BİR AY DAHA geçmişti. Hava hâlâ soğuktu ama karlar erimeye başlamıştı ve orada burada toprak parçalarını görebiliyordunuz.
Bir sabah, Sylphie’yi uyandırmamaya çalışarak yataktan olabildiğince sessizce kalktım. Kolumu yastık olarak kullanmayı severdi, bu yüzden kendimi çıkarmak her zaman biraz incelik isterdi. Yan odaya geçerek, eşofmana benzeyen astarlı bir kıyafet olan antrenman kıyafetimi giydim. Sylphie benim için seçmişti. Kış havası için biraz hafifti, ama egzersiz yaparken bu doğru gibi geliyordu.
Giyindikten sonra odanın bir köşesinde bıraktığım taş kılıcı aldım.
Kalın, kaba görünümlü bir şeydi. Toprak büyülerimle kendim yapmıştım. Bıçağın gerçek bir kenarı yoktu ama alışılmadık derecede ağırdı. Bu da yeni, yapay sol elimin gücüyle pratik yapmak için iyi bir yoldu.
Aslında bu şeye biraz bağlanmaya başlamıştım. Belki bir gün ona bir isim verirdim. “Tuna” ya da “Kılıçbalığı” gibi bir şey.
Düşündüm de, bu dünyaya geldiğimden beri sashimi gibi bir şey yememiştim. Burada kimse balığı çiğ yemiyor muydu yoksa?
“…”
Hazır olduğumda, uyuyan eşimin başını hafifçe okşadım ve sessizce “Sonra görüşürüz” dedim.
“Hee hee…”
Gözleri hâlâ kapalı olan Sylphie mutlulukla gülümsedi ve başını elime sürttü. Sanırım yarı uyanıktı. Söylemeye gerek yok, oldukça sevimliydi.
Aşağıya baktığımda, örtülerin biraz karışmış olduğunu ve iç çamaşırlı poposunun açıkta kaldığını fark ettim. Onu da nazikçe okşadım. Bu kızın zaten bir anne olduğunu asla düşünemezdiniz. Ama yine de Elinalise’in de güzel bir vücudu vardı. Belki de genetikti.
Bir anlık tereddütten sonra çarşafları Sylphie’nin üzerine çektim.
Son zamanlarda normal gece aktivitelerimize geri dönüyorduk, ancak ikinci bir çocuk için çok fazla çaba sarf etmek için biraz erken olduğunu hissediyordum, bu yüzden biraz daha ölçülü olmaya çalışıyordum. Yine de olmayacağının garantisi olmasa bile.
Ben odadan çıkarken Sylphie uykulu bir şekilde bana seslendi. “Nn… Sonra görüşürüz…”
Yakında döneceğim.
Sonra, Norn’un odasına gittim.
Son günlerde sabah antrenmanlarımda bana katılıyordu. Evde kaldığında bahçede yapıyorduk; yurtta kaldığında ise onunla avluda buluşuyordum. Bugün onun evde olduğu günlerden biriydi.
“Hazır mısın, Norn?”
Kapıyı çaldım, sonra açmaya başladım.
“Gah! Rud-”
“Hoppala. Pardon.”
Hâlâ giyiniyordu, ben de hemen tekrar kapattım.
Norn’un vücudu hâlâ fazla gelişmemişti. Zayıf, ufak tefek kızlardan elbette hoşlanıyordum ama küçük kız kardeşlerim bana bir şey ifade etmiyordu. Bazen bunu biraz üzücü buluyordum ama en iyisi de buydu. Kendimi kirli hissetmeden onlara karşı şefkatli olabilmem güzeldi.
Yine de Norn’un muhtemelen bir gün evleneceği düşüncesi midemde belli belirsiz bir huzursuzluk hissi uyandırdı. Belki de bir baba kızının büyümesini izlerken böyle hissediyordu?
O kadar da kötü değildi. Paul’un yerine geçip onun yerine ilk erkek arkadaşını azarlamam gerekecekti. Norn’u senin gibi bir serseriye vermeyeceğim! Kaybol!
“Gerçekten. Bir şey söylememi beklemeyeceksen kapıyı çalmanın ne anlamı var?”
Ben bunları düşünürken, Norn egzersiz kıyafetleriyle odasından çıktı ve bir elinde tahta bir kılıç taşıyordu. Kıyafeti sade, işlevsel bir şeydi, alt ve üst kısmı uzun kolluydu. Üniversitenin standart egzersiz kıyafetleriydi; ona okul mağazasından birkaç çift almıştım.
Norn’un yanından geçip odasına kısa bir bakış attığımda Paul’ün kılıcının duvarda asılı olduğunu gördüm. Benim eski dünyamda olsa muhtemelen yüzünün resminin olduğu bir sunak kurardı ama burada hiç kamera yoktu. Birinin görüntü yakalayabilen sihirli bir alet yaratmış olması mümkündü ama eğer öyleyse bile yaygın olarak kullanılmıyordu. Fotoğraflar olmayınca insanlar kaybettiklerini hatırlamak için hatıra eşyaları kullanma eğilimindeydi.
“Norn, bir saniyeliğine odana gelmemin sakıncası var mı?”
