Havanın belirgin şekilde soğuduğu hissediliyordu. Değişime bakılırsa, sonbahara—ya da belki de kışa—denk gelen bir mevsim yoldaydı.
Gobjii’ye göre bu orman pek kar yağışı görmezdi, ancak aramızda yeni doğan çocuklar olduğundan leprechaun’lara ve onlara yardım eden insanlara soğuk hava kıyafetleri üretmeye başlamaları talimatını verdim.
Sabah Minokichi ile antrenman dövüşü yaparken kan ve ter döktüm. Öğleden sonra diğer üçünü eğittim: Oro, Argento ve Oniwaka.
En büyük kızım Oro ve en büyük oğlum Argento, İblis Kralı soyundan değil, ulu ogrların kanını miras alan melez Ogrlardı. Her biri isimlerinin kökenine karşılık gelen bir İblis Küresine sahipti: Oro için altın, Argento için gümüş.
Auro İblis Küresini serbest bıraktığında, ok niyetine altın bir alagele fırlatan devasa bir yay belirdi. Argento kendininkini serbest bıraktığında benzer bir yay ortaya çıktı, ama bu yay ok yerine gümüş bir kargı fırlatıyordu.
Teknik olarak her iki silah da yay olarak sınıflandırıldığı için kullanılması zor uzun menzilli silahlar olmalıydılar. Yine de ister doğuştan gelen yetenek ister içgüdü sayesinde olsun, ikisinin de gerçek bir eğitime ihtiyacı yoktu; daha en başından hedefleri kolaylıkla vurabiliyorlardı.
Bunlar sıradan oklar da değildi. Alageleler ve kargılar—bunlara ok demek en iyi ihtimalle tartışmalı hissettiriyordu. Yine de ok gibi uçuyorlardı, bu yüzden basitlik olsun diye onları öyle tanımladım. Yıkım güçleri de buna paralel olarak muazzamdı.
Daha da etkileyici olanı, bu “okların” sonsuz şekilde üretilebilmesiydi. Mühimmatın tükenme riski yoktu; bu da saçma derecede büyük bir avantajdı.
Gerçek bir savaş alanında bile kullanılabileceklerdi.
Bunu akılda tutarak onları sadece menzilli saldırganlar olarak değil, yakın dövüş yeteneğine sahip okçular olarak eğittim. Yakın dövüş silahları, doğal olarak istedikleri zaman çağırabildikleri aynı alageleler ve kargılardı.
Bir Yüce Ogr olan Oniwaka çoktan yaklaşık yüz seksen santimetre boyuna ulaşmıştı. Tamamen gelişmiş kas yapısı canlı bir
zırh oluşturuyor, ona yetişkin bir ogrun gücüyle yarışacak bir güç veriyordu. Diğer ikisinde olduğu gibi onu da yakın dövüş konusunda iyice eğittim.
Favori silahı mitril alaşımlı ezici bir asaydı ve birden fazla açıdan bana Minokichi’nin ilk zamanlarını hatırlatıyordu. Ayrıca Minokichi’ye derinden hayranlık duyuyor gibi görünüyordu.
Bir ebeveyn olarak bu durum beni birazcık yalnız hissettirdi.
Yine de çocukların her geçen gün daha da güçlendiğini izlemek gerçekten güzel bir duygu.
Bu gece, dışarıya sevk edilmiş olan tüm gruplar güvenle geri döndü. Ajan olarak faaliyet gösteren insan erkekler hariç, tüm paralı asker grubu nihayet tek bir yerde toplanmıştı.
