Nanahoshi’nin yere yığılmasının üzerinden ÜÇ GÜN GEÇMİŞTİ. Hâlâ bilinci yerine gelmemişti ve kan kusmasına neyin sebep olduğunu da henüz öğrenememiştik.
Sylphie yardım çağırmak için çıktıktan hemen sonra Arumanfi anında belirdi. Nanahoshi’yi şöyle bir inceleyip doğruca revire taşıdı. Bu sırada ben de durumu açıklamak üzere herkesi topladım. Nanahoshi’nin durumunun kötüleştiğini, Sylphie’nin ona zehir temizleme büyüsü yapmaya çalıştığında ise kan kusup yere yığıldığını anlattım. Ayrıca revirde tedavi altına alındığını da söyledim. Her şey o kadar hızlı yaşanmıştı ki, bildiklerim neredeyse bundan ibaretti. Hepsi şaşırıp kalmıştı ama en azından ne olup bittiğini anlamışlardı.
Şu anda Nanahoshi ile ilgilenen kişi Keffaret Yuruzu idi. Yuruzu, bir kişinin dayanıklılığını ve sağlığını başka birine aktarmasını sağlayan özel bir iyileştirme gücüne sahipti. Bu güç zehir temizleme büyüsünden çok farklı bir şekilde çalıştığı için, normal yollarla tedavi edilemeyen hastalıkların iyileştirilmesinde etkili olabiliyordu. Sözde öyleydi yani. Tek sorun, Yuruzu’nun bunu tek başına yapamamasıydı. Büyüsünü gerçekleştirebilmek için birinin iş birliğine ihtiyacı vardı.
Sylphie hemen gönüllü oldu. Yuruzu onu Nanahoshi’nin yanına yatırdı ve büyüsünü yapmaya başladı. İşlem boyunca Nanahoshi’nin yüzü acıyla buruştu ve bilinci kapalı olmasına rağmen öksürük krizleri hiç dinmedi.
“Karowante, durumu nasıl?” Perugius, adamlarından birine onu incelemesini emretmeden önce Nanahoshi’ye şöyle bir baktı. Emrindeki adam, yeteneği bilinmeyenin ötesini görmesini —bir insanın sırlarını ortaya çıkarmasını— sağlayan Sezgi Karowante idi. Bu aynı zamanda rahatsız olan birinin durumunu, adeta bir röntgen gibi analiz edebileceği anlamına geliyordu.
Nanahoshi’ye —ya da belki de bedeninin içine— baktı ve başını salladı. “Yuruzu’nun güçleriyle iyileştirebileceği bir şey değil.”
“O halde arşivleri arayın,” dedi Perugius.
“Emredersiniz.”
Bunun üzerine adamı, bu hastalık ve nasıl tedavi edileceği hakkında bilgi aramaya başladı. Karowante, Nanahoshi’de gözlemlediği semptomları kalede tuttukları literatürle karşılaştıracaktı. Yardım etmeyi teklif ettim ama Perugius beni kestirip attı; dışarıdan birini arşivlerine sokmaya hiç niyeti yoktu. Bu sırada Yuruzu tedavisine devam etti, Sylphie de revirde kaldı.
Bense oyalanacak hiçbir şeyim olmadan baş başa kaldım. Tabii ki sonraki üç günü tamamen hiçbir şey yapmadan geçirmedim. Eve dönüp durumu Roxy’ye bildirdim; Nanahoshi’nin yere yığıldığını ve Sylphie’nin onun tedavisine yardım ettiğini haber verdim. Bu yüzden eve dönmemizin biraz gecikeceğini söyledim.
Her şeyi dinledikten sonra Roxy hemen harekete geçti. Üniversiteyle iletişime geçip izin istedi, ardından benim yerime ailemize her şeyi açıkladı. Ayrıca biz yokken herkesle ilgileneceğine söz verdi. Benden katbekat daha sakin ve soğukkanlıydı. Şüphesiz bu tür durumlara alışkındı.
Sonuç olarak aslında hiçbir şey yapmamış oldu. Benim yerime her şeyi Roxy halletti. Tüm yaptığım, Aisha ve Norn’a geç döneceğimizi bir kez daha hatırlatmak oldu. Sonra yanıma yedek kıyafet alıp uçan kaleye geri koştum. Geri döndüğümde Nanahoshi’nin bu durumu sağ salim atlatması için dua etmekten başka yapabileceğim bir şey olmasa da.
“İyileşebilecek mi acaba?”
Tıpkı benim gibi Cliff’in de eli kolu bağlı oturmaktan başka yapacağı bir şey yoktu. Kalenin bir şapeli vardı ve Cliff içten dualarını etmek için oraya gitmişti. Elleri birleşmiş, gözleri kapalı şekilde, “İraden tecelli etsin, Yüce Milis,” dedi.