“Ha? Uh, sorun değil, sanırım…”
İçeri adımımı attım. Yatak odası, sabahları ilk iş olarak yaptıkları gibi, biraz sakinleri gibi kokuyordu. Eğer yatağına dalıp yüzümü buruşuk çarşaflarına bastırsaydım, ciğerlerimi Norn’un kokusuyla doldurabilirdim. Yapacağımdan değil.
Paul’un kılıcının tam önünde durarak ellerimi birleştirdim. “Baba, Norn ve ben bu sabah yine antrenman yapacağız. Çok kötü yaralanmamamız için bize göz kulak ol, olur mu?”
Küçük duamı bitirdikten sonra başımı hafifçe eğdim.
Paul buna nasıl cevap verirdi ki? Belki “Birkaç sakatlık olmadan asla gelişemezsin, biliyorsun.” gibi bir şey. Ya da belki sadece “Norn’un yaralanmasına izin vermesen iyi olur, lanet olsun.”
Başımı çevirdiğimde, Norn’un yanımda diz çökmüş, ellerini Millis tarzında birleştirmiş olduğunu gördüm.
Başının üstündeki küçük, şirin saçlarını çok iyi görebiliyordum.
“…”
Paul’ün ne diyeceğinin bir önemi yoktu, gerçekten. O artık burada değildi. Artık onun rolünü oynamak zorundaydım. Norn’a elimden geldiğince iyi bakma sorumluluğum vardı. Ne de olsa gidecek başka kimsesi yoktu.
“Tamam o zaman. Gitmek ister misin?”
“Evet. Hazırım, Rudeus.”
İkimiz yeni bir seansa başlamak üzere yola çıktık.
Rejim yeterince basitti: jimnastik, koşu ve antrenman atışları.
Buna “kılıç eğitimi” diyordum ama şu anda gerçekten de sadece temel bilgiler üzerinde çalışıyorduk. Son birkaç aydır Norn’un temel dayanıklılığını arttırmak için onu çok zorluyordum.
Zor derken, ona benimle aynı rutini yaptırdığımı kastetmiyorum. Bu başa çıkmak için çok fazla olurdu. Onu benim antrenman rejimimin beşte biriyle başlatmıştım. Norn sadece on bir yaşındaydı ve bundan önce fiziksel olarak çok aktif değildi, bu yüzden makul bir şekilde dayanmasını bekleyebileceğim çok fazla şey vardı.
O bahçede sallanma alıştırmaları yaparken ben de kendi üst vücut egzersizlerimi tamamladım.
“Yirmi beş… yirmi altı…!”
Belirli bir şeye kılıç sallamak yeterince basit bir egzersizdir, ancak buna devam etmek için gerçek bir irade gerektirmesinin bir nedeni de budur. Yine de Norn asla yarı yolda bırakmaz.
Bunun için onunla gurur duyuyordum. Göründüğünden daha güçlüydü.
“…Elli!”
“Tamam, bu iyi. İyi iş çıkardın.”
“Haa…haa… Teşekkürler, Rudeus!”
“O zaman yıkanalım ve geri dönelim.”
Antrenmandan sonra ikimiz birlikte banyoya girdik.
Norn’un koşu seanslarımız sırasında takılıp düşme gibi talihsiz bir eğilimi vardı, bu da bazen dizlerinde sıyrıklar veya çürükler oluşmasına neden oluyordu. Ona bakmayı ve daha sonra iyileştirici büyüyle onları temizlemeyi alışkanlık haline getirdim. Daha iyi olması için öpmek gibi bir şeydi ama gerçekten işe yarıyordu.
Bu arada, Norn kendisini çıplak görmeme şiddetle karşı çıkıyordu, bu yüzden bu banyoları iç çamaşırlarıyla ve ince bir gömlekle yapıyordu. Sanırım o hassas yaşa gelmeye başlamıştı. Ne yazık ki bu alçakgönüllülük duygusunu Ayşe ile paylaşmamıştı. Tabii ki ben de Norn’u daha rahat ettirmek için her zaman iç çamaşırı giyerdim.
Yine de… bazen ona dışarıdaki bazı erkeklerin ıslak, yarı şeffaf bir tişört giymiş bir kadını görünce daha çok heyecanlandığını söylesem nasıl tepki vereceğini merak ediyordum. Bunu görmek eğlenceli olabilirdi ama bu düşünceyi kendime saklıyordum. Beni onunla banyo yapmaktan tamamen men etmesini istemiyordum.
Bir ağabey de saygınlığını korumalıdır.
Ben bunları düşünürken Norn bana bir bakış attı ve hafifçe dudak büktü. “Bugün yine sadece koştum ve salıncak alıştırması yaptım. Bana kılıcımı nasıl kullanacağımı ne zaman öğreteceksin?”
“Zaten öyleyim.”
“Sadece sallamaktan bahsetmiyorum. Yani, bilirsiniz… duruşlar, teknikler.”
Şimdiye kadar Norn’a nasıl koşacağını ve kılıcını nasıl savuracağını öğretiyordum. Koşmak dayanıklılığını artıracak, kılıç sallama alıştırmaları da gücünü artıracaktı. Her ikisi üzerinde de bir süre çalışana kadar, “teknikler” öğrenmesinin gerçekten bir anlamı yoktu. En azından ben böyle düşünmüştüm.
