Herkese merhaba, tanıştığımıza memnun oldum. Eğer daha önce başka bir eserimi okuduysanız, o halde yeniden merhaba. Ben Rifujin na Magonote.
Bu vesileyle, Ork Eroica’nın bu cildini eline alıp okuyan hepinize en içten şükranlarımı sunmak isterim.
Hepinize çok teşekkür ederim.
Aslında buraya, “Bu kitabı şuna ithaf ediyorum…” tarzında havalı bir şeyler yazabilmeyi çok isterdim. Fakat ne yazık ki pek arkadaşı olan biri değilim, üstelik tam bir müzmin bekar hayatı yaşıyorum; bu yüzden kitabı ithaf edebileceğim kimsem yok. Belki bir gün olur…
Bu arada, hayatımda ilk kez bir son söz yazıyorum ve ilk başta buraya ne yazmam gerektiğine dair en ufak bir fikrim bile yoktu.
Ben de Twitter’daki takipçilerime sormaya karar verdim. Bana bu hikayeyi anlatırken nereden ilham aldığımı, beni bu noktaya getiren süreçleri ve olayları yazmamı söylediler. Ben de tam olarak öyle yapacağım.
Bu kitabın arkasındaki ilham kaynağına gelecek olursak, bunu size Editör U ile ilk karşılaşmamızı anlatmadan açıklamama imkan yok.
Doğrusunu söylemek gerekirse, onunla ilk nasıl tanıştığımızı pek net hatırlamıyorum. Aradaki boşlukları doldurmak için bazı detayları uydurmak zorunda kalabilirim, o yüzden kusuruma bakmayın artık.
Yıl 199X’ti. Dünya, nükleer bir kıyametin alevleriyle kavruluyordu. Mohikan saç kesimli bir herif, motosikletiyle bizim mahallenin etrafında dönüp duruyordu. Evet, buraya kadar anlattıklarımın hepsi tamamen gerçek.
Her zamanki gibi evine kapanmış bir insan olarak odama barikat kurmuş, “Let’s Become a Novelist” sitesindeki yazar sayfamı açmış oturuyordum. Mohikan herif içeri zorla girmeyi başarmadan önce Mushoku Tensei: Jobless Reincarnation’a gelen tüm yorumları okuyup bitirmeyi umuyordum.
Tam o esnada, ekranda kırmızı harflerle yazılmış bir mesaj belirdi. Mesajda, eğer gönderen kişiyle birlikte çalışmak istersem ona yanıt vermem gerektiği yazıyordu.
O dönemde Mushoku Tensei’yi henüz bitirmiştim ve aklımda yeni bir projeye başlamak gibi bir düşünce kesinlikle yoktu.
Onlarla çalışmayı pek istemiyordum, hatta konuya zerre ilgim bile yoktu ama yine de bir cevap gönderdim.
Sonra ne dediler dersiniz? Bana derhal Nagoya’ya gelmemi, beni Yayın Kurulu’nun bütçesinden akşam yemeğine çıkaracaklarını söylediler.
Bu fırsatın üzerine hemen atladım tabii. Zaten üç gündür evde barikat arkasındaydım ve erzakım tükenmek üzereydi.
Mesajı atan kişi olan Editör U ile buluşmak için sözleşip evden fırladım.
İşte tam o anda tuzağa düşürüldüğümü anladım.
Mohikan herif dışarıda pusuda bekliyordu, elinde de çivili bir sopa vardı…
İşte Editör U ile ilk tanışmamız bu şekilde oldu.
Ondan sonra birlikte Güney Haçı’na sızdık, Haç Mozolesi’ne tırmandık, kuyuya ulaşmak için köye saldırdık ve hep bir ağızdan “Uwaraba!” diye bağırarak köyü havaya uçurduk. Sonra da oturduk, “Dotei Orc no Boken Tan” (Bakir Orkun Macera Hikayesi) adlı erotik hafif romanı birlikte okuduk. Bir şekilde bu durum benim Ork Eroica’yı yazmaya başlamama vesile oldu ancak detayları başka bir zamana saklayayım…
Pekala, gereken asgari kelime sayısına ulaştığıma göre artık ciddileşebilirim. Eğer bu şekilde geyik yapmaya devam edersem insanların bana fena bileneceğini hissediyorum.
Ork Eroica adlı bu eser; bakirliğinden kurtulmak için yollara düşen ve bu süreçte kendisini hiç alakası yokken binbir çeşit insanı, hatta koca koca ülkeleri kurtarırken bulan bir Ork Kahramanı’nın hikayesidir.
Hikaye boyunca karakter olarak belki devasa bir gelişim göstermiyor olabilir ama umarım okuyucular bu yolculukta biraz tebessüm edebilir ve onun bu serüveninden ufak da olsa bir ilham alabilirler. Yazarken tam olarak böyle bir hikaye ortaya çıkarmayı hedeflemiştim.
Sevgili okurlar, bu yolculukta bana eşlik etmenizi canıgönülden dilerim.
Burada bizimle olduğunuz için hepinize çok teşekkür ederim.
Pekala, şimdi teşekkür kısmını usulüne uygun şekilde tekrar yapalım.
Tüm Yayın Kurulu çalışanlarına, o harika ve baştan çıkarıcı çizimleri için Asanagi’ye, Mushoku Tensei işleriyle kafamın dağılmasına katlanıp işleri kendisi için iyice zorlaştırmama rağmen bana katlanan Editör K’ye ve bu kitabın basılmasında emeği geçen diğer herkese…
Ve tabii ki bu kitabı keyifle okuyan, yol boyunca bana destek mesajlarıyla güç veren tüm okuyucularıma sonsuz teşekkürlerimi sunarım.