İnançlı insanlar başları sıkıştığında sık sık böyle dua ederlerdi. Bense hiçbir zaman daha yüce bir güce inanmamıştım. Ben sadece bu dünyada bana yardımı dokunan insanlara inanırdım. Ve Roxy’ye ya da Sylphie’ye dua etsem bile bunun hissettiğim endişeyi dindirmeyeceğini biliyordum.
Sessizlik uzayıp giderken aniden çok eskiden izlediğim bir filmi hatırladım. Dünyayı ele geçiren uzaylılarla ilgili ünlü bir filmdi. Bilimsel gelişmişlikleri insanlığa üstün gelmelerini ve bizi yok etmelerini sağlamıştı. Ama filmin en sonunda makinelerinin tümü gürültüyle durmuştu. Sıradan soğuk algınlığı virüsüne karşı hiçbir bağışıklıkları yoktu ve virüs hepsini kırıp geçirmişti.
Nanahoshi bu dünyaya ışınlanmıştı. Benim gibi buraya reenkarne olmamıştı. Üstelik yaşlanmıyordu, büyü veya büyülü aletler de kullanamıyordu. Eksik olan şey sadece mana değil, aynı zamanda bu dünyadaki patojenlere karşı bağışıklık da olabilir miydi?
Hayır, durum böyle olsaydı çok daha önceden hastalanmış olması gerekirdi. Metastaz Olayı’nın üzerinden sekiz yıl geçmişti. Etkilenmeden durabilmesi için bu epey uzun bir süreydi.
Dudaklarımı kenetledim.
Gerçekten ölecek mi?
***
Bugün Nanahoshi’nin yere yığılmasının dördüncü günüydü. Hepimiz yuvarlak masalı bir odaya çağrıldık. Keffaret Yuruzu hariç Perugius ve tüm ruhani hizmetkarları oradaydı. Efendileri görkemli koltuğuna otururken arkasında duruyorlardı.
“Lütfen oturun,” dedi Sylvaril.
Dediğini yapıp sandalyelerimize kurulduk. Sylphie hâlâ Nanahoshi’nin tedavisinde Yuruzu’ya yardım ediyordu, bu yüzden o olmadan sadece altı kişi kalmıştık.
Hepimiz oturduktan sonra Sylvaril bir adım öne çıkarak konuştu: “Leydi Nanahoshi’nin hastalığının ne olduğunu keşfettik.”
Sonunda ne olduğunu çözmüşlerdi demek.
“Hastalığının adı Dryne Sendromu.”
Dryne Sendromu mu? Bunu ilk kez duyuyordum. Etrafıma bakındım; görünüşe göre tek duymayan ben değildim. Aramızda tıp bilgisi en fazla olan kişi muhtemelen Cliff’ti ama o bile kafası karışmış bir halde başını sallıyordu.
“Buna yabancı olmanız şaşırtıcı değil. İnsanların günümüze kıyasla daha az manaya sahip olduğu çağlar öncesinde aktifti. O zamanlar, hiçbir manası olmadan doğan birtakım çocuklar vardı. On yaşına geldiklerinde istisnasız hepsi bu sendromdan dolayı hayatını kaybederdi.”
Pekala, bu Nanahoshi’nin yaşadıklarıyla uyuşuyor gibiydi. On yaşında olmasa da sekiz yıldır bu dünyadaydı ve hiç manası yoktu. Yani hastalığı kesinlikle Sylphie’nin suçu değildi.
“Literatüre göre, kendi manasına sahip olmayan kişiler içeri sızan dış manayı nötralize etme yeteneğinden yoksundur. Böylece mana, yaklaşık on yıl boyunca içlerinde birikir ve bu hastalığa yol açar.”
Ne demek istendiğini tam anlamamıştım ama iyi ve kötü bakteri kavramına benziyordu. Kendi mananın olması, kötüyü temizleyecek iyi bakterilere sahip olmak demekti; ama hiç manası olmayanların vücudunda yalnızca kötü bakteriler birikirdi. Sylvaril’in bahsettiği bu literatüre ne kadar güvenebileceğimizden emin olmasam da açıklaması mantıklı geliyordu.
“Bu hastalığı nasıl iyileştireceğimize dair bir şey bulabildiniz mi?” diye sordum.
“Hiçbir şey yoktu. Bu olay 7.000 yıl önce gerçekleşti. İnsanların doğal manası zamanla güçlendikçe bu sendrom da yok olup gitti.”
Bu zaman dilimi, sendromun ilk Büyük İnsan-İblis Savaşı’ndan önce görüldüğü anlamına geliyordu. Hafızam beni yanıltmıyorsa, o savaşın bin yıl sürdüğü söylenirdi. Böylesine büyük bir çatışma, devasa bir evrimi de beraberinde getirmişti. Nasıl başardılar bilmiyorum ama insanlık kendisini güçlendirmeyi başarmış olmalıydı. Dryne Sendromu’nun da bunun doğal bir yan ürünü olarak ortadan kalkması gayet mantıklıydı.