“Hmm, bir bakalım…”
Gerçi kız aylardır bu işteydi. Muhtemelen biraz ilerleme kaydetmiştir.
Norn’a şöyle bir baktım. Büyümekte olan bir çocuğun ince vücuduna sahipti ama yeni başladığımız zamanlara kıyasla kollarındaki ve bacaklarındaki kaslar biraz daha belirginleşmişti. Bu noktada “formda” olduğunu söylemek zordu, ancak biraz efor sarf etmek muhtemelen herhangi bir sakatlanmaya neden olmayacaktı. Belki de ona en temel duruşları öğretmemin zamanı gelmişti.
“Sanırım haklısın. Bugün okuldan sonra gerçek anlamda başlayacağız, tamam mı?”
“Gerçekten mi? Pekala!”
Terimizi duruladıktan sonra ikimiz birlikte banyodan çıktık.
***
O akşam Norn’la Sihir Üniversitesi’nin üçüncü dış eğitim sahasında buluştum – kampüsün kenarında bulunan bir egzersiz alanı. Eğitim kıyafetlerimi çoktan giymiştim.
Kız kardeşim de egzersiz kıyafetlerini giymişti ve elinde tahta kılıcı vardı. Yüzü ölümcül ciddiyetteydi.
Alan bize ait değildi. Yakınlarda antrenman yapan birkaç cüppeli öğrenci ve yürüyüşe çıkmış gibi görünen diğerleri vardı. Ayrıca bu saatte neden eğitim kıyafetlerimizi giydiğimizi merak eden birkaç izleyiciyi de çekmiştik.
Kalabalık olmamızın bir önemi yoktu.
“Norn, bir kılıç ustası olarak gerçek eğitimine bugün başlayacağız.”
“Evet, efendim!”
Kızın yüzü enerji ve coşkuyla parlıyordu. Gerçek “teknikleri” öğrenmek için ne kadar istekli olduğu belliydi. Başlayalı sadece birkaç ay olmuştu ama sanırım temel eğitimimizin tekrar eden doğası onu biraz yıpratmıştı.
Yine de savaşta kılıç sallamak bir oyun değildi. Önce temelleri öğrenmelisin.
“Bil diye söylüyorum, sana karşı sert olmayı planlıyorum.”
“Pekâlâ,” dedi Norn ciddi bir şekilde başını sallayarak.
“Eğer böyle devam edersek, sonunda bana kızabilirsin. Senden nefret ettiğimi bile düşünmeye başlayabilirsin. İşte bu kadar sert olacağım.”
“Pekala.”
“Dürüst olmak gerekirse, benden nefret etmenizi istemiyorum. Ama gönülsüz bir eğitmen öğrencilerine zarar verir. Eğer eğitimde sana yumuşak davransaydım ve sen de ilk gerçek dövüşünde ölseydin, cennette babamızın yüzüne bakamazdım.”
Norn’un kılıç konusunda gerçek bir yeteneği yoktu. En azından aynı yaştaki Eris’e kıyasla. Ortalama bir on bir yaşındakinden daha kötü olduğunu söyleyemem ama “güç” sadece göreceli olarak ölçülebilir.
Biriyle teke tek dövüştüğünüzde, daha güçlü olan kazanır ve zayıf olan ölür. Kaybetmek geçerli bir seçenek değildir.
Norn’un gerçek tehditlerin üstesinden gelebilmesi için çok çaba sarf etmesi gerekiyordu. Onu sıkı eğitmem gerekiyordu. Ve onun da birkaç numara öğrenmesi gerekiyordu.
“Bir noktadan sonra bu sizi mutsuz etmeye başlayabilir. İlerleme kaydedemediğiniz için hayal kırıklığına uğrayabilirsiniz. Daha yetenekli birinin sizi hızla geçip gittiğini görebilirsiniz. Bırakmak isteyeceğiniz bir gün gelecektir.”
“…”
“Bunun nasıl bir his olduğunu biliyorum, bilginiz olsun. Zorluklar karşısında pes ettiğiniz için sizi ya da bir başkasını suçlayamam.”
“…”
Norn bunun üzerine biraz kaşlarını çattı.
Aslında şaşırtıcı değil. Onun bakış açısından, muhtemelen denediğim her şeyde olağanüstü yetenekliymişim gibi görünüyordu. Ve bu bedende, gerçekten de her türlü şeyde çok yetenekliydim. Ama yine de birçok savaşı kaybettim. Birden fazla kez, neredeyse ölüyordum. Bir anlamda, Paul yeterince güçlü olmadığım için ölmüştü.
Norn’u bu tür bir tehlikeden uzak tutmayı her şeyden çok istiyordum.
“Bununla birlikte, ne olursa olsun kılıçtan vazgeçmeni istemiyorum. Eğer vazgeçersen, sana bir daha asla öğretmem ve babamın kılıcını kullanmana asla izin vermem.”
“…”
“Sen devam ettiğin sürece ben de senden vazgeçmeyeceğim.”
Biraz klişe bir konuşma oldu, biliyorum. Düşündüm de, ben bile bu tür bir kararlılık gösteriyor muydum?
