçekleşeceğini sanmıyorum. Kızıl Wyrm Dağları sayesinde, Orta Kıta’daki bir ülkeyi istila etmek kolay bir şey değil. Saldırganı doğal bir dezavantaja sokarlar.
Ayrıca Asura, başkentlerinin önemli bir bölümünü yakıp kül eden kişinin ben olduğumun farkında değil gibi görünüyor. Pislik olduklarını biliyordum ama sanırım onlar da embesil.
Zanoba otomatını tamamlamaya çok yaklaştı. Daha uzun sürdü
ama neredeyse vardık. Yine de başladığımız zamanki heyecanı hissedemiyorum.
Bunu neden yapıyorum ki? Ne anlamı var ki?
İlk otomat tamamlandı.
Zanoba onu Sylphie’nin suretinde yarattı. Kendi iradesi var ve kendi inisiyatifiyle hareket ediyor.
Ancak ona söylediğim her şeyi sorgusuz sualsiz yapar. İtaatkâr ve uysal ama biraz da kıskanç bir tarafı var. Gerçekten de eskiden tanıdığım kadının neredeyse her yönden tıpatıp aynısı.
Ama istediğim bu değildi. İhtiyacım olan şey bu değil.
Sylphie otomatını yok ettim.
Zanoba’nın öfkelenmesini bekliyordum ama onun yerine özür diledi. Bu beni daha da suçlu hissettirdi. O adama ödeyebileceğimden çok daha fazlasını borçluyum. En azından ölene kadar sadakatimi hak etti.
Sylphie ya da Roxy’yi temel almayan yeni bir otomat yaptık.
Zanoba ona Kırk adını vermiş. Ona göre bu onun kırkıncı “başyapıtı”.
Şu anda Forty’nin “kız kardeşlerini” seri üretiyoruz ve Sihirli Milletler onları bizden satın alacak. Ülkelerin ana müşterileriniz olması güzel bir şey. Cepleri derin.
“Bebeklerin” askeri bir kapasitede ne kadar yararlı olacağını bilmiyorum, ancak Zanoba ve ben yıllar içinde tasarımlarını büyük ölçüde geliştirdik. En azından ortalama bir şövalye ya da maceracıdan daha güçlü olduklarını tahmin ediyorum.
Hedefimize ulaştığımıza göre artık yapacak bir şeyim kalmamış gibi hissediyorum. Bir sonraki araştırma projemin ne olacağına karar vermem gerekecek. Uzun zamandır ilk defa kendimi biraz motive olmuş hissediyorum.
Demek Zanoba’nın otomatik bebek projesini sonunda tamamladık, ha?
Bu kayıtlar ne yazık ki bunu nasıl başardığımıza dair hiçbir ipucu vermiyordu. Muhtemelen araştırma notlarımı bu günlükten ayrı tutardım. Bu biraz yazık oldu. Gelecekten gelen küçük bir tavsiye ilerlememizi son derece hızlandırabilirdi…
Yine de o kadar büyük bir mesele değildi. Zanoba araştırmasından çok keyif alıyordu ve yolculuk da varış noktası kadar önemlidir derler, değil mi?
Sayfayı çevirdim ve günlüğün tonundaki bir başka ani değişimle irkildim.
Bu tek kâğıt fena halde kırışmıştı. Belli ki bu kelimeleri yazarken sayfanın üzerinde ağlıyordum.
İnsan-Tanrı rüyalarımda ortaya çıktı. Elini hâlâ omzumda hissedebiliyorum.
Ondan nefret ediyorum. Ondan çok nefret ediyorum.
Daha güçlü ve hızlı olmalıyım.
O piçi öldürmem gerek. Bu benim hayattaki yeni amacım. Öldüğü güne kadar, Roxy ve çocuğu asla huzur bulamayacak.
Bu konuda ben de öyle.
Aklıma gelmişken, Lilia ve diğerlerinin nasıl olduğunu merak ediyorum. Evden ayrıldıklarından beri onları görmedim.
Lucie’nin nasıl olduğunu merak ediyorum. Eminim o da annesi gibi güzeldir. Umarım dersleri iyidir. Umarım yeterince yemek yiyordur.
…Sylphie öldükten sonra böyle dağılmamış olmayı çok isterdim.
Aisha sonunda bana bakmak için geri döndü ama… Diğerlerinin beni affettiğini sanmıyorum. Şimdi mektup göndermenin bir yararı olmaz.
Çok fazla pişmanlığım var.
Nasıl güçlenebilirim?
