Dük Meusé sendeleyerek ilerledi. Az önce korkuyu tatmıştı. Korku ve umutsuzluk.
İblis Lordu Rimuru’yla başa çıkma umudu yoktu. Planı, Rimuru’nun kendisine bir iyilik borçlu olmasını sağlamak, sonra da onu evcilleştirerek tam olarak istediği şeyi yapmasını sağlamaktı. Ama geriye dönüp baktığında, kendi liginin daha dışında olamazdı.
Bu Meusé’yi gülünç hissettirdi. Onu parmağında oynattığını sanıyordu ama aslında hep diğer ayağın üzerindeydi. Buna gülmekten kendini alamıyordu ama artık zihinsel gücü kalmamıştı.
Ve düşününce, o insanlar benden daha kötü durumda.
Kendisi için toplanan tüccarları hatırladı. Yakışıklı bir adam, iblis lordunun gölgesinin arkasından gelip isimlerini, doğum yerlerini ve mallarının her birinin türünü ve fiyatını okudu. Sesi Meusé’nin kalbini bağlayan lanetli bir büyü gibiydi.
Ne kadar derini aradılar?
Eğer İblis Lordu’nun topraklarında ticaret yapmalarına izin verilmezse, hepsi kendi ülkelerine dönmek zorunda kalacaktı. Rimuru da bunu biliyordu. Hepsinin uyruğunu okumak, tehditlerine ekstra bir baskı uygulamanın yoluydu.
İblis Lordu’nun etki alanı şüphesiz gelecekte daha da gelişecekti, tıpkı onunla birlikte çalışan herhangi bir ulus gibi. Bu yeni ve güçlü bir ekonomik bloğun yaratılmasıydı ve bunun dışında kalan herhangi bir ulusun rekabette hemen geride kalacağı anlamına geliyordu. Hiçbir ulusun kendi tüccarlarını koruma ve böyle yeni bir ittifakı görmezden gelme lüksü yoktu.
Kurucu Festivali’ni henüz deneyimlemiş olan Meusé, bunun yalın bir gerçek olduğunu görebiliyordu. Ne kadar harika bir müzik, ne kadar yenilikçi bir bilim. Batı Uluslarında nadir bulunan gurme lezzetler onu şok etmişti. Canavar uluslar, kırsal kasabalar ve diğerleri… Buraya gelmeden önce hepsini küçümsemişti ama şimdi bunu yaptığı için kendini zavallı hissediyordu. Daha önce hiç görmediği tüm bu kültürü hissetmek kalbinin çarpmasına neden oldu.
Bu iblis lordu tarafından reddedilmek ciddi bir meseleydi ve ne olursa olsun düzeltilmesi gerekiyordu. Ancak Meusé planına o kadar güveniyordu ki, Rimuru’nun buna nasıl tepki vereceğini yanlış değerlendirdi.
O tüccarların gidecek yeri kalmamış olabilir ama ben de aynıyım.
Kariyerinde daha fazla ilerleme olmayacaktı. Beş Büyük, aralarındaki başarısızlıklara izin verecek kadar affedici değildi. Servetini kaybedecekti; hatta belki de tasfiye edilecekti. Ama Meusé’nin yapabileceği tek şey gerçeği bildirmekti. Çünkü bu koca dünyada nereye giderse gitsin, Rozzo ailesinin gözünden kaçması mümkün değildi…
“Görüyorum ki gerçekten başarısız olmuş büyükbaba.”
“Öyle yaptı, Maribel. Bunu senin halletmene izin vermeliydim. Haberi ilk duyduğumda o ulusun yok edilemeyecek kadar değerli olduğunu düşünmüştüm ama şimdi bak…”
“Elinde değildi. Ben de gördüm ve duydum… ve hissettim. Geçmişimden gelen bir kültürün kokusu. Ama işte bu yüzden bilinmeden önce hepsini silmemiz gerekiyor.”
Bu, Maribel’in Granville Rozzo’ya emirlerinin çok gönülsüz olduğunu söylemenin dolaylı bir yoluydu. Rozzo ailesinin reisi ve Beş Büyükler arasındaki baş arabulucu olarak Granville de ona acı bir şekilde katılıyordu.
Fırtına Kurucuları Festivali’ne dünyanın egemen sınıfları katıldı. Maribel’in uyarılarını dikkate almayan ve festivali izlemeye karar veren Granville’di. Eğer iblis lordu Rimuru’yu kanatları altına alabilirlerse, onu Konsey’e davet edebilirlerdi – tabii ki kendilerine fayda sağlayacak bir şekilde.
Bu onların kararıydı… ama şu anda çok daha az hareketli piyon olduğu için Granville çekingen davranmaya başladı. Bu yüzden Maribel onu harekete geçmekten alıkoydu, bunun yerine üçüncü bir tarafın bu iblis lordunu hissetmesini sağladı. Ve sonuç olarak, Dük Meusé başarısız oldu.
Eğer Maribel orada olsaydı, Rozzolar asla kaybetmezdi. Granville bundan emindi, ama Maribel küçük bir çocuk gibi görünüyordu… ve içgüdüsel olarak, onun yalnız gitmesine izin vermekte tereddüt etti.
“Büyükbaba, kendi hamlemi yapmam gerekiyor.”
“…Tek yolu bu mu?”
“Merak etme, tamam mı? Ben Maribel’im. Ben açgözlüyüm. Her şeyi dilerim ve hepsini kendim için alırım. Bu dünya Rozzo ailesine ait!”
“Öyle. Haklısın. Her şey senin elinde.”
Granville, Maribel’in başını nazikçe okşadı.
Böylece Açgözlü Maribel harekete geçti. Ve bir ay sonra, Batı Konseyi’nden Tempest’a bir mektup geldi.