Şey… kılıçla daha iyi olmayı bırakmıştım ama her sabah antrenmanlarıma devam ediyordum. Tam bir ikiyüzlü olmadığıma inanmak istiyordum.
“Anlıyor musun, Norn?”
“Evet, efendim! Tamamen anlıyorum!”
Norn’un yanıtı hızlı ve güçlüydü. Kızarmış yanakları ve gözlerindeki kararlılıkla bana bakıyordu. Kendimi, küçükken Paul’e de böyle bakıp bakmadığımı merak ederken buldum.
Belki Norn da benzer bir yol izleyecekti… beni geride bırakacak ve onu eğitecek başka bir usta bulacaktı. Onu Başlangıç seviyesine getirdikten sonra Ghislaine’i falan çağırabilirdim. Kadının nerede olduğunu öğrendiğimi varsayarsak.
Batıda bir de Kılıç Mabedi vardı. Yeterince para teklif edersem, belki bir Kılıç Azizi’ni bir süreliğine ona öğretmesi için çekebilirdim.
“Bunu duyduğuma sevindim. O zaman biraz koşarak başlayalım.”
“Ha?! Bu gece kılıçla antrenman yapmayacak mıyız?”
“Evet, tabii ki. Bu sefer elinde kılıcınla koşuyorsun. Ne de olsa savaş alanında onu her yere taşımak zorundasın.”
“…”
“Cevap bekliyorum!”
“Efendim! Evet, efendim!”
Bugünkü rejimimiz koşu, üç temel formun gözden geçirilmesi ve kısa bir antrenman seansından oluşacaktı. Niyetim ona çok zor anlar yaşatmaktı. Bunun acı verici ve korkutucu bir şey olabileceğini anlaması gerekiyordu. Acının öğrenme sürecinin önemli bir parçası olduğunu düşünmüyorum, ancak bunun ne kadar zor olabileceğini önceden anlamasının onun için en iyisi olduğunu hissettim.
Onu ağlatma ihtimalim vardı. Bu geceden sonra benden nefret etme ihtimali vardı.
Ama yine de kalbimi taşa çevirmem gerekiyordu. Kılıç oyunu eğlenceli bir hobi olarak sürdürülecek türden bir şey değildi. Bu, gerçek bir tehditle karşılaştığınız ilk seferde ölmeniz için kesin bir yoldu.
“Pekala, Norn! Beni takip et!”
“Evet, efendim!”
Kendime rağmen biraz tedirgin hissederek koşmaya başladım.
***
“Tamam! Bugünlük bu kadar yeter!”
“Teşekkür ederim, efendim…”
Batan güneş üzerimizde parlarken, Norn nefes nefese yere yığıldı.
“Bugün size öğrettiğim üç temel formu vaktiniz olduğunda uygulamanızı istiyorum! Sabah, öğle, her zaman! Ben etrafta yokken bile!”
“Evet, efendim!”
İlk gerçek eğitim seansımız için iyi geçmişti.
Koşumuz bittiğinde, doğrudan temel “formları” veya hareketleri gözden geçirmeye başladım. Daha sonra onu tahta kılıçlar kullanarak bana karşı bir antrenman maçına soktum. Duruşunu ve ayak hareketlerini düzelttim. Muhtemelen Japonya’da bir kendo eğitmeninden alacağınız türden bir eğitim kadar karmaşık değildi ama bu dünyada kılıç ustalarının öğrenmesi gereken çok fazla “kural” yoktu.
Gerçekten de, işin özüne indiğinizde, bir kılıçla nasıl dövüşüleceğini öğrenmek çoğunlukla çok fazla pratik yapmakla ilgilidir. Paul seanslarımızın başlarında beni epey hırpalamaya başlamıştı ve Ghislaine de Eris’le epey vakit geçirmişti. Doğru genel fikre sahip olduğumu hissediyordum.
Norn tahta kılıçlı birine yumruk atma konusunda çok isteksiz görünüyordu, ben de bunu aşmasına yardımcı olmak için bana serbestçe yumruk atmasına izin vererek başladım. Bana zarar vermemesi için vücudumu hareket ettirmek dışında kendimi savunmadım bile. Kılıcını her savuruşunda yüzünü buruşturuyordu ama ben yüzümde sakin ve soğukkanlı bir ifade tutmak için çok uğraştım. Onun darbelerini gayet iyi karşılayabileceğime inanmasını istedim.
Sanırım işe yaradı. Muhtemelen. Son birkaç ayını bol bol antrenman yaparak geçirdiğinden, vuruşlarının arkasında makul miktarda güç vardı. Muhtemelen kötü çürüklerim olurdu.
Ondan sonra asıl dövüşe geçtik. Norn’u bir süre kılıcımla dövdükten sonra seansı sonlandırdım. Elbette ona fazla yüklenmedim ama kolları ve bacakları çok geçmeden mosmor olacaktı.
Başka bir deyişle, tatlı küçük kız kardeşime zarar vermiştim. Bir parçam şimdiden burada doğru seçimi yapıp yapmadığımı merak ediyordu. Yine de, Norn acı sona kadar bana karşılık vermeye devam etti. Teslim olmadı ya da şikayet etmedi, hatta gözyaşlarına boğulmadı bile.
