Bugün üç hobgoblin daha evrim geçirdi. Bu sefer hiçbirinin büyücü veya rahip olmaması biraz hayal kırıklığı yaratsa da yine de olumlu bir gelişmeydi. Zaten genellikle bir goblin grubunda yalnızca bir veya iki büyücü olurdu, bu yüzden mevcut durumumuz zaten olağandışıydı.
Kutlamak için her zamanki gibi onlara hediyeler verdim.
Daha sonra, eğitimden sonra koboldları eşleştirip savaş pratiği ve yiyecek toplama için dışarı gönderdim. Bu sadece verimli bir şekilde tecrübe kazanmak için değildi; çeşitli yaratık türleriyle savaşarak uyum sağlama yeteneğini geliştirmek içindi. Nihai planım grubu bu ormandan dışarı çıkarmaktı, bu yüzden şimdiden çeşitli savaş tecrübeleri edinmeleri elzemdi.
Koboldlar meşgulken boş vaktim oldu ve tek başıma avlanmaya gitmeye karar verdim. Baskı Yaban Domuzu’nun bölgesini zaten haritalandırmıştım ve son zamanlarda o yaratığın kokusuna aşina olduğumdan daha fazlasını bulmak kolay olacaktı.
Tam yola çıkmak üzereydim ki Ogrokichi beni durdurdu. Baş başa konuşmak istiyordu, biz de üsten ayrıldık ve konuşmadan önce etrafta kimsenin olmadığından emin olmak için bir süre yürüdük.
Görünüşe göre Ogrokichi sonunda duygularını Asue’ye açmaya karar vermişti. Kızın değişimi duygularını pekiştirmişti ve artık harekete geçme vaktinin geldiğini hissediyordu. Ancak ne diyeceğinden emin değildi ve tavsiyemi istedi.
Ogrokichi yakın arkadaşım olduğu için ona yardım etmek kaçınılmazdı. Baskı Yaban Domuzu avımı erteledim ve öğleden sonrayı onunla strateji yaparak geçirdim.
İtiraf bu akşam için planlanmıştı, sonucu yarın öğreneceğiz.