Büyüm üzerinde çalışayım mı? Belki Kraliyet veya İmparatorluk büyüleri yapabilen birini bulurum?
Ben öyle düşünmüyorum. Şimdiye kadar gördüklerime dayanarak, Aziz seviyesinden sonraki büyüler sadece ölçek olarak büyüyor gibi görünüyor. Özellikle savaşta kullanışlı değiller.
Bulduğum Elektrik büyüsü gibi bazı istisnalar var. Ancak genel olarak, saldırı yeteneklerim zaten yeterli.
Asıl sorun, vasat hareket kabiliyetine sahip bir cam top olmam. Fiziksel yeteneklerimi Aura ile güçlendiremiyorum ve bu da beni hem dayanıklılık hem de hız açısından büyük bir dezavantaja sokuyor.
Bu eksiklikleri nasıl telafi edebilirim?
Bir kitapta Savaşan Tanrı hakkında bazı bilgiler buldum.
Efsaneye göre, gücünü, hızını ve dayanıklılığını büyük ölçüde artıran altın bir zırh giyiyordu. Bu konuyu Zanoba ile konuştuğumda aklına ilginç bir fikir geldi: Ya tüm vücudumu kaplayan bir Zaliff Protezi yaparsak?
Bunu neden daha önce düşünmediğimi bilmiyorum. Kendimi Aura ile saramıyorum, doğru. Ama yapay elime mana verdiğimde, gücünü önemli ölçüde artırabilirim. Toprak sihrimi kullanarak mümkün olan en sağlam kabuğu yaratır ve sonra onu tüm vücudumu kaplayan bir zırh haline getirirsem…
Evet. Sanırım bu işe yarayabilir.
Zanoba’nın yardımıyla kişisel zırhımı tamamladım.
Bu şeyin boyu iki metreden uzun ve bir o kadar da hantal. Kontrol etmek için de çok fazla mana gerekiyor. Aslında, bunu kullanabilecek tek kişi benim ve ben bile üst üste o kadar çok gün boyunca güç sağlayamam. Dürüst olmak gerekirse, biraz büyük bir hurda yığını.
Keşke Cliff hâlâ hayatta olsaydı. Belki daha verimli bir şeyler yapabilirdik… Ama sanırım şimdi bunun üzerinde durmanın bir anlamı yok.
Her halükarda, eski bir video oyunundan esinlendim ve ona “Sihirli Zırh” adını verdim.
Bu noktadan sonra günlük, güçlenme çabalarıma odaklanmaya başladı.
Zaliff Protezinin büyük boy bir versiyonu olan Sihirli Zırhın içine girerek hızımı, gücümü ve fiziksel savunmamı dünyanın en güçlü savaşçılarıyla bile boy ölçüşecek şekilde artırabiliyordum. Bu performans seviyesini bir seferde sadece yarım gün sürdürebiliyordum, ancak %30 verimle bile karşılaştığım çoğu rakibi yenebiliyordum.
Belli ki özel bir şey bulmuştuk. Ancak Savaşan Tanrı hakkındaki hikayeler göz önüne alındığında, bu fikri ilk ortaya atan muhtemelen biz değildik.
Kendi versiyonum üzerinde çalışmaya başlamak için şimdiden can atıyordum. Ama Zanoba ve ben araştırmamızın bu aşamasında Sihirli Zırhı tasarlayabilecek durumda mıydık?
Belki hazırız, belki değiliz. Ben yine de bunu gerçekleştireceğim.
Daha az olumlu bir not olarak, ailem Sylphie’nin ölümünden kısa bir süre sonra evimden taşınmış gibi görünüyordu. Bu da önceki yazılarımda neden onlardan pek bahsetmediğimi açıklıyor.
Norn’un çapkınlığımdan çabucak bıktığını görebiliyordum ama bir şekilde Lilia’nın bile benden vazgeçmesini sağlamayı başarmıştım. Onlara ne kadar kötü davranmıştım?
Sonra tekrar… Ayrıntıları bilmiyordum. Belki de onları kendi güvenlikleri için dışarı çıkarmıştım. Millis’ten peşime düşen suikastçılar vardı.
Evet, tabii. Böyle devam edelim.
Birden kendimi ailemden brownie puanı almak isterken buldum.
Neyse ki bugün Norn’un düzenli olarak evde geçirdiği gecelerden biriydi. Bu, onları yemeğe çıkarmak için mükemmel bir neden gibi görünüyordu. Biraz kaliteli zaman geçirmenin zararı olmazdı, değil mi?