Bu düzeyde bir motivasyona sahip olduğu sürece, temelde her türlü eğitim verimli olabilirdi.
“Ne düşünüyorsun, Norn? Acıttı, değil mi?”
“…Evet.”
“Çok mu ağır geldi? Bırakmak mı istiyorsun?”
“Hayır. Yarın da antrenman yapmak istiyorum.”
“Pekala.”
Dürüst olmak gerekirse, bir öğretmen olarak kendi yeteneğime çok güvenmiyordum.
Ancak büyü akademik bir dersle karşılaştırılabilirse, kılıç ustalığı daha çok bir spor gibiydi. Gerçekten tek bir doğru cevap yoktu ve gelişmek istiyorsanız, sadece devam etmeniz gerekiyordu.
“Buraya gel, Norn. Seni iyileştireceğim.”
Norn’u yere oturtmak ve acısını dindirmek için büyülerimi kullanmak niyetindeydim. Kıyafetlerinin altında herhangi bir çürük varsa, bu onuru daha sonra Sylphie’den istemem gerekecekti.
Sonra tekrar, Norn bu gece bizimle kalmak için eve gelecekti, bu yüzden belki birlikte bir banyo daha yaparsak yapabilirdim.
Kız kardeşime yaklaştım ve kollarını daha iyi görebilmek için ceketini çıkardım. Ama sonra izlendiğimizi hissettim.
“Hm?”
Arkamı döndüğümde, batmakta olan güneşin aydınlattığı bir grup erkek öğrencinin bize baktığını gördüm.
Bu adamlar ne zamandır oradalar? Hmm… en başından beri, belki?
Sadece meraklı seyirciler olduklarını düşünmüştüm ama bu kadar uzun süre etrafta dolaştıklarına göre, muhtemelen aylaklık etmelerinin bir nedeni vardı. Belki de benden bir şey istiyorlardı.
“Norn, giyin ve beni bekle, tamam mı? Bugün seninle eve yürüyeceğim.”
“Huh? Uh, doğru. Tamam, Rudeus.”
Norn’a birkaç hızlı iyileştirme büyüsü yaptım, sonra onu soyunma odasına doğru koşturdum.
O güvenli bir şekilde içeri girdiğinde, ben de erkek grubuna doğru yöneldim. Yaklaştıkça on kişiden fazla olduklarını fark ettim. Hiçbiri popüler çocuklara benzemiyordu. Bu iyiydi, belki birbirimizi anlayabilirdik.
Yine de gözlerinde açık bir düşmanlıkla bana bakıyorlardı. Ben de onlara karşılık verdiğimde, birkaçı garip bir şekilde gözlerini kaçırdı.
Bu noktada, iki karısı ve bir çocuğu olan “normal” biriydim. Ama bu, bu adamları küçümsediğim anlamına gelmiyordu. Sonuçta hayatımda onlardan pek de farklı değildim. Bu onların gözlerinin korkmasına engel değildi.
“Bir şeye ihtiyacınız var mı çocuklar?” Ben sordum.
Bir an için birbirlerine baktılar, sonra fısıldaşmaya ve birbirlerini itmeye başladılar. Sonunda grubun bir üyesi öne çıktı.
Çocuk on sekiz yaşlarında görünüyordu. Yaklaşık benim boyumdaydı ama çelimsiz ve formsuz görünüyordu. Yanakları kemikli ve gözleri biraz kaygılıydı. Klasik “sihirbaz” tipiydi sanırım. Eğer kafasına bir gözlük takarsanız, biraz Zanoba’ya benzeyebilirdi.
Elbette, Zanoba her zaman o tuhaf özgüveniyle doluydu. Bu adam daha çok kendinden nefret eden, küskün bir tipe benziyordu.
“Neden Norn’a zorbalık ediyorsun?” diye tükürdü, bana ters ters bakarak.
“…Hm?”
Zorbalık mı?
Bu kelimeyi duyduğumda kaşlarımın çatıldığını hissedebiliyordum.
Genç büyücü tepkim karşısında irkildi ama yine de devam etti. “Bak, Norn’un sakar olduğunu ve bazen işleri karıştırdığını biliyorum. Belki de yanlışlıkla seni bir şekilde kızdırmıştır. Ama yaptığı her şeyde elinden gelenin en iyisini yapmaya çalışır, tamam mı? Gerçekten hıncını ondan çıkarmak zorunda mıydın?”
Arkasından, grup anlaşmaya yönelik sözler mırıldandı.
“Her şeyden önce, Norn daha önce hiç kılıç tutmamıştı. Kendini nasıl savunacağını bile bilmiyordu! Ne yaptı bilmiyorum ama onu seninle dövüştürmek çok sertti.”
Grup bu kez biraz daha yüksek sesle tekrar aynı fikirdeydi.
“Hrm.”
Görünüşe bakılırsa, o kılıcı Norn’un eline zorla verdiğime, sonra da onu “eğitmek” bahanesiyle kendi zevkim için dövdüğüme inanıyor gibiydiler. Temelde gerçeğin tam tersiydi ama neden bu sonuca vardıklarını anlayabiliyordunuz. Bir kere çok yetenekli bir eğitmen değildim.