Yine de 7.000 yıl uzun bir süreydi. Bu konu hakkında neredeyse hiç yazılı kaynak kalmamış olması şaşırtıcı değildi. Nanahoshi’yi kırıp geçiren şeyin adını öğrenebilmiş olmamız bile bir mucizeydi.
“Peki şimdi ne yapacağız?” diye sordum.
“Zamanını donduracağız.” Bu sefer bana cevap veren Sylvaril değil, lüks koltuğunda dimdik oturan heybetli duruşuyla Perugius’tu. “Zaman Korkuluğu gücünü kullanarak Nanahoshi’nin zamanını dondurabilir.”
Perugius konuşurken bir adam öne çıktı. Ağız kısmı öne doğru çıkıntılı bir maske takıyordu. Bir nebze Hyottoko maskesinin büzülmüş dudaklarına benziyordu—hayır, belki de daha çok bir gaz maskesini andırıyordu? Demek Zaman Korkuluğu bu, ha?
Yeteneğinin dokunduğu herkesin zamanını dondurmak olduğundan neredeyse emindim. Kendi zamanı da duracaktı ama en azından bunu Nanahoshi üzerinde kullanırsa, ölmesini ya da durumunun kötüleşmesini engellerdi.
“Pekala. Peki ya sonra ne yapacağız?”
“Yeryüzündekilerle iletişime geçip bir tedavi yolu arayacağız.”
Pekala. Bu da bir yöntemdi. Perugius’un namı düşünüldüğünde, bizi geri çevirecek pek kimse çıkmazdı herhalde.
“Gerçi dışarıda kaç kişinin onu kurtarmaya çalışmak isteyeceğine dair en ufak bir fikrim yok,” diye ekledi Perugius.
“Nüfuzunuzu onu kurtarmak için kullanamaz mısınız?” diye sordum.
“Nanahoshi ile ben yalnızca bir sözleşmeyle bağlıyız. Ona yardım etmek için başkalarına borçlanacak değilim.”
Bu kulağıma son derece soğuk gelmişti.
Yine de aralarındaki ilişki hakkında hiçbir şey bilmiyordum, bu yüzden burnumu üzerime vazife olmayan işlere sokacak değildim.
“Beni yanlış anlamayın. Sizler benim konuğumsunuz, bu yüzden elimden gelen yardımı yapacağım. Lakin tüm hayatımın amacı Laplace’ı bulup onu yok etmektir. Sunabileceğim yardım ancak bir yere kadar geçerlidir. Kendi amacım pahasına ona yardım edemem.”
Yani kısacası, Laplace’a göz kulak olmak onun görevi olduğundan, Nanahoshi’ye yardım etmek için ekstra çaba sarf etmeyecekti. Başkasından yardım isterse onlara borçlanmış olacak ve günün sonunda bu borcu ödemek zorunda kalacaktı. Binlerce yıldır var olmayan bir sendromun tedavisini aradığımız düşünülürse, bu özellikle ağır bir borç olurdu. Böyle bir iyilik karşılığında nasıl bir bedel talep edileceği belirsizdi.
Perugius’un Nanahoshi gibi biri karşısında hiçbir yükümlülüğü yoktu. Hayır, aksine, yapmakla yükümlü olduğundan çok daha fazlasını zaten yapmıştı. Durumuna müdahale etmiş ve onu hayatta tutuyordu. İşte bu yüzden zaten yaptıklarından daha fazlasını yapmayacağını söyleyerek bu açıklamada bulunuyordu. İçimizden biri onu kurtarmak istiyorsa bunu yapmakta özgürdü. Bunda yanlış bir şey olduğunu düşünmüyordum.
“Yani Nanahoshi’yi öylece ölüme mi terk edeceksiniz?!” Cliff ayağa fırlayarak köpürdü.
“Onu terk edeceğimi asla söylemedim.”
“Yalancı! Emrinizde bu muazzam kale ve tüm bu olağanüstü hizmetkarlar var! Bir tedavi arayabilecek biri varsa, o da siz olmalısınız!”
Perugius’un kaşı seğirdi. “Bir şeyi yapabilecek güce sahip olmak, onu yapmaya mecbur olunduğu anlamına gelmez.”
“Kesin artık bu oyunları!” diye hırladı Cliff. “Muzdarip olanlara yardım etmek güç sahiplerinin ödevidir!”
“Hmph. Bana Milis’in o sinir bozucu dini zırvalıklarını dayatmaya kalkma.”
“Ne dedin sen?!”