“Abi deaaar!” diye bir ses geldi arkamdan. “Öğle yemeği hazır! Aşağı gel ve bizimle ye!”
Sandalyemden kalktım ve kapıyı açtığımda Aisha’yı her zamanki hizmetçi kıyafetiyle dışarıda dururken buldum. Yüzünde biraz sos vardı; muhtemelen mutfakta küçük bir tat testi yapıyordu.
“Yüzünde bir şey var evlat,” dedim ve mendilimi çıkarıp onun için sildim.
“Mmph! Heehee, teşekkürler.”
Elimi çektiğimde Aisha bana neşeyle sırıttı.
Bu çocuk, ben işe yaramaz bir pisliğe dönüştüğümde bile bana tek başına bakacak kadar kendini adamıştı. Yaşlı adam ondan bahsetmemişti ama yıllardır sahip olduğu tek ailesi oydu. Onun yanında olması çok şey ifade ediyor olmalıydı.
“Hey, Aisha… Son zamanlarda istediğin bir şey var mı?”
“Ha? Neden soruyorsun?”
“Bugünlerde sana bir hediye alabileceğimi düşünüyordum. Tüm sıkı çalışman için küçük bir teşekkür, anlıyor musun?”
“Ne?! Awww, yapmamalısın! Norn için üzülürdüm! Hmm, ama sanırım geçen gün mağazada gerçekten sevimli bir saç tokası gördüm… Göz kırp, göz kırp.”
Aslında ‘göz kırpma, göz kırpma’ kısmını yüksek sesle söylememeniz gerekiyor, biliyorsunuz. Bu utanmazlığı kimden öğrenmiş ki? Benden mi? Muhtemelen benden.
“Pekâlâ. Yakın bir zamanda seni almaya götüreceğim. Sadece bunu Norn’dan gizli tutmamız gerekecek.”
Aisha geriye sıçrayıp ellerini abartılı bir şok gösterisiyle havaya kaldırırken garip bir çığlık attı. “Gerçekten ciddi misin, canım kardeşim?! Ne oynuyorsun burada…? Nefes nefese! Biraz sevgi istiyor olabilir misin?! Bu gece yatak odama gelmenizi mi beklemeliyim lordum? Tee-hee!”
“Tamam, bu kadar oyalanmak yeter. Yemekler soğumadan gidip yiyelim, olur mu?”
“Evet!”
İkimiz birlikte yemek odasına yöneldik. Roxy ve Norn o anda ortalıkta yoktu ama evdeki diğer herkesle birlikte bir aile yemeği yedik. En azından benim için yemeğin tadı her zamankinden daha güzeldi.
Bu düşüncemi Lilia ile paylaştığımda, ondan küçük bir gülümseme almayı başardım.
Öğle yemeğinden sonra günlüğe döndüm.
Sihirli Zırhı tamamlanan gelecekteki benliğim, İnsan-Tanrı’ya ulaşmanın bir yolunu aramak için dünyayı dolaşmaya başladı. Bu yolculuklar sırasında birçok farklı insanla tanıştım, ancak düşmanım hakkında bulabildiğim çok az bilgi beni sık sık üzüyordu.
Sonunda, çok uzun süredir hayatta olan insanların İnsan-Tanrı hakkında bir şeyler bilme ihtimalinin daha yüksek olduğu teorisine ulaştım ve dikkatimi dünyadaki en yaşlı insanları bulmaya odakladım. Aynı zamanda, bir büyücü olarak durmaksızın çalışmaya ve yeni büyüler geliştirmeye devam ettim, giderek eskisinden daha güçlü hale geldim. Zamanla, Yerçekimi Manipülasyonu büyüsünde, çeşitli Elektrik büyülerinde ve hatta insan sesini manipüle eden bir tür büyüde ustalaştım. Ayrıca Şifa’da Aziz seviyesine ulaştım.
Bir noktada, büyünün kendisinin “çok güçlü” olduğu ve “işin püf noktasını anladığınız” sürece her şeyi başarmak için kullanılabileceği sonucuna vardım. Doğal olarak, bunun ne anlama geldiğine dair hiçbir açıklama yoktu. Günlüğün bu bölümü aynı zamanda Roxy’nin o fareden Taşlaşma Sendromu kapması ve Sylphie’nin ölümünde İnsan-Tanrı’nın olası sorumluluğu hakkındaki teorilerimi kaydettiğim bölümdü.