Her halükarda, bu yanlış anlaşılmayı gidermem gerekiyordu. “Şey, görüyorsunuz -”
“Tüm okuldaki en güçlü büyücünün sen olduğunu biliyorum. Ama Norn’a böyle kötü davranacaksan, yine de onun iyiliği için seninle savaşacağız.”
Adam şu anda gerçekten çok hızlı çalışıyordu. Sesinde gerçek bir kararlılık vardı. Ama arkadaşlarından gelen onay korosu bu kez çok daha sessizdi.
Hatta arkadan birinin “Bunu kabul ettiğimi sanmıyorum” diye mırıldandığını duydum.
Üzücü ama bizim gibi adamlar grup içinde de çok sert değiller.
…Ah, doğru. Kendimi açıklamadan önce, anlamam gereken bir şey vardı.
“Pekâlâ. Tam olarak kim olduğunuzu sorabilir miyim?”
“Ha?!”
Sesi çatallaşan genç büyücü yol göstermeleri için arkadaşlarına baktı. Bir süre sonra yüzünde garip bir ifadeyle tekrar bana döndü.
“Tam olarak ne demek istiyorsun?”
“Küçük kız kardeşimi nereden tanıdığınızı soruyorum. Arkadaşı falan mısınız?”
“E-er, hayır, biz sadece… onu geçen yıl, birinci sınıftayken fark ettik… O her zaman, her şeyde elinden gelenin en iyisini yapar, bu yüzden… onu destekliyoruz, sanırım…”
Adam artık kekelemeye başlamıştı ama bu sözleri söyledikten sonra arkadaşları da söze karışmaya başladı.
“Onu yaklaşık altı ay önce kampüste fark ettim…”
“Norn ile aynı sınıftayız. Birlikte pratik derslerimiz vardı ve ateş büyüsünü sürekli bozup duruyordu ama…”
“Büyü eğitimi sırasında eğitmen onu azarlarken gözlerinin dolduğunu gördüm ve ben sadece…”
Beceriksizce konuşuyorlardı ve cümlelerini hiç bitirmiyor gibiydiler. Ama yine de genel bir fikir edindim. Bu adamlar Norn’u derslerinde ya da antrenmanlarında görmüşlerdi. Defalarca başarısız olduğu ama yine de mücadele etmeye devam ettiği için gözyaşı döktüğünü görmüşlerdi. Ve bu onların kalplerini ısıtmıştı.
Bir noktada, ona kenardan küçük bir destek sunmak için bir araya gelmişlerdi. Başka bir deyişle.
Norn’un bir hayran kulübü vardı.
Düşününce, Sylphie’nin bir noktada bana bu konuda bir şeyler söylediğini hissettim. Bu anlaşılabilir bir şeydi. Ne de olsa Norn çok sevimliydi. Nereden geldiklerini anlayabiliyordum. Norn’un kardeşi olarak çabalarını teşvik etmek istedim.
“Sanırım durumu şimdi anlıyorum. Norn’a göz kulak olduğunuz için herkese teşekkürler. Ben Rudeus Greyrat, onun ağabeyiyim.”
Minnettarlıkla başımı eğdiğimde, küçük kalabalıktan şaşkın bir mırıltı yükseldi.
Bu adamlar Norn’un tarafındaydı. Bazıları işleri çok ileri götürebilirdi ama grup olarak iyi niyetli görünüyorlardı. Onlara saygılı davranmak benim için en doğrusuydu.
Bununla birlikte, yine de bu yanlış anlaşılmayı kesin olarak gidermem gerekiyordu.
“Az önceki eğitim seansımıza gelince… Ona sert davranıyormuşum gibi göründüğünün farkındayım. Ancak kılıç öğrenmek bir oyun değildir. Ölüm kalım meselesi olabilir.”
Tüm durumu ayrıntılarıyla anlatmaya devam ettim.
İlk olarak, her şeyin Norn’un fikri olduğunu açıkladım. İkinci olarak, çok ciddiye almadığınız sürece kılıç kullanmayı öğrenmenin tehlikeli olduğunu söyledim. Ve son olarak, Norn’un bu konuda çoğu insandan çok daha fazla çalışması gerektiğini vurguladım.
Hayran kulübü ilk başta biraz şaşırdı, ancak bir süre sonra nereden geldiğimi anlamış görünüyorlardı. Yine de birinin “Ona gerçekten bu kadar sert vurmak zorunda mıydın?” diye mırıldandığını duydum.
Adil bir soruydu. Ben de yöntemimin doğru olduğundan emin değildim. Onların anlamasını istediğim tek şey Norn’a kötü niyetle yaklaşmadığımdı.
Motivasyonlarımı aktarmaya çalışarak açıklamama uzun uzun devam ettim. Hayran kulübü üyelerinin yüzleri dinledikçe yavaş yavaş ciddileşti ve sonunda isteksizce başlarını sallamaya başladılar. Bu çocuklar hâlâ gençti ama bu dünyanın standartlarına göre hepsi birer yetişkindi. Gerçek bir savaşa girmenin ne kadar ölümcül bir ciddiyet taşıdığını anlayabilecek kapasitedeydiler.