Cliff’in sırf öfkesinden böyle konuştuğunu biliyordum. Önceki dünyamdaki Hristiyanlığa benzeyen Milis inancına mensuptu. Belki de Milis’in öğretilerinden biri, insanların yardıma muhtaç kuzulara merhamet elini uzatması gerektiğiydi. Yine de bunu Perugius’a söylemenin bir hata olduğunu düşünüyordum. O kendi ahlak anlayışına göre hareket ediyordu. Son 400 yıldır tek bir amaç için çalışıyordu. Nanahoshi’nin başka dünyalardan çağırma araştırmasıyla ilgileniyordu ama bu, Laplace’ın önüne geçmiyordu. Onun için sadece zaman geçirme yoluydu.
“Bu söyledikleriniz Nanahoshi’yi terk etmekle eşdeğer! Eğer ona yardım edecekseniz, bunu hakkıyla yapmalısınız!”
“Cliff, yeter!” Elinalise sandalyesine tekme attıktan sonra ona bağırdı. Omuzlarından tutup hareket edemeyeceği şekilde sıkıca kavradı. “Ne hissettiğini biliyorum ama kendini tut.”
Dudakları kenetlendi.
“Böyle bir şey yüzünden seni kaybetmek istemiyorum,” diye devam etti.
Odadaki Perugius’un on bir hizmetkarının tamamı savaşa hazır vaziyette bekliyordu. Perugius, nispeten güçsüz olan Cliff’e şöyle bir baktı ve dudaklarında alaycı bir gülümseme belirdi. “Durumu seni bu kadar rahatsız ediyorsa neden harekete geçmiyorsun? Tanrın da aynı şeyi söylerdi, değil mi? ‘Yardıma muhtaç olanlara yardım ederken başkalarına bel bağlamayın’ mı diyordu sanırım?”
“Grr…” Perugius’un sözleriyle huzursuz olan Cliff, yüzünü ekşiterek sandalyesine geri kaydı. Niyetinin Perugius’a saldırmak olmadığı kesindi. Her şeyi yapabilecekmiş gibi görünen böylesine güçlü birinin bize yardım etmeye çalışmaması onu öfkelendirmişti.
“Öf.” Derin bir nefes verdim. Pekala, şimdi ne olacaktı? Nanahoshi’ye yardım etmek istiyordum ama nereden başlayacağıma dair en ufak bir fikrim yoktu. Gruptaki diğerleri de benzer şekilde çaresiz görünüyordu. Bizim aileden özellikle Aisha, Nanahoshi ile çok vakit geçirmişti ve ölürse çok üzülürdü. Ayrıca hiçbir şey yapmayıp Nanahoshi’nin gözlerimizin önünde eriyip gitmesini izlersek Sylphie kendini suçlardı.
Yapabileceğim bir şey yok mu?
Odanın kapısı ardına kadar açılırken bir ses, “Affedersiniz,” dedi. Kefaret Yuruzu içeri girdi. “Lady Nanahoshi bilincini geri kazandı.”
Bunu duyduğum anda sandalyemden fırladım. “E-ee? Durumu nasıl?”
“Yüzeysel olarak belirtileri düzelmiş görünüyor.”
“Yani?”
“Dryne Sendromu mana birikmesine yol açar, bu da kişinin vücudunu değiştirerek hastalığa sebep olur. Bu belirtileri tedavi etmeyi başardık.”
Kulağa gelişine bakılırsa Dryne Sendromu AIDS’i andırıyordu. Şimdiye kadarki tüm o öksürükleri bunun bir işareti olmalıydı. Detoksifikasyon büyümüzün yüzeysel belirtileri gidermede etkili olmasının ama sorunu asla tamamen ortadan kaldıramamasının sebebi buydu.
“Vücudundaki manayı ememez misiniz ya da öyle bir şey yapamaz mısınız?” diye sordum.
“Bunu yapmam mümkün değil, hayır.”
“Peki bunu yapabilecek birini tanıyor musunuz?”
Yuruzu yavaşça başını salladı.
“Ah, pekala öyleyse…”
Vücudundaki fazla manayı tahliye etmenin başka bir yolu olup olmadığını merak ettim. Mesela bu tür özelliklere sahip bir büyü eşyası yapabilirdik. Dryne Sendromu’nun ilk ortaya çıkışından bu yana geçen 7.000 yılda bu tür nesneler yapma yeteneğimiz kesinlikle gelişmiş olmalıydı. Başka ne yapabilirdik? Onu temizlemek için Mana Emme Taşı’nı kullanabilir miydim?
Yok ya, o şey bir insanın vücudunun içinden mana emme kapasitesine sahip değildi. Gerçi bu şekilde kullanılmasının imkansız olmadığı hissine kapılıyordum. Belki de bunun yerine bir şey yapmalıydık? Ama bu tür özelliklere sahip bir şey yapmak ne kadar zaman alırdı? Üstelik böyle bir şeyi yapabileceğimizin hiçbir garantisi de yoktu. Kahretsin.