Bir bakışta, birçok cephede ilerleme kaydediyor gibi görünüyordum. Ancak İnsan-Tanrı hakkında yeni bir bilgi olmadan zaman geçtikçe, gelecekteki benliğim giderek daha acı ve nefret dolu olmaya başladı.
Hayatımın bu noktasında, gerçekten korkunç bir insan haline gelmiştim. Gittiğim her yerde kavgaları kışkırtıyor, sırf alay edebilmek için benden çok daha zayıf rakiplerimi eziyordum. Dürtü ve içgüdülerimle hareket ettim, hatta rastgele kadınlara cinsel saldırıda bulundum. Bu kesinlikle olmak istediğim türden bir adam değildi.
Eris bu kayıtlarda da sık sık göründü. Dünyayı dolaşırken rotam boyunca karşıma çıkmaya devam etti. Eris her zamanki gibi güçlüydü ve beni savaşta defalarca yendi. Metinde bundan açıkça bahsedilmiyordu, ancak bana yollarımın yanlışlığını göstermeye çalışıyor olabilirdi.
Ancak gelecekteki benliğim onun İnsan-Tanrı’nın bir ajanı olabileceğini düşünmeye başladı. Ne de olsa benim ilerlememe ‘müdahale’ ediyordu. Dolayısıyla, açıkça onun kontrolü altındaydı ve onun çıkarlarını korumak için hareket ediyordu. Zamanla, bu yüzden ondan nefret etmeye başladım.
Teoriyi destekleyecek herhangi bir kanıt olmamasına rağmen kendimi buna bu kadar kolay ikna ettiğime şaşırmıştım. Muhtemelen inanmak istediğim şey buydu.
Sonunda, Eris beni bu kadar kolay yenmeyi bıraktı ve sonra beni hiç yenmeyi bıraktı. Belki ben daha da güçlenmiştim, belki de o fiziksel olarak en güçlü yıllarını geride bırakmıştı. Metinden anlayamadım.
Sonunda işler doruğa ulaştı.
Eris’i ağlattım. Onu böyle hüngür hüngür ağlarken görmeyeli uzun zaman olmuştu.
Belki de işleri çok ileri götürdüm. Belki de İnsan-Tanrı’ya bağlı değildir.
Hayır, bu hiç mantıklı değil. Sylphie öldüğünden beri o kadın beni takip ediyor ve yoluma çıkıyor. Bunu başka ne açıklayabilir ki? Sorgulama sırasında da defalarca sustu.
Bir şeyler biliyor. Bilmek zorunda.
Eris bugün kaçtı.
Kelepçelerinin üzerinde ısırık izleri buldum. Bu kadının dişleri çelikten mi yapılmış?!
Lanet olsun.
Yarın Atofe ile bir görüşmem var. O kas kafalının bana işe yarar bir şey vereceğini hayal etmek zor ama ölümsüz iblislerin çoğu gibi o da uzun zamandır buralarda. İnsan-Tanrı’yı biliyor olma ihtimali yüksek.
Onu eşek sudan gelinceye kadar dövmek zorunda kalsam bile, bunu ondan çıkaracağım.
Eris öldü.
Ghislaine her şey için beni suçladı. Bunların hiçbiri mantıklı değil.
Dün olanları özetlemeye çalışacağım.
Atofe ile görüşmem bir savaşa dönüştü. Onunla ve tüm kişisel korumasıyla karşı karşıyaydım.
İblis Kral’la başa çıkabileceğime emindim ama Moore beni tamamen şaşırttı. Adamın güçlü bir büyücü olduğunu biliyordum ama yine de beni hazırlıksız yakalamasına izin verdim. Atofe’nin kendisine çok odaklanmıştım.
Eris birdenbire atladığında ipler onların elindeydi. Bana yönelik bir saldırı aldı ve hayatımı kurtarmak için öldü.
Ghislaine daha sonra bana nedenini anlattı. Eris’in Sharia’da ortaya çıktığı güne kadar her şeyi anlattı.
Eris sadece benimle olmak istedi. Bunca zamandır her şeyi yanlış anlamışım. Beni sevmekten hiç vazgeçmedi. Asla.
Beni takip etmesinin sebebi buydu. Tek nedeni buydu.
Hala inanamıyorum.
Bu kayıtlarda çok fazla ayrıntı yoktu ama hepsi yaşlı adamın bana anlattıklarıyla örtüşüyordu.