“Rudeus? Bir sorun mu var?”
Tam anlaşmaya varmıştık ki, Norn geri döndü. Standart okul üniformasının üzerine panço gibi bir şey giymişti.
“Oh! Bu Norn!”
“Merhaba, Norn! Bugün çok tatlı görünüyorsun! Her zamanki gibi!”
“Orada iyi iş çıkardın, Norn!”
Kız kardeşim gelir gelmez, hayran kulübündeki herkes oldukça ürkütücü bir hal aldı.
Yine de nasıl hissettiklerini anlayabiliyordum. O kıyafetin içinde çok sevimliydi. O kadar sevimliydi ki kendimi onu yapraktan bir şemsiye taşırken hayal ederken buldum.
“Oh, merhaba millet… Teşekkür ederim.”
Norn bu ani cesaretlendirme karşısında şaşkınlıkla irkildi, sonra başını saygıyla eğdi. Yine de onlara fazla yaklaşmadığını fark ettim. Sanırım o da buradaki tuhaf titreşimleri hissediyordu.
“U-um, Rudeus, sanırım odamda bir şey unuttum. Şimdi gidip alacağım, o yüzden beni okul kapısında bekle, tamam mı?”
Aynen böyle, Norn döndü ve yatakhanelere doğru koşmaya başladı. Ancak fazla uzaklaşamadan ayağı takıldı ve düştü.
“Guh…”
Norn ayağa kalkmakta biraz yavaş davrandı. Tekrar ayağa kalktığında bir anlığına bana baktı. Gözleri parlıyordu.
Bir iç çekişi bastırdım. Belki de egzersiz yaptıktan hemen sonra koşmamalısın, evlat…
Eve döndüğümüzde kas ağrılarını kontrol altına almak için ona masaj yapmam gerekecekti. Uzun ve rahatlatıcı bir banyoya da ihtiyacı olacaktı.
“Ah, o çok sevimli…”
“Bu kadar hızlı koşma, Norn… Etek giyiyorsun, unuttun mu?”
“İlk başta okul üniformasının aptalca bir fikir olduğunu düşünmüştüm ama sanırım şimdi cazibesini anlıyorum…”
“Yine de çok yavaş bir koşucu.”
“Evet… Eğer bir fidyeci onu kaçırmaya çalışırsa, kaçamayabilir…”
“Eğer Norn köle pazarına çıksaydı, onu bir dakikada satın alırdım. Heh heh.”
“Ooh… Norn ile yaşadığını hayal et… Hee hee…”
Evet, ben de Norn’u satın alırdım. Sonra onu eve götürür ve ona güzel, büyük bir yemek yapardım. Onu güzel yemeklerle doldururdum ve tabağını temizlemesi için ısrar ederdim… Oh, hepsini bitirmek için mücadele ettiğini görebiliyorum…
Gah. Bekle, hayır!
Norn benim küçük kız kardeşimdi. Kimsenin onu lanet köle pazarından satın almasına izin vermeyecektim. Eğer biri onu kaçırmaya cüret ederse, peşine düşer ve acı çektirerek öldürürdüm.
Kulağa hoş geliyor mu, baba?! Bana kızma!
“Ahem!”
“Gah!”
Boğazımı yüksek sesle temizleyerek hayran kulübünün üyelerinin rahatsız edici fantezilerinden sıyrılmalarını sağladım.
“Çocuklar, küçük kız kardeşimi köleleştirmekten bahsetmemenizi istiyorum, teşekkürler.”
“Özür dilerim…”
“Sorun değil, çok sevimli olduğunu biliyorum. En azından küçük hayaller kurabilirsin. Yeter ki onunla arana güvenli bir mesafe koy.”
“Oh. Gerçekten mi?”
Bunun üzerine herkes biraz rahatlamış görünüyordu.
“Evet. Ama ona elini bile sürersen çok pişman olursun.”
“Eek!”
Bu konularda net olmaktan asla zarar gelmez. Burada kimsenin gerçek bir yaramazlık yapabileceğini düşünmüyordum ve bu gibi gruplar üyeleri üzerinde ılımlı bir etki yaratma eğilimindeydi… ama birinin bir anda ne yapabileceğini asla bilemezsiniz. İhtiyacım olan son şey onlardan birinin aşırı ısınması ve Norn’u sokaktan kaçırmaya çalışmasıydı.
“Başka bir not olarak, kulübünüz şu ana kadar hangi kurallar üzerinde anlaştı?”
“Ha? Kulübümüz…?”
“Evet. Burası Norn’un hayran kulübü, değil mi? Onunla etkileşime geçme politikanız nedir?”
Net bir kurallar dizisine sahip olmak çok önemliydi. Genelde hayranlar idollerine doğrudan yaklaşmamayı kabul ediyorlardı ama insanların tokalaşmak ya da imza istemek için kendilerine izin verdiği bazı vakalar duymuştum. Yine de el sıkışma olayı riskli bir bölgeydi. Bazen erkekler önce avuçlarına garip şeyler sürerlerdi. Sakız ya da deniz kestanesi gibi. Bu tür şeylerin resmi olarak yasak olduğundan emin olmak istedim.
