Gözlerimi açtığımda bir savaşın ortasındaydım. Bir noktada uyuyakalmışım gibi görünüyordu. Kumanda hâlâ elimdeydi. Savaşı yeniden başlattığımda, parti üyelerimden birinin öldüğünü fark ettim.
Neden öldün sen? Hatırlamıyorum, diye düşündüm. Seni hayata döndürmem gerekecek. Her neyse.
Seviye atlamak için sadece zayıf canavarları katlediyordum, bu yüzden bir kişiyi kaybetmeyi kaldırabilirdim.
Genelde ölür müydün? Bu seviyedeki düşmanlarla savaşırken? Eminim, puslu yarı bilinçli halimde, toplu katliamıma devam ederken iyileşmeyi ihmal etmiş olmalıyım. Baktığımda, hayatta kalan parti üyelerimin de sağlıkları oldukça düşüktü.
Ahh. İşte bir tane daha gidiyor. Her neyse. Savaş bitti.
İki kişi ölmüştü ve onlardan biri canlandırma büyüsü yapabilen kişiydi. Onları canlandırmak için bir eşya da kullanabilirdim, ama bu israf olurdu, bu yüzden kasabaya geri dönmek için büyü kullandım. Onları canlandırdım, iyileştirdim, peki şimdi ne olacaktı? Birikmiş param vardı ama istediğim her şeyi zaten aşağı yukarı satın almıştım. Düşündüğümde, eşyaları kullanma konusunda bu kadar cimri olmaya gerek yoktu.
Sanırım biraz daha seviye atlayacağım, diye düşündüm. Hayır, sanırım yeterince yaptım. Sanırım hikayeyi ilerletme zamanı. Bekle, nereye gideceğim ve sonra ne yapacağım? Ne yapıyor olmam gerekiyordu?
Benzer deneyimler yaşadım – ya da aslında hemen hemen aynı deneyimi defalarca yaşadım, bunu yapmak için uyku saatlerimi kestim. Zamanımı boşa mı harcadım? Hiç sanmıyorum. Demek istediğim, bunu yapmak için harcadığım zaman olmasaydı, şu anda bu kitabı, Grimgar of Fantasy and Ash’i yazıyor olmazdım.
Alışkanlıktan, kaçıştan ya da keyifli, zihin uyuşturan bir iş arayışından, zamanımı boş yere seviye atlayarak geçiriyordum. O zamandan çok öncesine dönüp baktığımda, video oyunlarının içinde yeni bir dünya görmüştüm.
Teknolojinin ilerlemesiyle birlikte Demon’s Souls ve Dark Souls gibi açık dünya oyunları ve 3D aksiyon RPG’leri artık her zaman yapılıyor ve beni nostalji duyduğum o dünyaya geri davet ediyor, ancak şu anda en büyük umudum VR başlıklarına ayrılmış durumda. Bir VR başlığının beni daha yeni ve daha farklı dünyalara sürükleyeceğinden eminim. Yeni nesil oyun deneyiminin, kafamın içinde gerçekleşen ve beş duyumu da harekete geçiren roman yazma eylemine karşı galip gelebileceğini umuyorum. Ama bilemiyorum. Roman yazmak zor ve zaman zaman acı verici olsa da gerçekten eğlenceli.
Sayfalarım bitti.
Editörüm K’ya, Eiri Shirai-san’a, KOMEWORKS’ün tasarımcılarına ve diğerlerine, bu kitabın üretiminde ve satışında yer alan herkese ve son olarak şu anda bu kitabı elinde tutan sizlere en içten takdirlerimi ve sevgilerimi sunuyorum. Şimdi, bugünlük kalemimi bırakıyorum.
Umarım tekrar görüşürüz.
Doğru ya, lütfen diğer serim Kahramanın İşsiz Olmasının Nesi Yanlış’ı da
destekleyin.
Ao Jyumonji