…Belki benim de gerçekten Eris’le evlenmem gerekiyordu. Tüm bunları okuyunca onun mutlu sonunu görmek istedim. Yine de ilk adımı atmak için gerçek bir cesaret gerekecekti. Sylphie’ye konuyu belli belirsiz açmıştım ama yine de…
Asıl ilk adım bu konuyu ayrıntılı olarak konuşmak olmalıydı. Mektubu göndermek bundan sonra gelecekti.
Roxy bu gece eve gelene kadar bu konuyu aklımdan çıkarmaya karar verdim ve dikkatimi günlüğe verdim.
Eris’in ölümünden sonra, özellikle yararlı hiçbir şey söylemeyen bir dizi kayıt vardı. Sadece belirli yerlere seyahat ettiğim, belirli insanlarla tanıştığım ve diğerleriyle savaştığım kısa açıklamalar yazdım. Savaştıklarım arasında gerçekten korkunç rakipler olduğunu fark ettim: burada bir Su İmparatoru, orada bir Kuzey İmparatoru. Ancak zaferlerim bana herhangi bir zevk vermiyor gibi görünüyordu, çünkü herhangi bir ayrıntı kaydetme zahmetine bile girmemiştim. Kayıtların çoğu bir ya da iki cümleden öteye geçmiyordu: “Bugün X’i öldürdüm. O da İnsan-Tanrı hakkında hiçbir şey bilmiyordu.”
Bunun gibi çok sayıda girişten sonra, zamanda bir atlama daha olmuş gibi görünüyor.
Bir süre sonra gelen ilk uzun yazı, kendisinden öncekilerden çok farklı bir nitelik taşıyordu.
Zanoba gitti.
Tapınak Şövalyelerinden oluşan bir birlik, kimse fark etmeden Ranoa Krallığı’na sızmıştı. Geri döndüğümde artık çok geçti. Konağı yerle bir etmişlerdi.
Zanoba’nın yanmış cesedini bodrum kapısının önünde buldum. Ginger, Julie ve Aisha içeride yatıyordu, vücutları parçalara ayrılmıştı.
Tapınak Şövalyeleri hâlâ Ranoa’daydı, ben de onları takip ettim ve hepsini öldürdüm. Ama onları öldürmek elbette anlamsızdı.
Zanoba benim için çok şey yaptı. Bana yardım etmek ve ailemi korumak için çok uğraştı. Ama bana ihtiyacı olduğunda yanında değildim.
Bu kadar güce sahip olmanın ne anlamı var ki?
Ben işe yaramazım.
Sanırım artık herkes öldü.
Hala ayakta olan tek kişi benim. Diğerlerinin hepsi gitti. Hiçbirini koruyamadım.
Hepsi İnsan-Tanrı’nın suçu.
Yapacağım son şey olsa bile o piçi öldürmek zorundayım.
Bu moral bozucuydu.
Hem Zanoba’yı hem de Aisha’yı böylesine korkunç bir şekilde kaybetmek yıkıcı olmalı.
Bununla birlikte, gelecekteki benliğimin neden ailemin geri kalanını bulmaya çalışmadığını biraz merak ediyordum. Belki de kendime Lucie’nin babası demeye hakkım olmadığına karar vermiştim. Ya da belki Lilia ve diğerleri de ölmüştü ve bu olaylar günlüğe kaydedilmemişti. Norn’un adı çok uzun zamandır geçmiyordu, bu da pek güven verici değildi…
Tamam, spekülasyon yapmayı bırakalım.
Günlükte yazmıyorsa, olmamış demektir. Bu şekilde yaklaşmam gerekiyordu.
Her halükarda… Zanoba’nın ölümü ManGod’un işi gibi görünmüyordu ama gelecekteki benliğim her şeyi onun üzerine atıyordu. Hayatımın bu noktasında, intikam alma konusunda açıkça tek fikirli bir saplantı geliştirmiştim. Kendimi eskisinden çok daha yoğun bir şekilde İnsan-Tanrı’yı aramaya verdim ve yoluma çıkan herkesi acımasızca katlettim.
Ve sonunda, bir ipucu buldum.
Bunu yazarken kalbim küt küt atıyor.
Şu anda Begaritt Kıtası’nın ücra bir köşesindeyim. Buranın ıssız, keşfedilmemiş bir bölge olduğu söyleniyordu, ancak burada kadim bir harabe keşfettim, eski Dragonfolk medeniyetinin bir kalıntısı. Ve duvarlarında, yazılarla kaplı duvar resimleri buldum. Bir tanesinde bunu okudum:
Bu dünya altıya ayrılır: ejderhaların dünyası, insanların dünyası, iblislerin dünyası, canavarların dünyası, okyanus dünyası ve gökyüzü dünyası.
