Önsöz
“Satou Kazuma-san… Öbür dünyaya hoş geldiniz. Ben, yolunuza rehberlik edecek olan tanrıça Eris’im. Ölümlü dünyadaki zamanınız maalesef ki doldu.”
Gözlerimi açtığımda kendimi antik Roma’dan kalma bir tapınakta dururken buldum. Ben daha ne olduğunu anlayamadan önümdeki kız bana olayı açıklamaya başladı. Beyaz tenli uzun gümüşi saçları vardı ve bol beyaz bir hagoromo giyiyordu. Narin ve güzel görünen yüzü olsa da, o yüzden bir parça melankoli hissedebiliyordum. Gerçek yaşını bilmiyordum ama benden küçük görünüyordu.
Kendisine Eris diyen tanrıça, ben orada şaşkınca dururken üzgün yeşil gözleriyle bana baktı. Ve Tanrıçanın sözlerini duyduktan sonra nihayet tekrar öldüğümü anladım. Bu tanıdık bir duyguydu. Başka dünyaya gitmeme neden olan diğer (tanrıça olduğunu iddia eden) tanrıça ile tanıştığımda da aynı şekilde hissettim.
O an, ölmeden önce olanları hatırladım.
– Anlıyorum, yine öldüm.
Bunu düşündüğüm an, yanaklarımdan aşağıya sıcak bir şey aktı. Bu benim ilk ölümüm değildi.
Ah, kim bilebilirdi ki-
Garip bir nedenle, nefret ettiğimi sandığım o berbat dünyayı özlediğimi hissettim.
