Eve döndüğümde aileme Shirone’ye gideceğimi söylemeye karar verdim. Son zamanlarda “iş seyahatlerimin” ayrıntılarını kendime saklıyordum ama bu seferki uzun bir işe dönüşebilirdi. En azından nerede olduğumu bilmelerini istedim.
İlk sorun, “ofisimizin” Shirone’ye doğrudan bir ışınlanma noktası olmamasıydı. Yolculuğumuza oradan başlarsak, Kral Ejder Diyarından bir araba satın almamız ve Shirone’ye karayoluyla gitmemiz gerekecekti. Bu yolculuğu en son yaptığımda tam dört ayımı almıştı. Elbette uğradığımız şehirlerde biraz zaman geçirmiştik. Daha acele bir yolculuk bizi oraya yaklaşık iki ayda ulaştırabilirdi. Bu da sadece gidiş ve dönüş için toplam dört ay demekti. Eris’in doğumuna üç ay vardı… Eğer bu rotayı izlersek, çocuğumun doğumunu kesinlikle kaçıracaktım.
Perugius’tan bizi doğrudan Shirone’ye götürmesini isteme seçeneği her zaman vardı. Bu şüphesiz daha hızlı olurdu. Ayrıca bugünlerde ikimizin arası oldukça iyiydi, yani kibarca rica edersem muhtemelen beni geri çevirmezdi.
Yine de, seyahat süremizi bir aydan daha kısa bir süreye indirsem bile, yakın zamanda geri döneceğimin garantisi yoktu. Zanoba’yı dönmeye ikna etmeden önce Shirone’de ne kadar zaman geçirmem gerektiğini bilmek imkansızdı. Orada tam olarak ne yapacağımdan bile emin değildim. Hedefimin kim olduğunu bilseydim, onları bulmamın ne kadar süreceğini tahmin etmek yeterince kolay olurdu. Ama düşmanımız büyük olasılıkla Pax’ti ve ona zarar vermeme izin yoktu. Bunun karmaşık ve uzun sürecek bir göreve dönüşme ihtimali yüksekti.
“…Başka bir deyişle, tam olarak ne zaman döneceğimden emin değilim.”
Yemekten sonra tüm bunları elimden geldiğince açıkladım. Norn bugün burada değildi ama Zenith hariç diğer herkesi topladım. Durumu da ayrıntılı olarak anlattım. Bahsetmemeyi tercih ettiğim tek nokta İnsan-Tanrı’nın tuzağına düşme olasılığımdı. Bu noktada bu sadece bir olasılıktı ve Eris’in ben istesem de istemesem de benimle gelmeye karar vermesini istemiyordum. Kabul ediyorum, bu benim açımdan biraz korkakça bir hareketti. Ama işe yaradı. Kimse planın kendisine itiraz etmedi.
Bir anlık sessizlikten sonra Sylphie tereddütle konuştu. “İyi olacağım ama…”
Tüm gözler hep birlikte Eris’e çevrildi.
Kollarını şişmiş karnının üzerinde kendine has pozuyla kavuşturdu ve başını salladı. “Anladım. Sanırım işler böyle yürüyor.”
Kadının sesi her şey hakkında oldukça rahat geliyordu. Sylphie gerçekten de şok içinde irkildi. “Hadi ama Eris! Biraz daha üzgün olman gerekmez mi?”
“Neden? Bebeği doğurmak için Rudeus’a ihtiyacım yok.”
“Doğum yapmak hiç de kolay değil, biliyor musun?”
“Evet, tabii. Ama elimi tutmak dışında yardım etmek için ne yapacak?”
“Yani, doğum sancısı çekerken biraz el tutmak çok şey ifade eder…”
Sylphie’nin sözleri kesildi ve sessizliğe gömüldü. Masanın karşısındaki Roxy hafif bir gülümsemeyle kendi ellerini birbirine kenetliyordu. Anlaşılan, bu deneyimi yaşayanlar elimin doğum sürecinde önemli bir rol oynadığını düşünüyordu.
“Rudeus’un etrafta olmasına ihtiyacım yok,” diye yanıtladı Eris kararlı bir şekilde, biraz da somurtarak.
Varlığımın gerekli olmadığını düşündüğünü duymak beni biraz üzdü ama günün sonunda onunla ilgilenecek Lilia ve Aisha vardı. İşin aslına bakarsanız, benim varlığım pek de gerekli değildi.
“Eve döndüğünde, ona güzel, büyük, sağlıklı bir oğul verdiğim için bana teşekkür edebilir. Ondan tek istediğim bu.”
Eris’in bu konuda çok soğukkanlı davrandığını söylemeliyim. Muhtemelen bunu benim için biraz daha kolaylaştırmaya çalışıyordu. Şaşırtıcı derecede düşünceli biriydi. Kendimi minnettar ama biraz da üzgün hissediyordum. Belki de kocaları “Benim yardımım olmadan da doğum yapabilirsin” deyip iş seyahatine çıkan kadınlar böyle hissediyordu? Yani… bu senaryoda hamile olan ben değildim…
“Bu bana Eris’i hatırlattı. Çoktan bir isim seçtin, değil mi?”
“Evet. Hem de çok iyi bir tane. Dört gözle bekleyeceğiniz bir şey var!”
Gerçi sadece bir isim seçmişti ve o da erkek ismiydi. Ya ben Shirone’deyken küçük bir kız çocuğu doğurursa? Yine de bu ismi kullanıp onu erkek gibi yetiştirmeye mi çalışacaktı?
“Hey… eğer bir kız olursa, neden adını Hilda koymuyoruz? Bilirsin, annenden sonra?”
“Hayatta olmaz! Çocuğuma yaşlı bir kadın ismi vermeyeceğim!”
Ahh. Zavallı Bayan Greyrat muhtemelen mezarında ters dönmüştür.
“Pekâlâ millet,” diye araya girdi Aisha, “neden bunu burada bırakmıyoruz? Eris bu konuda iyi görünüyor. Ve Sylphie’nin her zaman söylediği gibi, Rudeus’u perde arkasından desteklemek için burada. Bence iyi olacağız.”
Bu her şeyi güzelce özetliyor gibiydi, bu yüzden hepimiz başımızı salladık.