Bu altı dünya büyük bir küpün yüzleri gibi dizilmiştir. Bu küpün içi çorak dünya olarak bilinen bir yerdir. Küpün bir yüzünden diğerine seyahat etmenin tek yolu buradan geçmektir; ancak bu yalnızca çok özel bir yöntemle mümkündür.
Ne yazık ki duvar resmi bu bölümden sonra parçalanmış. Ancak okunabilen son cümle şu şekildeydi:
“İnsan-Tanrı, çorak dünyanın merkezinde durur.”
Sonunda aradığım şeyi buldum.
Bu duvarlarda yazılı olan her şeyi iyice analiz etmek için bir süre burada kalmayı planlıyorum.
Duvar resimleri, Ejderha Halkı’nın çorak dünyanın merkezine giden bir yol bulma çabalarının tarihi kayıtlarını içeriyor.
Görünüşe göre Çağırma ve Işınlama büyüleri, çorak dünyada seyahat etmek için yaptıkları büyü araştırmalarının bir uzantısı olarak geliştirildi
başkalarına ulaşmak için. Araştırmalarımı bu yönde yoğunlaştırmam gerekebilir.
Bu harabelerde bulunabilecek her şeyi buldum.
Görünüşe göre kadim Ejderha Halkı, çorak dünyanın merkezine ulaşmalarını sağlayacak bir şey yaratmaya çalışmış, ancak bu şeyin ne olduğunu bilmiyorum. Duvarların bunu tarif eden bölümü toz haline geldi. Yine de yöntemlerinin Çağırma veya Işınlama büyüsüne oldukça benzer bir şey olduğu açık.
Ne yazık ki, tarif edilen türden bir büyüyü yeniden yaratmak için ihtiyacım olan bilgiye sahip değilim.
Ancak Perugius olabilir. Çağırma büyülerine daha aşina birini tanımıyorum. Belki o beni doğru yöne yönlendirebilir.
Perugius hiçbir şey bilmiyordu.
Hatta İnsan-Tanrı’nın kim ya da ne olduğunu bile bilmiyor. Bildiği tek şey, Laplace’ın ondan bahsedildiği anda öfkeden deliye döndüğüdür.
Yine başa döndüm. Laplace açıkça İnsan-Tanrı’yı biliyordu, ama artık yaşayanlar arasında değil…
Sanırım Orsted var. Belki o bir şeyler biliyordur.
Orsted’in nerede olduğuna dair en ufak bir söylenti bile bulamıyorum. Ne kadar uğraşırsam uğraşayım, adamın izini bulabileceğimi sanmıyorum.
Belki de Işınlanma büyüsü üzerine araştırmalarıma odaklansam daha iyi olur. Onlarca yıllık sürekli savaştan sonra, eskisi kadar çevik hareket edemiyorum. Kaybedecek fazla zamanım kalmamış olabilir.
Hayır… Havlu atmak için çok erken. Hâlâ seyahat edebilecek durumdayken daha fazla Ejderha Halkı kalıntısı bulmaya çalışmalıyım.
Hah. Yani bu dünya içi boş bir küp gibiydi ve içinde İnsan-Tanrı vardı.
Ortada. Bu biraz rahatsız ediciydi. Işınlanmanın neden her zaman yerin altına çekilmek gibi hissettirdiğini açıklıyordu – çorak bir dünyaya çekiliyor ve onun içinden geçerek varış noktanıza gidiyordunuz.
Elbette bu, İnsan-Tanrı’ya ulaşmak için toprağı kazabileceğiniz anlamına gelmiyordu. Dünyalar arasındaki bağlantı muhtemelen o kadar da gerçek değildi.
Günlük bu girişten sonra zamanda yine ileri atlamış gibiydi. Gelecekteki benliğim bu şeyle gerçekten çok tutarlı olmamıştı.
İblis Kıtası’nın dağlarında ikinci bir Ejderha Halkı harabesi keşfettim. Keşke bu şeyleri neden böyle tehlikeli ve iyi saklanmış yerlere inşa ettiklerini anlayabilseydim. Tüm bu bölge güçlü canavarlarla kaynıyor.
Hmm. Sanırım Perugius’un yüzen kalesi de kelimenin bir anlamıyla harabe olarak nitelendirilebilir. Belki de bu üç numaradır.
Her halükarda, yarın keşfetmeye başlamayı planlıyorum.
