Önsöz
Şöminedeki yumuşak alevlere bakmak kalbimi ısıtıyordu.
Rahat pamuklu bornozumla kanepeye uzandım ve ateşe baktım. Biri bana zarifçe bir çay fincanı uzattı.
“En kaliteli kırmızı çayın hazır, Kazuma-san.”
Bana kırmızı çayı uzatan Aqua, yanıma oturarak böyle dedi.
Bir yudum aldım…
“… Bu sadece su.”
“Ara, ara, ne kadar sakarım. Özür dilerim, Kazuma-san.”
“Merak etme, başka bir demlik çay yapabilirsin. Teşekkürler, Aqua-san. Ayrıca bu suyu da içeceğim.”
Şimdi düşününce, Aqua dokunduğu her sıvıyı arındırabiliyordu. Çayı demlerken yanlışlıkla onu sade suya dönüştürmüş olmalı. Şu anki dengeli ruh halimle, böyle önemsiz bir şey için sinirlenmeyeceğim.
Suyu yudumlarken, vücuduma bir sıcaklık yayıldı.
Ahenk.
Demek insanlar sadece zengin olduklarında bu ahengi hissedebiliyorlar.
“Goblinlerin bile öğrenebileceği üst sınıf toplum dili” adlı kitabı okuyan Aqua’ya bakarak gülümsedim.
Aqua’nın tekrar demlediği çayı dudaklarıma götürdüm.
– Hala sade su ama şu anki halimle böyle önemsiz şeyler için sinirlenmeyeceğim.