Sylphie’nin herkese kendi yöntemleriyle “bana destek olmaya” çalıştığını söyleme alışkanlığı olduğu anlaşılıyordu. Söylemeliyim ki, evimde kıdemli eş olarak böylesine güvenilir bir kadına sahip olmak güzeldi. Eris’i burada tek başına bırakma konusunda hâlâ biraz endişeliydim ama burada ona benim yerime bakacak pek çok şefkatli ve kararlı insan vardı. Her şey yoluna girecekti. Tek yapmam gereken, onların bana güvendiği gibi benim de onlara güvenmemdi.
“Keşke ben de gelebilseydim! Ne tür bir sorun çıkacağını asla bilemezsin.
Rudeus kendi başına girebilir!”
Hm. Görünüşe göre Eris benim için endişeleniyormuş. Bu biraz geri kalmış hissettirdi.
Yine de bu alışılmadık derecede riskli bir işti. Özellikle de İnsan-Tanrı’nın tuzağına atlıyor olabileceğim için. Belki de endişelenmekte haklıydı.
Harika, şimdi biraz gergin hissetmeye başladım. Bu sefer canlı dönebilecek miyim?
Neyin yanlış gidebileceği üzerinde durmanın bir anlamı yoktu. Ne gerekiyorsa onu yapmalıydım. Düşmanlarım benim için gelirse, onlara elimdeki her şeyle saldıracaktım. Bu seferkini kulaktan kulağa oynamak zorundaydım. Başka bir seçenek yoktu.
“Biraz endişeli görünüyorsun Rudy,” dedi Roxy sessizce, düşüncelerimi bölerek.
Ona doğru baktım. Lara her zamanki yerinde, annesinin göğsüne yaslanmıştı ve gözleri her zamanki gibi uykuluydu ama sabit bir şekilde bana bakıyordu.
“Şey, evet. Bu sefer bir savaşa karışma ihtimalim var, o yüzden…”
Yorumunu saptırmak için yaptığım belirsiz girişim geri tepmiş gibi görünüyordu, çünkü ifadesi daha da ciddileşti. “Dürüst olmak gerekirse, sanırım bu durumun suçunun bir kısmını ben taşıyorum.”
“Ne? Ama neden?”
“Çünkü Prens Pax’a gençliğinde bizzat ben öğretmenlik yaptım.”
Doğru, tabii ki. Yıllarını Shirone’de kraliyet öğretmeni olarak geçirmişti, değil mi?
“Eminim başka öğretmenleri de vardır. Onu böyle bir adam haline tek başına getirmiş değilsin…”
“Bu doğru. Ancak benim orada bulunduğum süre zarfında kişiliği keskin bir şekilde kötüye gitti.”
Belli ki bu Roxy’nin hatası değildi. Harika bir eğitimciydi ve verdiği derslerin birinin karakteri üzerinde kötü bir etkisi olması mümkün değildi. Eski öğrencilerinden biri olarak bunu güvenle söyledim.
Yine de… Pax hakkında o kadar çok şey bilmiyordum, değil mi? Orsted’in bana anlattığına göre, önemli bir hükümdar olma potansiyeline sahipti. Belki de Roxy’nin yöntemleri ona uymadı ve normalde olabileceğinden biraz daha aptal çıktı…
Hayır, bu doğru olamaz.
Roxy’nin birkaç aylık dersleri zavallı bir pisliği yarı düzgün bir insana dönüştürmüştü. Pax’in onun yüzünden bu hale gelmiş olması mümkün değildi. Başka bir açıklaması olmalıydı.
“Bu kesinlikle sizin hatanız değildi, Bayan Roxy.”
“…Biliyor musun Rudy, keşke bana her “bayan” dediğinde böyle bakmasan.”
Hm? Bakıyor muydum? Kesinlikle hayır! Sadece bir eğitimci olarak ona duyduğum sonsuz saygının bir göstergesi olarak ona bayan diye hitap ettim. Emin olmak için, çok uzun zaman önce yatak odasında karşılıklı olarak tatmin edici bir öğrenci-öğretmen rol yapma oyununa girmiştik, ama bu sadece işlemlere biraz baharat eklemek içindi. Fetişim falan yoktu. Hayır efendim.
“Dürüst olmak gerekirse, Pax ile olanlar konusunda bazı pişmanlıklarım var… ama sanırım benim de gelmem ters etki yaratabilir…”
Roxy konuşurken Lara’ya baktı. Kız uykulu gözlerle bana bakıyordu. Neredeyse söyleyecek bir şeyi varmış gibi görünüyordu.
Roxy’nin biraz çelişkili hissettiğini söyleyebilirdim. Eğer kızımız ve üniversitedeki işi olmasaydı, muhtemelen benimle gelmeyi teklif ederdi.
“Cidden Roxy, yaptığın hiçbir şeyin buna katkıda bulunduğunu sanmıyorum.”
Dürüst olmak gerekirse bundan oldukça emin hissediyordum. Benim var olmadığım zaman çizgilerinde Roxy’nin Pax’a ders verip vermediğini söylemek zordu. Ancak, başka neler olup bittiğinden bağımsız olarak, bir darbe başlatıp tahtı ele geçirmesi aşağı yukarı kaderinde varmış gibi görünüyordu.
Üstelik İnsan-Tanrı’nın bu kez onu bir kukla gibi kontrol ediyor olma ihtimali de yüksekti. Roxy’nin varlığı yüzünden eğitimi biraz farklılaşmış olsa bile, bunun olayların gidişatında önemli bir etken olduğunu düşünmek zordu. İşin içinde çok fazla başka değişken vardı.
Başka bir deyişle, mevcut durum kesinlikle onun hatası değildi. Hiçbir şekilde.
“Görünüşe göre Pax muhtemelen İnsan-Tanrı tarafından manipüle ediliyor.”
“Belki, ama… Boş ver. Sanırım haklısınız.”
Roxy konuyu kapattı ama tam olarak ikna olmuş görünmüyordu. Bu durumdan rahatsız olduğu için onu suçlayamazdım. Eski öğrencilerinden birinin iyi bir şey yapmadığını bilmek zor olmalı.
Sylphie’ye doğru bir bakış attım. O hiçbir zaman benim öğrencim olmamıştı ama ona büyünün temellerini ve diğer pek çok şeyi öğreten bendim. Ya Işınlanma Olayı’ndan sonra kendi başına kalsaydı ve ona öğrettiğim büyüleri insanları öldürmek ve soymak için kullanmaya başlasaydı? Belki bunu öğrendiğimde kendimi suçlu hissederdim. Belki onu durdurmak ya da yaptığı hatalar konusunda ona ders vermek isterdim.
“Sorun nedir Rudy?”
“Yok bir şey. Sadece eskiden sana söylediğim her şeyi nasıl yaptığını düşünüyordum.”