Çabalarımın karşılığını aldım. Birkaç yıl önce incelediğim duvar resminin, çorak dünyanın merkezine ulaşma yöntemlerini anlatan bölüm de dahil olmak üzere eksiksiz bir versiyonunu buldum.
Kadim Ejderha Halkı beş kutsal hazine yarattı. Beşini de kullanmak sizi sadece içinden geçmek yerine çorak dünyaya gönderir.
Sonunda İnsan-Tanrı’ya ulaşmanın bir yolunu buldum. Sonunda.
Ama artık altmışımı geçtim ve vücudum berbat durumda. Zamanında yetişebilir miyim bilmiyorum.
Perugius’u bir kez daha ziyaret ettim. Bu sefer bana bilgi verecekti.
Kadim Ejderha Halkı tarafından yaratılan beş kutsal hazine, onların beş generali tarafından tutulmaktadır. Hepsi de Ejderha Tanrısı’nın gizli sanatı aracılığıyla çorak dünyanın kapısını açmak için gereklidir. Ancak bu generallerden biri çoktan ölmüş ve hazineleri kaybolmuştur. Onların nerede olduğu
halefi de bilinmemektedir.
Perugius kayıp generalin birkaç on yıl içinde ortaya çıkacağına inanıyor. Bunu ifade ediş şekliyle ilgili bir şey bana tuhaf geldi ama nedenini tam olarak hatırlayamıyorum. Son zamanlarda anılarımın olduğu dolabı açmak giderek zorlaşıyor.
Perugius hala benden bir şey mi saklıyor? Bu sinir bozucu bir düşünce. Ama güzel günleri yad edebileceğim tek kişi o kaldı. Onu öldürmek istemiyorum.
Orsted’in gizli sanat hakkında bir şeyler bilebileceğini söyledi… ama kimsenin Orsted’in nerede olduğuna dair en ufak bir fikri yok.
Her halükarda, son Ejder General’in ortaya çıkması on yıllar alacaksa, benim için umut kalmadı. O kadar uzun yaşayamayacağıma eminim. Bedenim çoktan çöküşün eşiğinde. Ölümün bana doğru yaklaştığını hissedebiliyorum.
Ne yapmam gerekiyor, lanet olsun? Zamanım tükeniyor.
Ejderha Generalleri’nin beş hazinesini de ele geçiremiyorum.
Kendi taklitlerimi yaratabileceğimi ya da gizli sanatın kendisini yeniden üretebileceğimi sanmıyorum. Devam etmek için yeterli değil; nereden başlayacağımı bilemem.
Başka bir deyişle, çorak dünyaya gidemem.
Bundan bıktım usandım.
Daha ne kadar tek başıma mücadele etmek zorundayım? Bunu kimin için yapıyorum ki? İnsan-Tanrı’ya olan nefretim bile körelmeye başladı.
Ben sadece… çok yorgunum.
Daha önceki yazılardaki ateş ve kararlılık yerini teslimiyet ve acıya bırakıyordu. Fazla sayfa kalmamıştı. O halde bu kayıtlar muhtemelen elli yıl sonrasına aitti.
Gelecekteki benliğim onlarca yıl boyunca çok az başarı elde ederek sürekli mücadele etmiş ve hedefine asla ulaşamamıştı. Belli bir noktadan sonra herkes doğru düşünemeyecek kadar bitkin düşerdi. Bugün olduğum kişi muhtemelen çok daha erken pes ederdi.
Araştırma notlarımı genellikle bu günlükten ayrı tutarım, ancak buraya son teorimle ilgili bir yazı ekleyeceğim.
Işınlanma büyüsü üzerine yaptığım araştırma sırasında ilginç bir teze ulaştım. Spesifik olarak: antik duvar resimlerinde tarif edilen sihirle birleştirerek ve uygulama ile oynayarak, zamanda geriye yolculuk yapmak mümkün olabilir.
Ancak teorim doğruysa, birkaç saniye geriye gitmek için bile muazzam miktarda mana gerekir. O zaman yıllar öncesine sıçramak için ne kadar mana gerekir?
Geçmişe yolculuk yapmayı deneyeceğim.
Elimde hâlâ bu eski günlük var. Onu bir odak noktası olarak kullanarak, onu yazmaya başladığım güne, yani ManGod’un beni fareyi serbest bırakıp Roxy’yi öldürmem için kandırdığı güne geri dönebilirim.
İşe yarayacak mı bilmiyorum.
İşe yararsa bana ne olacağını ben de bilmiyorum. Ne de olsa zaman paradoksları kavramına aşinayım.