“Her neyse, ben gidip Nanahoshi’nin nasıl olduğuna bakacağım,” diyerek kapıya doğru yöneldim. Diğerleri de hızla peşimden geldi.
***
Revir kasvetliydi. Konuk odalarıyla aynı mobilyalara sahipti ama içerisi penceresiz taşlardan oluşuyordu. Odanın ortasında ameliyat masasına benzer bir şey duruyordu; ayrıca bir bıçak, sargı bezleri ve diğer tıbbi malzemelerin bulunduğu bir dolap vardı.
Havadaki sessizlik ağırdı.
Nanahoshi odanın köşesindeki bir yataktaydı. Kustuğu tüm o kanlar temizlenmişti. Bir noktada Sylphie ve Yuruzu, sanki bir hastane hastasıymış gibi ona bembeyaz bir önlük giydirmişti. Dışarıdan bakıldığında hayati bir tehlike içinde olduğuna dair hiçbir belirti yoktu ama yine de yaşam enerjisi çekilmiş gibiydi.
“Nanahoshi? İyi misin?”
Bana şöyle bir baktı. “Sana iyi gibi mi görünüyorum?”
Hayır, görünmüyordu. Yüzü ölümüne solgundu ve gözlerinin altında mor halkalar vardı. Sadece bakarak bile hasta olduğunu anlayabilirdiniz. Belki de Yuruzu’nun Kefaret güçleri hasta için de yorucuydu.
Bu arada, Nanahoshi’nin yanındaki yatak boştu. Biz içeri girer girmez Yuruzu, Sylphie’yi konuk odasına taşıtmıştı. Geçerken Sylphie’yi görmüştüm, süzülüp bitkin düşmüş görünüyordu. Son dört gündür Nanahoshi’nin tedavisine yardım ediyordu. Yemeden içmeden kesilmemiş olsa da bu durum bünyesini bariz şekilde etkilemişti.
“Yuruzu beni iyileştiremeyeceklerini söyledi.”
“Biliyorum,” dedim yanına otururken. Bayan Yuruzu hiçbir detayı Nanahoshi’den saklamamış gibi görünüyordu. “Yine de yakında iyileşeceğinden eminim.”
“İyileşemeyeceğimi ikimiz de biliyoruz.” Gözlerini duvara çevirdi ve sessizleşti.
Belki de bunu söylemek benim açımdan biraz düşüncesizceydi.
Uzun, uzadıya süren bir sessizliğin ardından Ariel ve diğerleri Nanahoshi ile konuşmayı denedi. “Böyle bir şey yüzünden seni kaybetmek istemiyorum,” diye devam etti. Odadaki Perugius’un on bir hizmetkarının tamamı savaşa hazır vaziyette bekliyordu. Perugius, nispeten güçsüz olan Cliff’e şöyle bir baktı ve dudakları alaycı bir gülümseme ile kıvrıldı.
“Onun durumu seni bu kadar rahatsız ediyorsa neden kendin harekete geçmiyorsun? Tanrın da aynı şeyi söylerdi, değil mi?
‘Yardıma muhtaç olanlara yardım ederken başkalarına bel bağlamayın’ diyordu galiba, değil mi?” “Grr…” Cliff, Perugius’un sözleriyle hırslanıp kaşlarını çatarak sandalyesine geri kaydı.
Amacının Perugius’un üzerine yürümek olmadığı kesindi. Her şeyi yapabilecekmiş gibi görünmesine rağmen böylesine güçlü birinin bize yardım etmeye yanaşmaması onu öfkelendirmişti. “Öf.”
Derin bir nefes verdim. Pekala, şimdi ne olacaktı? Nanahoshi’ye yardım etmek istiyordum ama nereden başlayacağıma dair en ufak bir fikrim yoktu. Gruptaki diğerleri de benzer şekilde çaresiz görünüyordu. Bizim aileden özellikle Aisha, Nanahoshi ile çok vakit geçirmişti ve ölürse çok üzülürdü.
Üstelik hiçbir şey yapmayıp Nanahoshi’nin gözlerimizin önünde eriyip gitmesini izlersek Sylphie kendini suçlardı. Yapabileceğim bir şey yok mu? Odanın kapısı ardına kadar açılırken bir ses, “Affedersiniz,” dedi. Kefaret Yuruzu içeri girdi. “Lady Nanahoshi bilincini yeniden kazandı.”
Bunu duyduğum anda sandalyemden fırladım. “V-ve? Nasıl?” “Yüzeysel olarak belirtileri düzelmiş görünüyor.”
“Yani?” “Dryne Sendromu mana birikmesine yol açar, bu da kişinin vücudunu değiştirerek hastalığa sebep olur. Bu belirtileri tedavi etmeyi başardık.” Kulağa gelişine bakılırsa Dryne Sendromu AIDS’i andırıyordu. Şimdiye kadarki tüm o öksürükleri bunun bir işareti olmalıydı.