“Bu da nereden çıktı? Hâlâ bana söylediklerini yapıyorum. Geçen geceyi hatırlıyor musun? Sana çok utandığımı söyledim ama sen ısrar ettin, ben de-”
“Bu konuyu çocukların önünde konuşmayalım canım.”
“Ah. Doğru.”
Annesinin yanında oturan Lucie meraklı bir ifadeyle Sylphie’nin yüzünden benimkine baktı. Çok şirin. Gece güreşlerimizi öğrenmesi için kesinlikle çok erkendi.
Her halükarda, hepimiz söyleyeceklerimizi söylediğimize göre, bu küçük aile konferansını tamamlamanın tam zamanı gibi görünüyordu. “Pekâlâ millet. Sanırım bu kadar yeter, hadi-”
“Waaah! Waaaaah!”
Şaşırtıcı bir şekilde, öfkeli bir protesto çığlığıyla cümlem yarıda kesildi. Başımı çevirdiğimde Lara’nın Roxy’nin kollarında yüksek sesle ağladığını gördüm. Çocuk neredeyse hiç ağlamazdı ama şu anda hüngür hüngür ağlıyordu… ve küçük kollarını bana doğru uzatıyordu.
“Bwaaah! Aaaaah!”
“Sorun ne Lara? Sorun yok, sorun yok…”
Roxy kızımızı teselli etmek için elinden geleni yaptı ama kızımız durmayı reddetti. Onu ilk kez bu kadar yüksek sesle ağlarken görüyordum. Belki de havadaki gerginlikten falan etkilenmişti? Yine de özellikle bana bakıyor gibiydi. Ve bana doğru uzanıyordu.
“Rudy…”
“Elbette.”
Kızımı Roxy’nin elinden aldım ve nazikçe kendime çektim. O anda ağlamayı kesti. Küçük elleriyle omzuma tutunarak ağustos böceğinin ağaca sarılması gibi bana sarıldı.
Bir yerlere gittiğimi fark etmiş miydi? Bu yüzden mi bu kadar sinirlenmişti? Bu düşünce neredeyse gözlerimi yaşartacaktı ama daha önce de iş seyahatlerine çıkmıştım ve hiçbirinde böyle bir tepki vermemişti. Belki de bu sefer farklı bir şeyler olduğunu hissetmişti.
“Merak etme Lara. Baban yakında dönecek, tamam mı? Ben yokken uslu bir kız ol.”
Her halükârda, en azından şimdilik sakinleşmişti. Sırtını nazikçe sıvazladıktan sonra onu yavaşça Roxy’ye geri verdim… ya da en azından vermeye çalıştım.
Lara gitmeme izin vermiyordu. Küçük ellerinin toplayabildiği tüm güçle inatla bornozuma tutunuyordu. Bu bir kız bebek miydi yoksa bir gergedan böceği mi?
“Naaaaah! Aaaah!”
Lara’yı nazikçe üzerimden çekmeye çalıştım ama protesto edercesine yüksek sesle bağırdı. Babasıyla kalmaya gerçekten kararlı görünüyordu. Ne kadar tatlı bir kızdı. Eve döndüğümde onunla uzun bir banyo yapmam gerekecekti…
“Tamam, Roxy. Bundan sonrasını sen halledebilir misin?”
“Hm? Uh, tamam…”
Tüm kararlılığına rağmen Lara sadece sıradan bir bebeğin gücüne sahipti. Onu üzerimden çekip almak ve Roxy’ye geri vermek yeterince kolaydı.
“Aaaah! Gyaaaah!”
Ama annesinin yanına döner dönmez Lara çığlık çığlığa bağırmaya başladı. Kız bu noktada Eris kadar yüksek sesle çığlık atıyordu ve bu onun her zamanki ağlama şekline hiç benzemiyordu. Burada kendimi oldukça huzursuz hissetmeye başlamıştım. Bir şekilde kendi çocuğuma işkence ediyormuşum gibi hissediyordum.
“Uhm, yani… ben yokken, sanırım…”
“Naaaaaah! Daaaaaa! Waaaaa!”
Sanki “Hayır, baba!” diye bağırıyor gibiydi. Bekle! Ya da öyle bir şey. Adamım, bu benim gitmemi kolaylaştırmıyordu.
Yine de başka seçeneğim yoktu. Gitmem gerekiyordu. En iyi arkadaşımın hayatı tehlikedeydi.
“Byaaaah! Aaaah! Aaaah!”
Lara’ya baktım. Buruşuk küçük yüzünden gözyaşları akıyordu ve gerçek bir çaresizlikle bana doğru uzanıyordu.
Onu daha önce hiç böyle görmemiştim. Diğerleri de aynı şekilde şaşırmış bir halde ona bakıyorlardı.
“Tamam, tamam, sorun yok,” diye mırıldandı Roxy. “Onu bu kadar üzen şeyin ne olduğunu anlamıyorum. Bu daha önce hiç olmamıştı… Lilia, bir fikrin var mı?”
“Hayır. Ben hiç böyle bir şey görmedim…”
Roxy bebeği yatıştırmak için elinden geleni yapıyordu ama hiçbir etkisi olmuyordu.
Bu noktada ciddi şekilde endişelenmeye başlamıştım. Bu normal değildi, değil mi? Gerçekten bu şekilde kapıdan çıkıp gitmeli miydim? Lara’nın Kutsal Canavar Leo tarafından seçilmiş bir tür mesih olması gerekiyordu. Bunun tam olarak ne anlama geldiği bilinmiyordu ama belki de bir tür özel güçle doğmuştu.
Kehanet yeteneği gibi. Ya da ölümün yaklaştığını hissetme yeteneği.
Bir dakika. Shirone’da ölecek miydim?
“Aaaaah, byaaaaa!”
Lara’nın acı, sefil çığlıkları bir kez daha havada yankılandı. Kâhin ya da değil, beni biraz korkutmaya başlamıştı.
“Pekala Lara, anlıyorum.”
Ancak geri kalanımız donmuş bir halde bakarken, bir kadın harekete geçti. Gözleri aynı hizaya gelene kadar Lara’yı kaldıran Roxy, doğrudan onunla konuştu.
“Babamla gideceğim ve onu güvende tutacağım.”
Sadece birkaç basit kelimeydi. Ama onları söylerken tanrıçam güneş kadar parlak görünüyordu.
Lara hemen ağlamayı kesti.
***
Roxy benimle geliyordu.
