Düşüncelerim karmakarışık bir halde ormanda koştum. Onların mutasyonla karşılaştıkları sıralarda harekete geçmeye karar vermiştik.
Takviye kuvvetleri bekleyip beklememek konusunda kararsızdım ama onların bir ormanda izole kalmış olmaları fırsatını kaçıramazdım. Loncada onlarla antrenman yapmış biri olarak, onları tek başımıza yenmek için yeterli olacağımızı hissetmiştim. Ancak bu bir hataydı.
Gibson o yarı insan kadına yüksek değer veriyordu ama kadın kas kafalı budalanın tekiydi. Güçlü olduğu kesindi; özellikle de tüm partileri mitril silahlara sahipken, o mutasyonu yenecek kadar güçlü bile olabilirdi. Asıl dikkat edilmesi gerekenler Rurika adındaki genç kadın ve küçük kız Hikari’ydi. Özellikle de ikincisi… Kimdi bu kız?
Tüccarın yetenekleri de fena değildi ama insanlarla savaşma fikriyle başı dertte gibi görünüyordu. Asa kullanan o ikisi ise… Hareket etme şekillerinden düzgün bir dövüş formuna sahip olduklarını anlamıştım ama en nihayetinde sadece büyücüydüler. Pek de bir tehdit sayılmazlardı.
Gece baskınını başlatmamıza sebep olan şey işte bu düşüncelerdi.
Gardımızı düşürdüğümüzü kabul ediyordum ama asıl şok edici olan, asıl ekibimizi oluşturan altı adamdan tek birinin bile bunu fark edememiş olmasıydı.
“S-Siz de kimsiniz?” Gözlerimi karşımdaki düşmana dikerek bir ağaca doğru geriledim. Bir cevap beklemiyordum. Ağzım açık bir halde, durumu kendi lehime çevirmek için kullanabileceğim bir şey arayarak etrafımı taradım.
Ne yazık ki bulunacak hiçbir şey yoktu. Hatta şöyle bir göz gezdirmek, durumumun ne kadar umutsuz olduğunu daha da netleştirdi. Bir kişinin kuşatmaya katıldığını gördüm, sonra bir başkasının. Hepsi de düşmancaydı.
“Temizlikçiler, ha?” Bu kelimeyi boğuk bir sesle fısıldadım ve duyduklarına emindim. Yine de hiçbirinden tık çıkmadı.
Resmi adlarını bilmiyordum ama benim dünyamda, yani yeraltı dünyasında namları kendilerinden önce gelirdi. Bizim gibi insanları avlamak için kurulmuş gizli bir güç. O kadar izlerini kaybettiriyorlardı ki bazıları bunun sadece bizim gibi insanları dizginlemek için çıkarılmış bir söylentiden ibaret olduğunu düşünüyordu. Yine de görünen o ki gerçekten vardılar.
Peki ama içimizi nasıl okumuşlardı? İllüzyonu eksiksiz kılmak için yıllarca bu ülkede yaşayarak tamamen aralarına karışmıştık.
Av görevini neden bu kadar aniden aldıklarını işte o zaman anladım. Daha önce Nahar’a gitmeye kararlıydılar, ancak ertesi gün görevi almak için loncaya geri dönmüşlerdi.
Bu iki olay arasında, ekibimizden biri onları parlamento binasına girerken görmüştü. Orada kim vardı? Cadı elbette.
Yani bu, cadının bizim için kurduğu bir tuzak mıydı? Bizi buraya çekmek için onları yem olarak mı kullanmıştı? Görevin uzun süredir boşta kalmış olmasını bahaneler gösterip, görevi aldıktan sonra bu kadar çabuk yola çıkmak istemelerinin sebebi bu muydu?
“Bu durumda…” Birinin bu bilgiyle geri dönmesi gerekiyordu. Bunu ben çözebildiysem, çalışma arkadaşlarım da çözebilirdi; bu da demek oluyordu ki içimizden birinin kaçtığından emin olmam gerekiyordu. O halde en iyi seçimim, mümkün olduğunca çok temizlikçinin dikkatini çekmek ve giderayak olabildiğince çok kişiyi yaralamaktı.
Elimi belime götürdüm, büyülü bir eşya kavradım ve yere fırlattım.