Keşke bunun işe yarayacağından daha emin olsaydım.
Şimdiki halimle zamanda geri mi gideceğim yoksa genç halime mi döneceğim, bunu söylemek bile zor. Yine de birincisi olduğunu varsayarsak, ne söyleyeceğimi gözden geçirmem gerekiyor. En azından Taşlaşma Sendromu olayını, Eris’i ve İnsan-Tanrı’yı ele almam gerekiyor.
Her şeyi açıklayabileceğimden emin değilim. Genç halimin bana inanacağından bile emin değilim.
Ve eğer bunun yerine geri dönersem… Sylphie ve Roxy ile nasıl etkileşime geçebileceğimi bilmiyorum.
Onları tekrar görmek istiyorum elbette. Onlara ne kadar üzgün olduğumu söylemek istiyorum. Ama mutlu bir genç adamın zihnini benimkiyle doldurma düşüncesi
dürüst olmak gerekirse, biraz mide bulandırıcı.
Belki de önce deney yapmak için daha fazla zaman ayırmalıyım. Ancak bir zaman paradoksunun potansiyel riskleri göz önüne alındığında, bunu yapmakta tereddüt ediyorum. Diyelim ki zamanda birkaç gün geriye sıçradım. Ya bu süreçte anılarımı geride bırakırsam? Kendimi sonsuz, anlamsız bir döngüye hapsetmiş ve sonsuza kadar bu sefil dünyada yaşamaya mahkum etmiş olurum.
En azından diğer taraftan Roxy ve Sylphie’yi tekrar görebilecektim.
Pekala. Bu kadar yeter. Her şeyi fazla düşünmeyi bırakacağım.
Zaten kaybedecek bir şeyim de kalmadı. Hayatımda hiçbir şey başaramadım. Ben bir oksijen israfıyım. Belki yine her şeyi mahvedeceğim ama ne olmuş yani? Neden umurumda olsun ki?
Ve eğer başarırsam.
Belki de İnsan-Tanrı’ya kendi ilacından tattırabilirim.
Son yazıyı okumayı bitirdiğimde günlüğü kapattım.
Arka kapak da tıpkı ön kapak gibi yara bere içindeydi. Şimdi tamamını okuduğumda, bu çiziklerin anlamını görebiliyordum. Bu şeyi yanımda taşıyarak geçirdiğim uzun ve acı dolu yılların kanıtlarıydı.
Gelecekteki benliğim bu son yazıyı yazdıktan hemen sonra zamanda geriye sıçramış olmalı, ancak bu süreçte manasının tükendiğini fark etti.
Zamanda geri gitmek için Işınlanma büyüsünü kullanmanın ardındaki ilkeleri anlamaya başlayamazdım. Bununla birlikte, neden büyük bir sıçrayışla geri döndüğünden emin değildim. Günlüğünde yazdıklarına bakılırsa, bu mana sorunundan kaçınmak için birkaç adımda geri atlamak daha güvenli olabilirdi. Bu yaklaşımın faydalarını fark edemeyecek kadar yaşlı ve yorgun muydu?
Hayır… muhtemelen bunun için yeterli manası olmayabileceği aklına bile gelmemişti. Adam her büyüyü yapabileceğine dair mutlak bir güven duyuyor olmalıydı.
Her halükarda, bu günlük onun araştırması hakkında ihtiyacım olan tüm ayrıntıları içermiyordu. Çıkardığı sonuçların tamamen doğru olduğuna dair bir garanti de yoktu. Bir kere o antik duvar resimlerini yanlış yorumlamış olabilirdi.
Aklıma geldi de, Perugius’un kalesinin yeraltı katlarında eski bir duvar resmi görmüştüm. Orada bahsettiğimiz türden bir şey miydi? Bunun Çağırma büyüsüyle bir ilgisi varmış gibi görünmüyordu… ama görünüşe bakılırsa, dünyanın dört bir yanında gizlenmiş bu türden daha pek çok şey vardı.
Her neyse. Şimdilik en önemli sorularımın yanıtlarını almıştım. Şimdi aynı yola girmeden önce harekete geçmem gerekiyordu.
“Herkese merhaba,” diye seslendi giriş holünden bir ses. “Ben geldim.”
Roxy işten dönmüştü. Mükemmel zamanlama.
Her şey sırayla. Bu gece iki karımla ciddi bir konuşma yapmam gerekiyordu. Eris’i ve hepimizin tehlikede olduğu gerçeğini bilmeleri gerekiyordu.