Elbette onu durdurmaya çalıştım. Ona kesin bir dille gelmeyeceğini söyledim ve argümanlarımı sıraladım. Tek bir tanesinden bile çekinmedi.
Önce tehlikeyi vurgulamaya çalıştım, ona İnsan-Tanrı’nın hazır ve bekleyen bir tuzağı olma ihtimalinin çok yüksek olduğunu anlattım; bir savaşta Roxy’nin beni sadece yavaşlatacağını düşündüm.
“Ah, yani bu bir tuzak mı? Bu Lara’nın neden bu kadar üzgün olduğunu açıklıyor. Bu küçük ayrıntıdan neden daha önce bahsetmediğinizi açıklayabilir misiniz? Bir dövüşte pek işe yaramasam da, başka şekillerde yardımcı olabileceğimi düşünüyorum.”
Bu yüzümde patladığından, bir sonraki noktamı – Perugius’un yüzen kalesine herhangi bir iblis halkının girmesine izin vermeyi reddettiğini – belirttim.
“Eğer Perugius kaleye girmemi reddederse, Shirone’ye başka bir yoldan tek başıma gidebilirim.”
Daha da önemlisi, üniversitede öğretim görevlisi olarak hayalini kurduğu işi kaybedebileceğini düşündüm.
“Evet,” dedi, “her zaman bir eğitmen olmak istemişimdir. Ama kocamın hayatını tatmin edici bir kariyere değişmezdim.”
Cephaneliğimde başka hiçbir şey kalmadığından, bunun sadece bebeğiniz size ağladığı için verdiğiniz türden bir karar olmadığını savunmak zorunda kaldım.
“Bir anne olarak çocuğumu rahatlatmak benim görevim değil mi?”
Birkaç dakika içinde tüm argümanlarım paramparça oldu ve söyleyebileceğim başka hiçbir şey kalmadı. Ailemin geri kalanının temelde Roxy’nin tarafında olması da yardımcı olmadı. Onu tehlikeye atmaya hevesli falan değillerdi. Ama bir tuzak olasılığından bahsettiğimde, genel tepki “Olamaz “dan çok “Ah-hah!” oldu.
Gerçeği sakladığım için beni azarladıktan sonra Eris de gelmek için ısrar etti. Sylphie onu vazgeçirmeyi başardı ama sonra o da bana katılmak istediğini söyledi. Sanırım Lara’nın garip ve umutsuz davranışları hepimizi biraz tedirgin etmişti.
“Rudy’nin tek başına gitmesine gerçekten izin vermeli miyiz? Bunu tek başına halledebilir mi? Bu çok kötü bir alamet gibi geliyor. Ya orada başına bir şey gelirse?”
Sonunda herkesi sakinleştirmeyi ve bir uzlaşmaya varmalarını sağlamayı başaran Roxy oldu. Bunu, diğerlerinin temsilcisi olarak bana eşlik edeceğini kesin bir dille ifade ederek yaptı. Ve onun güvenceleri Sylphie ve Eris’i geri adım atmaya ikna etti.
Kadın gerçekten de tartışmayı iyi biliyordu. Ama tabii ki bu durum burada tamamen benim avantajıma çalışmıyordu. Bu fikir hakkında oldukça karışık duygulara sahiptim. Sevdiğim her şeyin ve herkesin her an mümkün olduğunca güvende olmasını tercih ederdim. Roxy benim hazinemdi ve bir parçam onu güzel, güvenli bir kutuda kilitli tutmak istiyordu.
Ama tabii ki Roxy kendi iradesine sahip, kararlı bir kadındı. Hatta bazen düpedüz inatçı olabiliyordu. Eğer onu reddetmeye çalışırsam, Shirone’ye kendi başına gideceğine dair kötü bir his vardı içimde. Bu durumda, onu yanımda götürmek daha iyi olurdu. Yanımda olması onu korumamı kolaylaştırırdı.
Ve bunun da ötesinde… Açıkçası bu görev konusunda ben de biraz gergindim. Orsted beni içine düştüğüm pusulardan kurtarmak için etrafta dolaşmayacaktı. Zanoba’yı benimle birlikte eve dönmeye nasıl ikna edeceğime dair net bir fikrim yoktu. Potansiyel tehlikelerle dolu sisli bir bataklığa doğru tökezliyordum.
Ama şimdi Roxy yanımda olacak ve durumu idare etmemde bana yardımcı olacaktı: tüm dünyada herkesten çok saygı duyduğum kadın. Bu gerçekten güven vericiydi.
Ertesi gün Shirone’ye yolculuk için hazırlıklarımıza başladık. Bu, elbette her zamanki seyahat malzemeleri ve erzakların toplanmasını içeriyordu, ancak buradaki ayrıntıların çoğunu atlayacağım.
Ele almak istediğim ilk şey Zanoba’nın ekipmanıydı. Her şeyden önce kendimi hayatta tutmak istiyordum ama onun ölmesine de izin verecek değildim. Bu yüzden Orsted’in ofislerindeki küçük cephaneliği karıştırmak için biraz zaman ayırdım ve Zanoba için işe yarayabilecek silahlar ve zırhlar aradım.
Her şeyden önce, kendi kullanımım için çok hantal olduğunu düşündüğüm ağır bir zırh takımında karar kıldım. Ateş büyüsüne karşı tamamen zarar görmezlik sağlayan sihirli bir eşyaydı. Zanoba için mükemmeldi, çünkü bu elemente karşı doğal bir zayıflığı vardı.
…Onu bu şekilde tanımlamak biraz garip gelebilir, sanırım. Çoğu insan ateşe verilmekten pek hoşlanmaz. Bu, onun normlara istisna teşkil etmediği alanlardan sadece biriydi.
Sonra, ona bir silah bulmam gerekiyordu.
Orsted’in bana anlattığına göre, Zanoba gibi bir Kutsanmış Çocuğun ham fiziksel gücüne dayanabilecek hiçbir kılıç yoktu. Onun elinde, en sağlam büyülü kılıçlar bile bir dal parçasına eşdeğerdi; en fazla birkaç savaştan sonra bükülür veya kırılırdı.
Bu düşünceyle, Zanoba’ya özel bir sopa yapmaya karar verdim. Tasarım açısından temelde devasa bir taş sopaydı, ancak gücünü ve dayanıklılığını artırmak için büyümle defalarca güçlendirdim.
