Doğruldum. Başım felaket şekilde ağrıyordu.
“Nihayet uyandın mı, Syphon?” diye eğlenen bir ses tonu geldi.
Başımı salladım ki bu sadece ağrıyı daha da şiddetlendirdi. “Sen misin, Jinn?”
Parti arkadaşım cevap verdi: “Cidden, orada ne oldu öyle?” “Sızıp kalana kadar içtin mi?” “Umarım dişe dokunur bir şeyler öğrenmişsindir, yoksa ben bile seni kurtaramam.”
“Her şeyi öğrenemedim ama…” “…yani adam lanet olasıca derecede ketumdu.” “Yine de yeterince şey öğrendim sayılır.”
Devam etmeden önce iç çektim ve Jinn’in bana uzattığı suyu diktim. Ah, iyi geldi.
“Kimin olduğunu öğrenemedim ama görünüşe göre Elesia’dan buraya hatırı sayılır biri gönderilmiş, zindana girmemize izin vermemelerinin sebebi de buymuş.”
Pleques’ten buraya gelirken bir at arabası kafilesinin yanından geçtiğimizi hatırladım. Helia’dan başkent Mahia’ya doğru gittiklerinden oldukça emindim. Bir amatör muhtemelen onları sıradan bir tüccar konvoyu sanırdı ama biz durumun hiç de öyle olmadığını anlayabiliyorduk. Bu insanlar değerli bir hazineyi koruyorlardı. Zindana girmemize izin vermemelerinin bununla bir ilgisi olması gerektiğini düşündüm.
Hatta at arabalarından birinin içine göz atmış ve siyah saçlı genç bir kız gibi görünen birini görmüştüm.
Mahia’da Rurika ve Chris ile karşılaştığımda onlara Sora’dan nasıl bahsettiğimi hatırlattı bu bana. Onun öldüğünü duyduklarında felaket şekilde sarsılmışlardı. Verdikleri tepkiden bir an için batırdığımı düşünmüştüm ama sonra nasıl olsa er ya da geç öğreneceklerine karar vermiştim. Erken öğrenmenin daha iyi olduğuna kendimi inandırdım—gerçi Juno daha sonra bu yüzden bana iyi bir fırça kaymıştı.
“Yani zindana girme şansımız hiç yok mu?” diye sordu Jinn, beni düşüncelerimden çekip alarak.
“Evet, zaten görünüşe göre orada her zaman kısıtlamalar varmış.” “Bizim gibi yeni gelenlerin bırak içeri girmesini, kayıt yaptırmasına bile izin vermiyorlar.” “Elden bir şey gelmez—başka bir şehre gidip yolda birkaç görev alacağız artık.”
Belki Elesia’ya bile döneriz, diye düşündüm.
Birlikte durum değerlendirmesi yaparken kapı açıldı ve içeri Gytz girdi. İfadesi oldukça gergindi. Huzursuzdu belki de?
“Gytz?” “Ne oldu?” diye sordu Jinn.
“Az önce bu geldi,” dedi Gytz, mühürlü bir mektup uzatarak.
İşin içinde olmayan biri için özel bir şeye benzemezdi. Jinn’in yüzü sarardı, ben de mektubu ondan alma konusunda pek hevesli olmadığımı fark ettim.
Yine de bundan uzun süre kaçamazdım. Mührü söküp içindekileri kontrol ettim. Sonra ne olur ne olmaz diye yavaşça tekrar tekrar okudum.
“Ne yazıyor?” diye sordu Jinn.
Mektubu sessizce ona uzattım. Yeni bir görev emri içeriyordu.
Nedenini bilmiyordum ama memleketimizdeki hatırı sayılır biri bu kızların—özellikle de kızlardan birinin—güvenliği konusunda endişelenmiş olmalıydı. Böyle bir emir almamızın tek sebebi bu olabilirdi.
“Heh, biz de tam nereye gitsek diye konuşuyorduk.” “Cevabımızı aldık sanırım, ha?” Jinn güldü.
“Harika bir tutum, Jinn,” dedim ona alaycı bir şekilde.
“Jinn haklı.” “Kafaya takmanın alemi yok.” Mektubu bitiren Gytz, hepimizin bildiği şeyi söyledi.
“Bu emirlerin olayını bir türlü anlayamıyorum.” “Geçen seferki ya da bu…” diye mırıldandım, kimseden karşılık gelmedi.
Kesin olarak bildiğim tek şey, Majorica’ya gitmek için eşyalarımızı toplamamız gerektiğiydi.