Detoksifikasyon büyümüzün yüzeysel belirtileri gidermede etkili olmasının ama sorunu asla tamamen ortadan kaldıramamasının sebebi buydu. “Vücudundaki manayı ememez misiniz ya da öyle bir şey yapamaz mısınız?” diye sordum.
“Bunu yapmam mümkün değil, hayır.”
“Peki bunu yapabilecek birini tanıyor musunuz?” Yuruzu yavaşça başını salladı.
“Ah, pekala öyleyse…” Vücudundaki fazla manayı tahliye etmenin başka bir yolu olup olmadığını merak ettim.
Mesela bu tür özelliklere sahip bir büyü eşyası yapabilirdik. Dryne Sendromu’nun ilk ortaya çıkışından bu yana geçen 7.000 yılda bu tür nesneler yapma yeteneğimiz kesinlikle gelişmiş olmalıydı. Başka ne yapabilirdik? Onu temizlemek için Mana Emme Taşı’nı kullanabilir miydim? Yok ya, o şey bir insanın vücudunun içinden mana emme kapasitesine sahip değildi.
Gerçi o şekilde kullanılmasının imkansız olmadığı hissine kapılıyordum.
Belki de bunun yerine bir şey yapmalıydık? Ama bu tür özelliklere sahip bir şey yapmak ne kadar zaman alırdı? Üstelik böyle bir şeyi yapabileceğimizin hiçbir garantisi de yoktu.
Kahretsin.
“Her neyse, ben gidip Nanahoshi’nin nasıl olduğuna bakacağım,” diyerek kapıya doğru yöneldim. Diğerleri de hızla peşimden geldi. *** Revir kasvetliydi. Konuk odalarıyla aynı mobilyalara sahipti ama içerisi penceresiz taşlardan oluşuyordu.
Odanın ortasında ameliyat masasına benzer bir şey duruyordu; ayrıca bir bıçak, sargı bezleri ve diğer tıbbi malzemelerin bulunduğu bir dolap vardı. Havadaki sessizlik ağırdı.
Nanahoshi odanın köşesindeki bir yataktaydı. Kustuğu tüm o kanlar temizlenmişti. Bir noktada Sylphie ve Yuruzu, sanki bir hastane hastasıymış gibi ona bembeyaz bir önlük giydirmişti. Dışarıdan bakıldığında hayati bir tehlike içinde olduğuna dair hiçbir belirti yoktu ama yine de yaşam enerjisi çekilmiş gibiydi.
“Nanahoshi? İyi misin?” Bana şöyle bir baktı.
“Sana iyi gibi mi görünüyorum?”
Hayır, görünmüyordu.
Yüzü ölümüne solgundu ve gözlerinin altında mor halkalar vardı. Sadece bakarak bile hasta olduğunu anlayabilirdiniz. Belki de Yuruzu’nun Kefaret güçleri hasta için de yorucuydu. Bu arada, Nanahoshi’nin yanındaki yatak boştu. Biz içeri girer girmez Yuruzu, Sylphie’yi konuk odasına taşıtmıştı. Geçerken Sylphie’yi görmüştüm, süzülüp bitkin düşmüş görünüyordu. Son dört gündür Nanahoshi’nin tedavisine yardım ediyordu. Yemeden içmeden kesilmemiş olsa da bu durum bünyesini bariz şekilde etkilemişti. “Yuruzu beni iyileştiremeyeceklerini söyledi.”
“Biliyorum,” dedim yanına otururken. Bayan Yuruzu hiçbir detayı Nanahoshi’den saklamamış gibi görünüyordu.
“Yine de yakında iyileşeceğinden eminim.” “İyileşemeyeceğimi ikimiz de biliyoruz.” Gözlerini duvara çevirdi ve sessizleşti. Belki de bunu söylemek benim açımdan biraz düşüncesizceydi. Uzun, uzadıya süren bir sessizliğin ardından Ariel ve diğerleri Nanahoshi ile konuşmayı denedi. “Aklım almıyor, her şey mahvoldu. Neden tüm bunlar benim başıma gelmek zorunda ki? Ölmek istemiyorum! Bu aptal, tuhaf dünyada ölmek istemiyorum!”
Feryat ettikçe gözyaşları daha da hızlandı.
“Yani, daha kimseyle öpüşmedim bile! Sevdiğim çocuğa hislerimi bile söyleyemedim! Seni o kadar kıskanıyorum ki. Sen her günün tadını çıkarıyor, her anı doya doya yaşıyorsun. Üzülecek neyin var ki senin? Ne yani, baban öldü ve annen ağır hasta mı? Ne olmuş yani? Kimin umurunda! Ben ölmeden önce babamı göremeyeceğim bile. Annem yok olup gittiğimi bile bilmeyecek. Onları özledim—hem annemi hem de babamı!”