İlk bakışta, bu şey sıradan bir insanın yerden kaldıramayacağı kadar büyük görünüyordu ama Zanoba onu parmaklarıyla kolayca tutabilir ve bir oyuncak gibi sallayabilirdi. Çoğunlukla, onunla gerçekten vurduğu her şey anında ölecekti. Dostumu klasik sopalı deve dönüştürmüştüm.
Müthiş fiziksel gücüne rağmen Zanoba biraz sakardı. Ve ayakları üzerinde yavaş. Ben de ona bu zayıflıklarını gidermeye yardımcı olacak bir ek eşya buldum. Özellikle de Kuzgun Balıkçı’nın Atma Ağı adında sihirli bir eşya. Nasıl çalıştığını bilmiyordum ama bu şeyi birine fırlattığınızda hedefe kilitleniyor ve onu çaresizce sarana kadar avlıyordu. O noktada, Zanoba için onları yere sürüklemek ve yumruk menziline çekmek yeterince kolaydı.
Bu üç eşya Zanoba’nın savaş yeteneklerini geliştirmek için iyi bir araç seti gibi görünüyordu. Büyük, hantal zırhının içinde nasıl göründüğünden pek memnun değildi, ama bunun dışında önerilerimden oldukça memnun görünüyordu.
Roxy’nin ekipmanlarını geliştirmek için de biraz zaman ayırdım. Açıkçası, onun da ölmesine izin vermeyecektim. Savunma teçhizatı için sağlam bir şey istedim. Bir parçam onu Zanoba gibi büyük bir zırhın içine kapatmak istiyordu ama onun durumunda bu pratik bir seçenek değildi. Bir kere, kendine has bir dövüş stili olan deneyimli bir maceracıydı; ona tamamen yabancı bir ekipman giydirmek, onu oyundan düşürerek geri tepme olasılığı daha yüksekti.
Bu kısıtlamalar göz önüne alındığında, iki hafif büyülü eşya seçtim: fiziksel saldırılara karşılık olarak otomatik olarak bir savunma bariyeri oluşturan bir yüzük ve paramparça olmadan önce taşıyıcısı için tek bir ölümcül darbeyi emen bir kolye. En iyisi cübbesini ve asasını olduğu gibi bırakmak gibi görünüyordu.
Elbette hâlâ onun için endişeleniyordum. Kendimizi savaşın içinde bulursak her şeyin üstesinden geleceğimden emin olmalıydım. Ne tür bir tuzağa düşeceğimizi bilemezdim ama İnsan-Tanrı’nın bana atabileceği her şeyle başa çıkabilmek için kendimi sıkı bir şekilde eğitmiştim.
Üniversiteyi de planlarımızdan haberdar ettik. Zanoba öğrencilikten çekilecek, Roxy ise süresiz izne ayrılacaktı. Bu yüzden onu kovmalarını istemedim, bu yüzden Zanoba’ya onu Shirone’ye kalıcı olarak saray büyücüsü olarak hizmet etmesi için götüreceğini açıklayan bir mektup yazdırdım.
Üniversite bu plana itiraz etti ve Zanoba ile Roxy konuyu görüşmek üzere Müdür’ün kendisiyle uzun bir görüşme yaptı. Böylesine yetenekli bir eğitmeni ellerinden kaçırmak istememiş olmalılar. Eminim ben de yaşlı adamın yerinde olsam aynı şeyi yapardım.
Zanoba, statüsünü sonuna kadar kullanarak zorba bir tonla söze başladı: “Bayan Roxy yıllar önce Shirone’nin saray büyücüsü olarak atanmıştı. Bazı siyasi gelişmeler nedeniyle görevinden istifa etti, ancak bir büyücü olarak değerinden asla şüphe edilmedi. Onu hak ettiği yere geri getirmeye oldukça kararlıyız.”
Buna karşılık Roxy dikkatli ve dolaylı bir şekilde aslında saray sihirbazı olmak istemediğini söyledi. Müdür bunun üzerine hemen harekete geçti ve Roxy’nin Üniversite’nin resmi bir üyesi olduğunda ısrar etti.
ve dolayısıyla onun koruması altındadır.
Bir saat süren ve dikkatle düzenlenmiş tartışmalardan sonra Zanoba sonunda “pes etti” ve ilk taleplerinden vazgeçti. Yeni krala aşina olduğu için mevcut durumun çözümüne yardımcı olmak üzere Roxy’yi de yanında götürecekti; ancak meseleler çözüme kavuştuğunda, nezaketle onun Üniversiteye dönmesine izin verecekti.
Aslında yeterince basit bir taktikti. Saçma bir taleple başladık ve tam olarak istediğimizi vermesi için onunla pazarlık yaptık.
En azından Roxy bu yüzden kariyerini feda etmeyecekti. Bu rahatlatıcıydı.
Doğal olarak, kendi ekipmanımı gözden geçirmek için de biraz zaman ayırdım. Roxy ve Zanoba’ya kıyasla, bir şeyleri değiştirmeye gerçekten ihtiyacım yoktu. Her zaman olduğu gibi, Sihirli Zırh Versiyon Bir, Sihirli Zırh Versiyon İki ve mitralyözümü yanımda getirecektim.
Düşündüm de, eski dostum Aqua Heartia’yı en son kullanmamın üzerinden epey zaman geçmişti. Eris’ten aldığım bir hediyenin tozlanmasına izin verdiğim için kendimi kötü hissediyordum ama kendisi de elimden gelen en iyi teçhizatı kullanmam konusunda hiçbir sorun yaşamamıştı. O kız pek de duygusal sayılmazdı, biliyor musunuz? Bazen bu beni biraz üzüyordu. Hâlâ o geceyi düşününce gözlerim buğulanıyor… göğsüne dokunduğumda hissettiklerimi…
Ahem. Her halükarda, eski asam şu anda yatak odamın duvarında onurlu bir yerde duruyordu.
Belki de resmi olarak Sylphie’ye devretmeyi düşünmüştüm. Her zaman kılıçlarını değiştirmeye hazır olan Eris’in aksine, ona hediye ettiğim aynı başlangıç çubuğunu yıllardır kullanıyordu.
Yine de ona Aqua Heartia hediye edersem nasıl tepki vereceğinden emin değildim. Çok sevinir miydi? Yoksa sinirlenir miydi? Ne de olsa başka bir kadının hediyesiydi… Yine de o sopayı bana ilk veren de Roxy’ydi.
Her halükarda, savaşımın çoğunu daha hareketli ve günlük kullanım için pratik olan Sihirli Zırh Versiyon İki ile yapmayı planlıyordum. Özellikle ölümcül bir düşmanla karşılaşırsak, Versiyon Bir’i çıkarır ve tüm gücümle onlara vururdum. Bu her zaman kullandığım stratejinin aynısıydı.
