Sabah eğitimlerimize başlayalı bir hafta bile olmamıştı ama birkaç goblin şimdiden ciddi bir gelişme göstermişti. Belki yaşadıkları çetin doğal ortam yüzündendi, belki de goblinler doğaları gereği erken gelişen yaratıklardı. Onları eğitmek için kendi deneyimlerimi şirketimin sunucusundan eriştiğim askeri eğitim programlarının en iyi yönleriyle harmanladım; onlar da her geçen gün güçlenmeye devam ettiler.
Son zamanlarda emrimdeki goblinler bana adak olarak gece engerekleri bile getirmeye başlamıştı; hatta benimle aynı yaştaki en düşük seviyeli goblinler bile tek başlarına birden fazla boynuzlu tavşanı öldürebiliyordu. Aslına bakılırsa, artık kendi yiyeceğini avlayamayan tek bir goblin bile kalmamıştı. Eğitmenleri olarak içimde bir gurur hissi belirdi.
Gobjii dahil yaşlı goblinler çıkan sonuçlar karşısında gerçekten hayrete düşmüşlerdi. Bana hayranlık ve saygı karışımı bir gözle bakmaya başlamışlardı. Biraz rahatsız ediciydi ama bir yandan da kendimi oldukça havalı hissettirmiyor değildi. Bir zararı yoktu, ben de böyle devam etmelerine izin verdim.
Eğitime ilk başladığımızda, her gün güneşin en tepede olduğu öğle vakitlerinde tüm goblinlerle antrenman dövüşü yapmaya karar vermiştim. Bu sayede her bir goblinin yeteneklerini doğru bir şekilde değerlendirebiliyor, kötü alışkanlıklarını veya zayıflıklarını tespit edip bunları düzeltmeleri için rehberlik edebiliyordum. Ayrıca özellikle gelecek vaat eden bireyleri fark etmemi sağlıyor ve benim için de mükemmel bir antrenman oluyordu. Böyle acımasız bir dünyada insan asla yeterince zinde olamazdı. Dolayısıyla üst üste yapılan otuz sekiz müsabaka harika bir pratik imkanı sunuyordu.
Bu antrenman dövüşleri, Gobkichi ve Gobmi’nin akranları arasında gerçekten istisnai olduklarını bir kez daha kanıtladı. Son eğitimler sayesinde Gobkichi, muazzam gücünü nasıl daha verimli bir şekilde açığa çıkaracağını öğrenmiş gibi görünüyordu. Deneyim puanını en etkili şekilde doğrudan yaratıkları öldürerek kazanıyordu. Özellikle bir grup içindeyken deneyim kazanımının tam mekanizması belirsizdi ve grup üyesinin katkısına göre değişiyor gibi görünüyordu. Her ne olursa olsun Gobkichi’nin seviyesi artmış, bu dünyanın gizemli gücü sayesinde kendisi inanılmaz derecede dayanıklı bir hale gelmişti. Ek yeteneklerimi kullanmadan onunla dövüşmek benim için bile epey zorlayıcıydı. Yine de, neslimizin diğer goblinleri —ben ve Gobmi hariç—
Gobkichi dinlenmeden arkası arkasına onlarla dövüşse bile karşısında zerre şans bulamazdı. Gobkichi elbette ciddi hasar alırdı ama yine de galip gelen taraf olurdu.
Gobmi benim kadar hızlı olmasa da diğerlerine kıyasla hâlâ oldukça süratliydi. Bir hobgoblin olmak, tipik bir goblinden daha fazla güce sahip olduğu anlamına geliyordu. Pençeleri uzayıp sivrileşmişti; ben de onları nasıl etkili kullanacağını öğrettiğim için artık silahsız dövüşte sanki küçük bıçaklar savuruyor gibiydi. Hızıyla birlikte çetin bir rakip haline gelmişti;
yeteneklerimi kullanmadığım zamanlarda benim için bile. Yine de göğüs göğüse dövüşte Gobkichi kadar büyük bir tehdit oluşturmuyordu.
Ayrıca görece konuşmak gerekirse hâlâ bir nebze sevimliydi.
Antrenman dövüşlerimizin ardından sabah eğitimi sona erdi ve ava çıkmak için hazırlandık. Normalde kemik ekibimle dışarı çıkardım ama bugün ekstra bir üyemiz daha vardı. Adı Gobei’ydi. Hâlâ sadece bir goblindi ama bizden hemen sonra gelerek akranlarımız arasındaki en yeteneklilerden biriydi. Hepsi önümde eğilip onları eğitmemi istediklerinde grubun en önünde duran kişiydi.
Son hazine aramalarında bulduğum iki sırt çantası ile üç kese kesinlikle işe yarıyordu. Ancak en ağır silahlı olan Gobkichi ikincil silahı olarak sırtında devasa bir gürz taşırken,
Gobmi de kısa yay, okdanlık ve iki arbaletle donatıldığından; kendimi ve Gobmi’yi giydirdikten sonra bile elimde fazladan bir sırt çantası ile yedek bir kese kalmıştı.
Bu yüzden bir hamala ihtiyacım vardı ve bu görev Gobei’ye düştü. Avlarımıza zorlukla yetişebiliyordu ama yine de işe yarayacak kadar güçlüydü; hem daha fazla güçlü müttefiğe sahip olmak her zaman iyi bir şeydir. Çantaları ve keseleri kullanıma sokmadan önce deliklerini yamamayı ihmal etmemiştim.
Gobei’nin teçhizatı arasında ekibimize katılışının hoş geldin hediyesi olarak Gobkichi’den kalan kabuk takviyeli kalkan, Gobmi’nin eski boynuzlu tavşan derisinden yapılmış sopalı sapanı, kabuklarla güçlendirilmiş bir deri zırh takımı, obsidyen benzeri bir bıçak ve benden aldığı bir Bowie bıçağı vardı. Eski boynuzlu tavşan boynuzuna kıyasla bu muazzam bir terfiydi. Bir hamal olarak ağır silahlanmasına gerek yoktu; ayrıca avlarımızı taşıyacağı için zırhını fazla ağırlaştırmak ters teperdi. Kendini korumaya yetecek kadar teçhizatı olduğu sürece bu kâfiydi.
Yükün çoğunu Gobei üstlendiği için bugünkü av her zamankinden daha sorunsuz geçti. Yavaşlamamıza neden olan ekstra ağırlık olmayınca o kadar yorulmadık; yine de bizim kurtulduğumuz yükü taşıyan Gobei, avın sonunda en az bizim kadar bitkin düşmüştü. Ayrıca sopalı sapanını kullanarak ava katıldı, deneyim kazanıp seviye atladı. Belki o da yakında bizim gibi bir hobgoblin olurdu.
Bugün yeni bir av türüyle karşılaşmamış olsak da hepimizin karnı iyice doydu. Et her zaman lezzetlidir.
Mağaraya döndükten sonra biraz kitap okuyup uyudum.