“Buraya ışınlanmadan önceki sabahı hâlâ hatırlıyorum. Babam o gün eve erken geleceğini söylemişti, annem de akşam yemeğinde uskumru ızgara yapacağını… Ben de babama arkadaşlarımın geleceğini, eve erken gelmemesini söyledim; anneme de uskumrudan bıktığımı… Neden… neden böyle şeyler söyledim ki? Eminim ikisi de deli gibi endişeleniyordur. Onları özledim. Eve dönmek istiyorum. Ölmek istemiyorum. Burada ölmek istemiyorum…”
Kollarını bacaklarına doladı, yüzünü dizlerine gömdü. Boğuk hıçkırıklar, iç çekişler ve kederli feryatlar döküldü dudaklarından.
Sesindeki acı, kalbime saplanan bir hançer gibiydi. Bu dünyaya ilk geldiğim zamanlar olsaydı, muhtemelen onunla hiç empati kuramazdım. “Onları özledim. Eve dönmek istiyorum. Ailemi tekrar görmek istiyorum.” O zamanki halim, birinin böyle şeyler söylediğini duysa şaşkına dönerdi. Eh, onları unut gitsin de bulunduğun yeni dünyanın tadını çıkar, diye düşünürdüm.
Artık işler değişmişti. Eve dönmek istemeyi de aileni tekrar görme arzusunu da anlıyordum. O sıradan, tekdüze görünen günlerin ne kadar değerli olduğunu biliyordum artık. Bir kez gittiklerinde, onları bir daha asla geri kazanamazdınız. Asla.
Paul ölmüştü. Zenith’in hafızası belki de hiçbir zaman geri gelmeyecekti. Buena Köyü’nden bildiğim o sıcak aile artık yoktu. Ama onun yerine artık korumam gereken yeni bir ailem vardı: Sylphie, Roxy, Lucie, Lilia, Aisha, Norn ve Zenith. Bir şekilde sevdiklerimden sonsuza dek ayrı kalsaydım, bu kalbimi ikiye bölerdi. İçlerinden biri kaybolacak olsa, onu tekrar bulmak için dünyanın öbür ucuna giderdim. Ve bir şekilde eski dünyama geri ışınlansaydım, orada büyü kullanabilip kullanamamam ya da kızların etrafımda pervane olması hiçbir şey değiştirmezdi. Yine de ne pahasına olursa olsun bu dünyaya dönmeye kararlı olurdum.
“Hık… hık…” Nanahoshi, kollarını dizlerine sıkıca sararken tüm vücudu titriyordu.
Zanoba, Cliff ya da Sylphie ile kesinlikle gerekli olandan daha fazla yakınlaşmamıştı ama beni her zaman dinlerdi. Ondan bir şey rica ettiğimde beni kırmazdı. Bir parti verdiğimde katılırdı. Geriye dönüp bakınca, bana hiç kaba davranmamıştı. Birbirimizle Japonca konuştuğumuz her an yüzü biraz olsun aydınlanırdı. Buradaki anadilini konuşabilen tek kişi olarak, onun tüm bu yüklerden kaçabildiği tek sığınağıydım.
“Lütfen, biri beni kurtarsın…” Nanahoshi kısık bir sesle feryat etti.
Sandalyemden kalktım.
Yuvarlak masanın bulunduğu odaya geri döndüğümde Perugius’u hâlâ içeride otururken buldum. Hizmetkârlarının hepsi ayrılmıştı. Sanki beni bekliyormuş gibi orada yapayalnız oturuyordu.
“Ne oldu?” diye sordu.
“Onu kurtaracağım. Herhangi bir yardımda bulunursanız minnettar olurum ancak vermek istediğinizden fazlasını talep etmeyeceğim.”
Kaşları şaşkınlıkla kalktı ama başıyla onayladı. “Öyle mi? Onu kurtarmanın bir yolunu mu arayacaksın?”
Ne kadar samimi olduğumu ve bu işi sonuna kadar götürmekte ne kadar kararlı olduğumu anlamak istercesine gözlerini bana dikti. Bana kendi çıkarım olmadığı sürece kılını bile kıpırdatmayacak biriymişim gibi şüpheyle bakıyordu ama ben öyle hesapçı biri değildim. Gizleyecek bir şeyim olmadığı için ben de doğrudan gözlerinin içine baktım.
“Pekala,” dedi. “Onun öldüğünü görmek beni de üzerdi.”
Harika, ne yapacağıma karar verdim ama şimdi nereden başlayacağım?