Her şey yoluna girecekti. Kendimi en güçlü rakiplerle bile başa baş mücadele edebilecek şekilde eğitmiştim. Bununla başa çıkabilirdim.
Sihirli Zırh Versiyon Bir hantal bir ekipman parçasıydı ve Versiyon İki’nin aksine onu gün boyu giyemezdim. Onu gideceğimiz yere parçalar halinde taşıyacak ve oraya vardığımızda yeniden birleştirecektik. Böylece toparlanmamız çok daha kolay olacaktı, ayrıca İnsan-Tanrı zırhın varlığını biliyordu; onu yanımda getirdiğimi biraz daha az belli etmekten zarar gelmezdi.
Partimizin ekipmanlarını ayarlamıştık. Şimdi Shirone’ye nasıl gideceğimizi bulmamız gerekiyordu.
Böylece, Zanoba ve ben Perugius’un ayaklarına kapanmaya gittik.
***
Yüzen kaleye vardığımızda, ikimiz de lüks bir şekilde döşenmiş bir odaya alındık. Aslında daha önce hiç görmediğim bir yerdi – görünüşe bakılırsa bir tür sanat galerisiydi. Duvarlar tablolarla kaplıydı ve raflarda avuç içi büyüklüğünde heykel koleksiyonları vardı.
Nedense buradaki sanat eserleri bu kalede gördüğüm her şeyden farklıydı. Perugius’un koridorlarındaki ve kabul odalarındaki tablolar daha değerli görünme eğilimindeyken, buradaki eserler daha çarpıcı veya ilginçti. Müzayedede daha az para etmiş olabilirlerdi ama bu onları daha değersiz sanat eserleri yapmazdı.
“Burası oldukça güzel bir oda, değil mi?” Zanoba’ya mırıldandım.
“Oh? Buraya ilk gelişiniz mi, Usta?” diye cevap verdi, sesi biraz şaşırmış gibiydi.
“Evet. Sanırım genellikle resepsiyon odalarında ya da bahçelerde konuşuyoruz…”
“Lord Perugius bu özel odaya sadece en değerli sırdaşlarını davet eder,” dedi Sylvaril kapının yanındaki yerinden.
Eğer çok yanılmıyorsam, Perugius’un şimdiye kadar bana hiç tam olarak güvenmediğini ima ediyordu. Bazen bu kadının benden pek hoşlanmadığı hissine kapılıyordum. Ama dürüst olmak gerekirse, muhtemelen patronumdan pek hoşlanmıyordu.
“Lütfen, Bayan Sylvaril,” dedi Zanoba alaycı bir tavırla. “Üstat Rudeus’un herhangi bir şekilde benden daha aşağı olduğunu ima etmeniz oldukça kaba bir davranış.”
Bilgin olsun diye söylüyorum, Zanoba… Biriyle, ona doğru dönmeden konuşmak da biraz kabalıktır…
“Şu bir gerçek ki, Lord Perugius her zaman sizi bu odaya getirmemi istemiştir, Lord Zanoba, arkadaşınızı değil. Ancak bugün nedense bir istisna yapmış gibi görünüyor…”
Sylvaril’in sesi sakindi ama sözleri Zanoba’yı rahatsız etmişe benziyordu. En azından başını çevirip ona bakacak kadar. “Sanırım Üstat Rudeus, Lord Perugius’la tanıştığında heykelcik yapmayı neredeyse bırakmıştı, bu yüzden onun değerini küçümsediğin için seni suçlayamam. Ama sizi temin ederim, bir zanaatkâr olarak becerileri benim akademik uzmanlığımı utandırır. Kendimi onunla eşit görmeye asla cüret edemem.”
“Ancak, Lord Perugius şöyle düşünüyor-”
“Rudeus Greyrat benim ustamdır. Lord Perugius ve benim sahip olduğumuz sanatsal bilgi derinliğinden yoksun olduğunu kabul ediyorum. Ama onun rehberliği olmasaydı, asla büyük Perugius’un saygısına layık bir adam olamazdım.”
Sylvaril bir an sessiz kaldı. Kaşlarını çattığına dair bir his vardı içimde ama o maskeyle bunu anlamak zordu.
Bu noktaya kadar Zanoba’nın beni övgü yağmuruna tutmasına alışmıştım ama nedense bu son olay beni biraz duygulandırdı. Elbette, bir sanatçı olarak “yeteneğim”, önceki hayatımdan figürinler hakkında bazı bilgileri yanımda getirmiş olmamdan kaynaklanıyordu, bu yüzden kafama girmesine izin vermezdim.
“Anlıyorum. Özür dilerim, Lord Zanoba.”
Sylvaril genel olarak bize doğru eğilirken, Zanoba onun özrünü efendice bir “Önemli değil” sözüyle kabul etti.
Bana saygılı davranıp davranmaması gerçekten umurumda değildi, ama bu
Muhtemelen bu konuyu açmanın zamanı değildi.
“Ah, Zanoba. Ne iyi ettin de geldin!”
Birkaç dakika sonra, odanın arka tarafındaki kapı patlayarak açıldı ve Perugius içeri girdi. Ancak birkaç adım sonra durup sırayla Zanoba ve Sylvaril’i inceledi. Belki de havada süregelen bir gariplik sezmişti.
“…Sorun nedir? Sylvaril seni bir şekilde rahatsız mı etti?”
“Hiç de değil,” diye yanıtladı Zanoba gülümseyerek. “Biz sadece Üstat Rudeus’un bugüne kadar bu odaya hiç adım atmamış olduğu gerçeğini tartışıyorduk.”
Patrona ispiyonlamaması çok hoş. Zanoba gerçekten özünde iyi bir adamdı.
“Ah, evet… Sanırım daha önce hiç uygun bir an bulamamıştım. Ee, Rudeus? Küçük koleksiyonum hakkında ne düşünüyorsun?”
“Aslında sadece hayranlıkla bakıyordum. Koridorlarınızda asılı olan eserlerle karşılaştırıldığında, buradaki her şeyin gerçekten… kendine özgü bir tarzı var.”
“Oh?”
Buradaki sanatta tam olarak neyi çekici bulduğumu açıklayamadım, bu yüzden övgülerim biraz belirsiz kaldı. Yine de Perugius oldukça memnun görünüyordu, bu yüzden biraz detaylandırmaya karar verdim.
