Görünüşe göre benim yaşımdaki sıradan bir goblin, bir boynuzlu tavşana yenilecek kadar zayıftı.
Bugüne kadar ağırlıklı olarak kabuklu yemişlerle beslenen Gobmi’den öğrendim bunu —ki dürüst olmak gerekirse altı üstü birkaç günlük mevzuydu. Gobmi’nin adı Japoncaya çevrildiğinde “güzellik” karakterini içerse de kendisi hiç de güzel değildi. Diğer goblinler kadar çirkindi, belki ne kadar fark ederse artık, zerre kadar daha az çirkin olabilirdi. Dürüst olmak gerekirse şu anki halimle ancak kabataslak ayırt edebiliyordum.
Ben de benzer bir durumdaydım. Yakındaki bir nehirde yıkanırken bunu fark ettim. Gobmi’ye göre diğer goblinlerden katbekat yakışıklıymışım ama beni neyle kıyasladığı düşünülünce… Aklımdan geçen tek şey şuydu: Goblinler arasında popüler olsam ne yazar ki? “Yakışıklı” ve “goblin” kelimeleri birbiriyle bu kadar çelişirken yakışıklı bir goblin olarak anılmaktan gurur duyamıyordum.
Zihnimi yatıştırmak için uzaklara diktim gözlerimi.
Ha, bu arada Gobkichi ortalama sayılıyordu. Yani bu benim için iyi haber sayılırdı.
Her neyse, yeni doğan goblinler genelde zayıf olurdu. Bu yüzden burada sadece doğuştan daha güçlü, daha şanslı veya daha zeki olanlar hayatta kalmayı başarabiliyordu. Bu, yalnızca gruba gerçekten katılabilecek olanların hayatta kalmasını sağlayan bir doğal seçilim biçimiydi. Koşullar son derece acımasızdı. Gobmi’nin söylediğine göre birkaç goblin şimdiden boynuzlu tavşanın boynuzuna kurban gitmişti.
Bunu duyduğumda, “Hadi canım, ciddi misin?” demekten kendimi alamadım.
Yani, ortalama boyuttaki bir boynuzlu tavşan sıradan bir yaban tavşanından birazcık daha büyüktü sadece. Goblinler iki ayak üzerinde yürüyüp yukarıdan saldırma avantajına sahipken yine de öldürülüp yeniyorlar mıydı yani? Eh, sanırım her şey mümkündü.
Diğer goblinlerde kendilerini sopalarla silahlandıracak zekâ bile yoktu. Çıplak elle dövüşmeye kalkışıyorlardı, bu yüzden geberip gitmelerine şaşmamak gerekirdi. Boynuzlu tavşanın silah olarak kullanabileceği kendi boynuzu vardı,
bu yüzden ona silahsız saldırmak zordu. Boynuzlu tavşanın daha küçük boyutta olması da bir avantaj olabilir; zira bir goblinin karnına aşağıdan yukarıya kolayca saplayabiliyordu.
Daha zeki olan bazı goblinlerin beni ve Gobkichi’yi taklit ederek kendilerini sopalarla silahlandırmaya başladıklarını fark ettim. Ve bugün, verdiği bilgilerin teşekkür nişanesi olarak Gobmi de avımıza katıldı.
Boynuzlu tavşan gerçekten de çok lezzetli.