Bu, 7.000 yıldan uzun bir süre önce kökü kazınmış bir hastalıktı. Hiçbirimizin buna nasıl bir tedavi bulabileceğimize dair en ufak bir fikri yoktu. Kesin olarak bildiğimiz tek şey, zehirden arındırma büyüsü ve iyileştirme büyüsünün işe yaramadığıydı. Çözüm o kadar basit olsaydı Perugius zaten bir şey söylerdi.
Belki de büyülü bir eşyadır? Ama bunun işe yarayıp yaramayacağı konusunda da en ufak bir fikrim yoktu.
Birinin bedenini içten etkileyebilecek büyülü bir eşya arıyorsak, Cliff daha önce Elinalise için bir tane tasarlamıştı. Onun durumunda, Cliff etkinliğini doğrularken zamanla eşyayı geliştirmişti ama buna rağmen lanetini tamamen ortadan kaldıramamıştı.
Yine de belki Nanahoshi için de aynısını yapabilir, cihaza geliştirmeler eklerken durumunu kademeli olarak düzeltebilirdik. Ancak bu, zamanla bünyesindeki değişimleri takip etmemizi gerektirirdi ki Nanahoshi’nin muhtemelen o kadar vakti yoktu. Bu kriz sırasında kan kusmuştu. Yuruzu yüzeysel belirtileri iyileştirmişti ama şüphesiz bunlar yakında tekrar ortaya çıkacaktı. Bir sonraki krizi atlatamayabilirdi. Üstelik bedeni zamanda donmuşken deney yapma şansımız da yoktu.
Yani büyülü bir eşya kullanamazdık. Belki eninde sonunda bir tane yapabilirdik ama şu anda hızlı etki edecek bir şeye ihtiyacımız vardı. Belki de İnsan-Tanrı ya da Orsted gibi biri böyle bir tedaviyi biliyordu. Aklımdaki en olası adaylar onlardı. Sorun şuydu ki, İnsan-Tanrı ile iletişim kurmamın hiçbir yolu yoktu. Şansım yaver giderse bu gece rüyamda beni ziyaret edip tavsiyelerde bulunabilirdi ama iletişimimiz tamamen onun keyfine bağlıydı; benim ona ulaşmam imkânsızdı. Ayrıca öylece bekleyip onun ortaya çıkmasını umacak vaktimiz de yoktu.
“Lord Perugius, Ejderha Tanrısı Orsted ile iletişim kurmamızın bir yolu var mı?” diye sordum.
“Hayır. Şu anki konumunu bilmiyorum.”
Demek Orsted bile ulaşabileceğimiz bir yerde değildi.
“Zaten bir çözüm bilebileceğinden de şüpheliyim. Bu dünyada yalnızca 100 yıl kadar önce ortaya çıktı. Ne kadar bilge olursa olsun, 7.000 yıl önceki bir hastalığı bilmesine imkân yok.”
Demek Orsted sadece 100 yaş civarındaydı, ha? Bundan daha uzun süredir var olduğunu sanıyordum. Perugius ile kıyaslandığında oldukça gençti. Benden katbekat yaşlı olsa da.
“Pekala, ama o zaman dünyada 7.000 yıllık bir hastalığı kim bilebilir ki…” Sesim cümlenin sonunda kısıldı.
Bir dakika. Böyle biri vardı. Şimdi hatırladım.
Evet, gerçekten de. O kadar uzun süredir yaşayan biri vardı. Hastalıklar falan hakkında pek bir şey bildiği izlenimine kapılmamıştım ama sormaktan zarar gelmezdi.
“Aslında,” dedim, “aklıma gelen biri var.”
“Öyle mi?”
Yine de onu nasıl bulacağımı hiç bilmiyordum. Son karşılaşmamız tamamen tesadüftü ve karşılaştıktan kısa bir süre sonra yollarımız ayrılmıştı. İletişim kurmamın hiçbir yolu olmamasının yanı sıra, onunla pek bir bağım da yoktu.
Yine de bir şeyler yapmalıydım. Burada öylece beklersem hiçbir şey değişmeyecekti. “Beni İblis Kıtası’na göndermeniz mümkün mü?”
“İblis Kıtası mı? Peki orada ne yapmayı planlıyorsun?” diye sordu Perugius.
Geçmişte bu kişiyle sadece bir kez karşılaşmıştım. Görünüşe göre Roxy de onunla karşılaşmıştı ama şu anda nerede olduğunu tahmin etmek imkânsızdı. Yine de, Fittoa Bölgesi’nde yaşarken başarılarını öğrendiğim için adını—daha doğrusu kadının adını—uzun zamandır biliyordum. Karşılaşmamız asla unutamayacağım bir şeydi.
“İblis Dünyası’nın Büyük İmparatoru Kishirika Kishirisu’nun izini sürmek istiyorum.”
Kishirika—7.000 yıl önce gerçekleşen ilk Büyük İnsan-İblis Savaşı’ndan sorumlu olan kadının adıydı.