“Başka yerlerde sergilediğiniz sanat eserlerinin, hemen herkese hitap edecek şekilde yüksek kalitede olduğu açık. Ancak buradaki eserleri belki de kişisel zevklerinize uygun olarak seçtiğinizi düşünüyorum.”
“Kesinlikle doğru.”
Perugius geniş bir gülümsemeyle ortadaki masada bir sandalyeye oturdu.
Vay canına, gerçekten doğru mu anladım? Sanırım o kadar da zevksiz bir barbar değilmişim! Haha, Sylvaril çok şaşırmış görünüyor…sanırım. Emin olmak zor, biliyor musun? Maske yüzünden.
Zanoba ve ben Perugius’un daveti üzerine masaya oturduk. Ev sahibimizin karşısındaki masada yan yana oturduk. Biraz veli-öğretmen toplantısı gibi bir şeydi.
“Şimdi,” dedi Perugius, sesi zevkle ısınmıştı. “Bugün sizin için ne yapabilirim? Belki de bana ilginç ve sıra dışı bir heykelcik daha getirmişsinizdir, ha?”
Zanoba mutlulukla gülümsedi ama başını salladı. “Korkarım hayır, Lord Perugius. Kısa bir süre sonra ülkeme döneceğimi bildirmek ve size veda etmek için geldim.”
“Hrm…”
Perugius kaşlarını kararsızca çattı ve Zanoba’nın yüzünü inceledi. Bakışları öylece kalırken, ifadesi hızla kararmaya başladı.
Perugius’un sessiz bakışlarına rağmen, Zanoba Shirone’den aldığı mektubu ve anladığı kadarıyla oradaki koşulları sorunsuzca anlatmaya devam etti. Perugius bu anlatım sırasında hiçbir noktada başını bile sallamadı; Zanoba’nın yüzüne bakmaya devam etti, başka bir şey yapmadı.
“…Takdir edeceğinizden emin olduğum üzere, derhal Shirone’ye döneceğim.”
Zanoba konuşmayı kestikten sonra birkaç saniye boyunca Perugius hiçbir şey söylemedi. Bir şeyler düşünüyor gibiydi. Ama sonra arkadaşının gözlerinin içine baktı ve konuştu.
“O zaman ölmeye niyetlisin.”
Zanoba boş bir ifadeyle Perugius’a baktı. “Böyle düşünmenize neden olan nedir, sorabilir miyim?”
“Yüzünüzden okunuyor,” dedi Perugius hoyratça. “Zamanında bu bakışı çok fazla yüzde gördüm.”
Bu biraz abartılı gibi görünüyordu ama adamın Zanoba’yı bu işten vazgeçirmeye çalışmasını engelleyecek değildim. Yerinde kalmayı seçmesi herkes için en iyi senaryo olurdu. Sırf eğlence olsun diye bir tuzağa düşmek istemiyordum.
“Diyelim ki haklısın, tartışmanın hatırı için,” dedi Zanoba, yüzü hâlâ boş ve okunaksızdı. “Bu konuda ne yapmamı önerirsin?”
Perugius bunun üzerine sırıttı. “Eğer dövüşmek istiyorsan sana yardım edebilirim. Ne de olsa sanat üzerine yaptığımız tartışmalara büyük değer veriyorum. Onları bozma tehdidinde bulunan herhangi birini ortadan kaldırmakta tereddüt etmem… belki de sahte bir kral gibi.”
“Korkarım bu teklifi reddetmek zorundayım.”
“Hah! Evet, sanırım öyle.”
Bu noktada Perugius’un gözleri bana doğru parladı. Bu bir işaret gibiydi ama ne anlama geldiğinden tam olarak emin değildim. Bir şey söylememi mi istiyordu?
Ben daha kararımı veremeden odağını tekrar Zanoba’ya çevirdi.
“Söyle bana Zanoba… Bu adam senin intihar girişimini onayladı mı?”
“Tam olarak değil, ama bana eşlik etmeyi teklif etti…”
“Oh? Ve sen de bu teklifi kabul ettin?”
“Fazla seçeneğim olduğunu sanmıyorum. Eğer isterse, beni zorla ayrılmaktan alıkoymak Efendi Rudeus’un gücü dahilindeydi.”
Oh. Ona benim de geleceğimi söylediğimde bu yüzden mi tartışmaya çalışmamıştı? Hayır cevabını kabul etmeyeceğimi mi düşündü?
Haksız değildi. Adam beni çok iyi tanıyordu.
“Anlıyorum. Eğer iş o noktaya gelirse, Rudeus’un sizi korumak için kendi hayatını feda edeceğini umuyorum.”
“Haha! Saçmalamayın Lord Perugius,” dedi Zanoba. Yüksek sesle güldü ama garip bir şekilde içi boş çıktı. “Üstat Rudeus evli ve çocuklu bir adam ve yerine getirmesi gereken bir görevi var. Gerekirse kendi güvenliğine öncelik vereceğinden oldukça eminim.”
“Kendi arkadaşını savaş meydanında terk edecek bir adamın öğrencisi misin, Zanoba?”
“Kesinlikle hayır! Bununla birlikte, Üstat Rudeus şaşırtıcı yeteneklere sahip bir adamdır. Elbette hem beni korumanın hem de kendi güvenliğini sağlamanın bir yolunu bulacaktır!”
Ben süper insan değilim, Zanoba.
Bazen arkadaşımın benim gerçekten çelikten yapıldığımı düşünüp düşünmediğini anlamak zor oluyordu. Ama bunu şimdilik bir kenara bırakırsak… Perugius’un ölümüyle ilgili göndermelerini tuhaf bir şekilde rahatça geçiştiriyordu. Shirone’ye gitmeme seçeneğinin bir kez bile aklına gelmediği çok açıktı.
Perugius da bunun farkına varmış gibiydi. Görünüşe göre konuşmaya olan ilgisini kaybederek yüzünü yumruğuna dayadı ve derin bir iç çekti. “Pekâlâ o zaman. Buraya sadece veda etmek için gelmediğinizi tahmin ediyorum. Benden istediğiniz bir şey var mı?”
Zanoba başını salladı. “Shirone Krallığı’na bir ışınlanma çemberine erişim, Sihirli Zırh’ı kalenize sokma izni… ve Üstat Rudeus’un karısı ve doğuştan bir iblis olan Roxy Migurdia’nın kalenizin koridorlarından güvenli geçişini talep ediyoruz.”
