“Şimdilik bir mola verelim.”
Etrafımızdaki tüm canavarları yendikten sonra grubun yarısı oturdu, diğer yarısı ise gözcülük yapmaya devam etti. Canavarlar bu zindanda aniden belirebilirdi ve sadece bir acemi hepsini katletmiş gibi göründükten sonra gardını düşürürdü.
Yine de…
Siyahlı adamın yanında getirdiği kişilere öfkeyle baktım. Tuzak uzmanları gayet iyiydi fakat siyahlı adam da dahil olmak üzere geri kalan herkes lanet olası derecede zayıftı. Bizim ayağımıza bağ olduklarını bile söyleyebilirdim ama bunu sineye çekmek zorundaydım. Siyahlı adam onların da orada bulunmasını şart koşmuştu.
Her neyse, işler gerçekten tehlikeli bir hal alırsa onları her zaman arkamızda bırakabilirdik. Alacağımız ödemeden olmak istemezdim ama zaten dünyanın parasını kazanmıştık.
Tuzak uzmanları ise kendi paylarına fena dövüşçüler değildi; en azından bizim yardımımız olmadan kendilerini koruyabilecek kadar yetkinlerdi. Yine de en güzel tarafı tavırlarıydı: Haddini biliyor ve tam da yapmaları gerektiği gibi karşımızda el pençe divan duruyorlardı. Onlara ettiğimiz en ufak bir övgü bile havalara uçmalarına yetiyordu, bize gözlerinde büyük bir saygıyla bakıyorlardı.
Hatta bazıları siyahlı adamın arkasından gizlice gelip bizimle konuşmuş, gruplarımıza katılmalarının bir yolu olup olmadığını sormuştu.
“Eee, ne kadar derine iniyoruz?” diye sordum siyahlı adama.
“Bakalım,” dedi her zamanki sakin ve temkinli tavrıyla. “Yirmi sekizinci kattan birkaç liç büyütaşı almak istiyorum. Bunun üstesinden gelebilir misiniz?” Sorusunu sorarken bana bir bardak su uzattı. Zaten tam da susamıştım, ben de bardağı aldım.
Bu adamın tek düzgün yanı, bu tür konulardaki düşünceli tutumuydu. Sinir bozucu tekiydi ama en azından ne yapacağını biliyordu. Etrafıma baktığımda, diğer yoldaşlarının da başları öne eğik bir şekilde içecek dağıttığını gördüm.
Liçler büyü kullanıyordu ve baş etmesi en zor hortlaklardı, ancak siyahlı adam onların büyülerini etkisiz hale getirebilecek bazı büyülü eşyalara sahip olduğunu söylediği için sorun olmayacağını düşünmüştüm. “Tabii. Öyleyse liç avlayalım,” dedim.
Yoldaşlarım da kendinden emin gülümsemelerle beni onayladı.
Liçler çetin hortlaklardı, orasından şüphe yoktu ama elimize su bile dökemezlerdi.
Meğer asıl dikkat etmemiz gerekenler onlar değilmiş.
Yirmi sekizinci katta sürüyle liç yendik ve bir sürü büyütaşı elde ettik. Sonra, molalarımızdan birinde siyahlı adamın verdiği suyu içtikten sonra içim geçmiş.
Uyandığımda kendimi yerde yüzükoyun yatarken buldum. Başımı zorlukla çevirmeyi başardım ve parti üyelerimin de aynı vaziyette yattığını gördüm.
“Nihayet etkisini gösterdi demek. Belki de kas kafalı oluşları sürecini yavaşlatmıştır,” dedi siyahlı adam ve etrafındakiler kahkahayı bastı. “Artık her emrime itaat edecekler. Hedef henüz bir süre daha burada olmayacak, bu yüzden kendimize iyi bir konuşlanma alanı bulalım.”
Siyahlı adam ellerini çırptı ve bedenim kendi kendine hareket etti. Ne olduğuna akıl sır erdiremeyerek bir an için siyahlı adamla göz göze geldim ama adam hiçbir şey söylemedi. Komik bir şey varmış gibi bana gülümsemeye devam etti sadece.
Yine de bana tuzak kurduğunu anlamıştım. Yumruğumu suratının ortasına geçirmeye çalıştım ama bedenim verdiğim komuta uymuyordu.
“Yakında konuşlanma alanına varacağız. O zamana kadar iyice dinlenin.”
Gerçekten uykuya dalıyormuşum gibi yeniden kendimden geçtiğimi hissettim. Zihnimde öfkeyle bağırarak buna karşı koymaya çalıştım. Bunun bedelini ödeyeceksin!
Bunu defalarca içimden haykırdım ama en sonunda her şey karardı.