“Norn’un… ne?”
“Hayran kulübü nedir?”
“Huh…?”
Şaşırtıcı bir şekilde, çocuklar neden bahsettiğimi anlamamış gibi görünüyorlardı. Sanki bu kavramları daha önce hiç duymamış gibiydiler. Ne kadar garip.
“Bir saniye çocuklar. Bu grubun başındaki kişi kim?”
“Yetkili…? Aslında başımızda kimse yok…”
“Ciddi misiniz? Lütfen ayrıntılı olarak açıklamanızı istiyorum.”
Garip bir şekilde, bu grubun aslında belirli biri tarafından oluşturulmadığı ortaya çıktı. Doğal bir şekilde bir araya gelmişlerdi.
Norn’un sevimliliğine duydukları ortak takdir. Birçoğu birbirinin adını bile bilmiyordu.
“Anlıyorum…”
Bu çok tehlikeli bir durumdu.
Burada sahip olduğumuz şey, sadece küçük kız kardeşime olan ilgiyle birleşmiş, büyüklüğü belirsiz, organize olmayan bir kalabalıktı. Çetelerde insanlar kendi başlarına denemeye cesaret edemeyecekleri şeyleri yapabilirler. Örneğin, sevimli küçük kız kardeşimi kaçırmak ve karşı koyamayacak kadar sevimli olduğu için onu suçlamak gibi.
Kabul edilemez! Rezalet! Skandal!
“Bu hiç iyi değil çocuklar. Bu gidişle bir grup suçluya dönüşeceksiniz.”
“Suçlular mı?! Hayır, hayır, biz sadece-”
“Üzgünüm ama bu konuda haklı olduğumu biliyorum,” dedim açıkça. “İçinizden biri eninde sonunda çizgiyi aşacak.”
Şaşırtıcı olmayan bir şekilde, bu durum bir inkar ve protesto fırtınasına yol açtı.
“Saçmalama!”
“Hiçbirimiz Norn’a el kaldırmayacağız!”
“Yani, Norn’u çok seviyoruz ama daha çok küçük kız kardeşimiz gibi bir şey…”
Ne dedin, serseri? O benim küçük kız kardeşim ve ben paylaşmıyorum!
Bekle, bekle. Konuya bağlı kalmaya çalışalım.
“İyi niyetli olduğunuza inanıyorum, ancak burada bazı net kurallar koymamız gerektiğini düşünüyorum.”
Bir grup insanın kontrolden çıkmasını engellemek istediğinizde, bazı temel düzenlemeler yapmanız gerekirdi. Kurallar bir kez yürürlüğe girdiğinde, grup üyeleri birbirlerine göz kulak olmaya başlayacaktır. İnsanlara bir dizi kural verdiğinizde, idolünüzü görmek için beklerken aynı kıyafetleri giymek ve aynı atkıyı takmak gibi anlamsız kurallar bile olsa, genel eğilim bunlara uymaktır.
Kurallar zamanla doğal olarak ortaya çıkar. İhtiyaç duyulduklarında ortaya çıkarlar ve ihtiyaç duyulmadıklarında kaybolurlar. Bu hayran kulübünün henüz pek bir geçmişi yoktu. Kurallarının organik olarak gelişmesi için yeterli zaman olmamıştı.
Ama onlar bir şeyler yaratana kadar Norn tehlikedeydi. Süreci yapay olarak hızlandırmam gerekiyordu. Önce ona zarar vermelerini beklemeyecektim.
Birilerinin hemen şimdi bazı temel kararlar alması gerekiyordu. Neyse ki meselelerin kendisi nispeten basit ve açıktı. Sadece Norn’u korkutmayacaklarına ya da riske atmayacaklarına söz vermeleri gerekiyordu. Sorun, bu kuralları gerçekten önerecek birini bulmaktı. Bu genellikle grubun lideri olurdu ama bu insanların bir lideri yoktu.
Bana meydan okumak için öne çıkan adam muhtemelen en güçlü iradeye sahip olanıydı. Onu patron olarak atayıp kuralları onun koymasına izin verebilir miydim?
Kesinlikle olmaz.
Lider üstlendiği sorumluluğu anlamalı ve bunu isteyerek kabul etmeliydi. Birinin kucağına rastgele güç bırakmak asla iyi bir fikir değildir.
O halde bu durumun ciddiyetini en iyi kim anlıyordu? Burada Norn’un iyiliğini en çok kim önemsiyordu?
Ben. Belli oluyor.
“Tamam o zaman.”
Norn benim de küçük kız kardeşimdi. Kendi etim ve kanım.
Başka bir deyişle… Burada kanun koyucu bendim.
***
Zırhlı Ejderha Çağı’nın 425. yılında, Ranoa Büyü Üniversitesi’nde belirli bir organizasyon kuruldu.
Adı: Norn Greyrat Resmi Fanclub.
Toplamda otuz kadar üyesi bulunan bu grup, Üniversite tarihinde silinmez bir iz bırakmaya devam edecekti.
Ancak ilk başkanının adı tarihe karışmıştır.
Üniversite Efsaneleri #3: Patron tek bir kelimeyle otuz uşağını çağırabilir.