“Çemberi sizin için hemen hazırlayacağım. Sihirli Zırhı da salonlarımdan geçirebilirsiniz. Ama bir iblisin kaleme ayak basmasına izin veremem.”
Perugius bu düşünce karşısında gözle görülür bir şekilde yüzünü buruşturdu. Dürüst olmak gerekirse şaşırmadım. Tanıdığı Arumanfi daha önce Roxy’yi kapılarından geri çevirmişti ve tüm iblis türlerine karşı nefreti çok derindi.
“Onun girişini gerçekten reddedecek misiniz Lord Perugius?” dedi Zanoba yavaşça. “Zanoba Shirone’nin kişisel ricası üzerine bile mi?”
“Söyle bana,” diye yanıtladı Perugius. “Zanoba Shirone benim için kimdir ki, onun kaprislerine bu kadar boyun eğeyim?”
“Zevkleri sizinkinden farklı olmayan bir sanat uzmanı ve umarım iyi bir arkadaşınız.”
“Kendine Zırhlı Ejderha Kralı’nın dostu mu diyorsun? Sen, küçük bir çöl ulusunun sıradan bir prensi misin?”
“Mümkün olan en büyük saygıyla, Lord Perugius… dostluk meselelerinde, ne rütbe ne de ırk özellikle önemlidir.”
Perugius Zanoba’ya hiddetle baktı. Zanoba irkilmeden onun bakışlarını tuttu. Odanın diğer ucundan Sylvaril de dikkatle Zanoba’ya bakıyordu. Başka bir deyişle, odada gözleri rahatsız bir şekilde etrafta gezinen tek kişi bendim. Buradaki atmosfer çok ağırdı. Zanoba’nın yerinde olsaydım, şimdiye kadar çoktan yıkılmış ve özür dilemeye başlamış olurdum.
Sonra Perugius çenesini yukarı doğru hızlıca sallayarak bir kahkaha attı. “Pekâlâ o zaman. İblisin salonlarımdan geçmesine izin vereceğim.”
“Nezaketiniz için en içten teşekkürlerimi sunarım.”
“Ancak, bazı şartlarda ısrar etmek zorundayım.”
Perugius uymamız gereken üç kural koydu. Kale duvarlarının içine girdikten sonra Roxy’nin tek kelime konuşmasına, hiçbir şeye dokunmasına ya da Perugius’un kendisini görmesine izin verilmeyecekti; sadece geçip gideceğimiz için bunların hiçbiri sorun teşkil etmiyordu. Zanoba ve ben hemen anlaştık.
“Pekâlâ o zaman… Sylvaril, ışınlanma çemberinin hazırlanmasına bak.”
“Evet, lordum!”
Tanıdığı aceleyle koridora çıkarken, Perugius son bir kez durup masanın karşısındaki Zanoba’yı küçük bir hoşnutsuzlukla inceledi.
“Zanoba Shirone…”
“Evet?”
“Konuşmalarımızı özleyeceğim.”
Perugius ve Zanoba aynı anda yerlerinden kalktılar. Perugius uzaklaşırken, Zanoba tek kelime etmeden onu selamladı.
Perugius her zamanki gibi kararlı adımlarla yürüyordu ama omuzlarını tutuşunda bir parça hüzün görebildiğimi sanıyordum.
Sihirli Zırh Versiyon Bir’i parçalarına ayırdıktan sonra, gideceğimiz yerde güvenli bir şekilde saklamak için önce Shirone Krallığı’na bir yolculuk yaptık. Ginger’ın oduncu loncasına mensup bir arkadaşı parçaları taş bloklar olarak gizlememize yardımcı oldu ve başkente yakın bir depoya taşınmalarını sağladı. Benim eşlik edecek vaktim yoktu ama Ginger bizden önce gitti. Ondan birkaç gününü Shirone’deki durum hakkında bilgi toplayarak geçirmesini istemiştim. Umudum, kuzeyden geldiği söylenen istilanın tamamen uydurma olduğunun ortaya çıkmasıydı. Ne de olsa Zanoba’yı Şeriat’ta kalmaya ikna etmek için son şansımızdı.
Ama Ginger’ın söyleyebildiği kadarıyla, Bista Krallığı gerçekten de sınır boyunca güçlerini topluyordu. Tüm Shirone savaşa hazırdı; sokaklar paralı askerler ve dövüşmek için can atan pejmürde görünümlü haydutlarla doluydu.
Birkaç başka ayrıntı da öğrenmişti: “Görünüşe göre Kral Pax’a Kral Ejder Diyarı’nın en yetenekli on şövalyesi emanet edilmiş. Darbeden sonra düşmanlarını katledenler onlarmış.”
Sadece on şövalye fazla bir destek gibi görünmeyebilir, ancak bu şövalyelerin ciddi anlamda zorlu oldukları anlaşılıyordu. Darbeyi başlatanlar sadece Pax ve o on kişi değildi ama darbe onların çabaları sayesinde başarıya ulaşmıştı. İnsan-Tanrı’nın planının bir şekilde onları da içerdiğini göz ardı edemezdim.
“O on şövalyenin isimlerini öğrenebildin mi, Ginger?”
“Ne yazık ki hayır. Ama zayıf, iskelet yüzlü bir adamın Kral Pax’a gittiği her yerde eşlik ettiğine dair söylentiler duydum. Bazıları onun Yedi Büyük Güç’ten biri olan Ölüm Tanrısı olduğunu söylüyor.”
“Ah. Anlıyorum.”
Söylentinin doğru olabileceğinden şüphe etsem de bu düşünceyle yüzümü buruşturdum. Kral Ejder Diyarının, dünyanın en güçlü yedi insanından birini Pax’ın özel kullanımı için göndereceğini hayal etmek zordu. Yine de her ihtimale karşı Orsted’e bundan bahsetmem gerekiyordu.
“İskelet” yüzlü bir adam mı? Bu da ne demek oluyor?
Ginger’ın bulgularını Zanoba’ya bildirdiğimde tek yorumu “Hrm. O zaman çoktan istila etmeye hazırlar? Sanırım acele etmemiz gerekecek.”
Ses tonu her zamanki gibi sakindi ama gözlerinde bir endişe parıltısı gördüm. Onu bundan vazgeçirmek için denemediğim yol kalmamıştı, bu yüzden birkaç gün içinde ayrılmaya karar verdik. Bu sefer dört kişilik bir grup olacaktık: ben, Zanoba, Ginger ve Roxy. Julie tehlike geçene kadar ailemle kalacaktı.
