Bu sabah, beni arayan birinin sesiyle uyandım.
Yataktan kalkıp odamdan dışarı çıktığımda cüceleri ellerinde mithril, ruh taşları ve demirden yapılmış, özenle işlenmiş bir savaş çekici tutarken buldum.
Odamdan çıktıktan kısa bir süre sonra, baş usta bunu bana verdi.
Onlara göre, cücelerin minnettarlık veya dostluk göstergesi olarak bir savaş çekici yapma ve hediye etme geleneği varmış ve ne kadar kaliteli olursa, duygular o kadar derin oluyormuş. Bana hediye ettikleri savaş çekicinin kalitesine sahip bir savaş çekicinin minnettarlık duygularının zirvede olduğu anlamına geldiğini de eklediler.
Açıklamalarını duyunca başımı salladım ve içimden uzun menzilli silahları tercih ettiğimi düşünürken savaş çekicini aldım.
Yine de, henüz onların özel dil yeteneklerini edinmediğim için, cücelerle konuşmak biraz zahmetli çünkü bazı kelimelerin farklı anlamları var.
Sabah antrenmanından sonra tek başıma ormana doğru yola çıktım.
Bu ormanda artık öldüremeyeceğim hiçbir şey yok, bu da beni nedense yalnız hissettiriyor.
Doğduktan kısa bir süre sonraki günlerde sürekli tetikte olmam gerekiyordu ama şimdi varlığımı gizlemezsem çevremdeki tüm yaratıklar kaçacak. O zamandan bu yana çok uzun zaman geçmemiş olmasına rağmen, şimdi o tehlike dolu günleri hatırlarken biraz nostaljik hissediyorum.
Bir süre yürüdükten sonra Dryad-san ile daha önce tanıştığım ağacın dibine vardım. Onunla klonlarımı kullanarak düzenli olarak konuşuyordum, ancak bugün onunla bir işim olduğu için şahsen geldim.
Dryad-san her zamanki gibi nefes kesici güzellikteydi.
Beni görür görmez baştan çıkarmaya çalıştı, ancak onu ziyaret etmemin nedeni sadece önceden hazırlamasını istediğim özel tohumları toplamak olduğu için kendimi kontrol ettim ve onlardan istedim. Tohumları aldıktan sonra birlikte biraz zaman geçirdik ve sonra üsse döndüm.
Gecenin ilerleyen saatlerinde, her zamanki gibi kızlarla biraz eğlendim.
Bu arada, bugün bazı insan kölelerin midelerinin şişmeye başladığını fark ettim.
Çocukların doğmasını dört gözle bekliyorum.
