Neyse ki roman yazarak hayatımı kazanabiliyorum.
Bazı nedenlerden dolayı, farklı insanlardan sürekli teklifler alıyorum, bu da beni sadece üzerinde çalışmam gereken taslakları yazarak yaşam tarzımı destekleyebileceğim ayrıcalıklı bir ortama soktu. Bu beni oldukça meşgul ediyor, ancak kafama koyarsam kendime istediğim kadar zaman ayırabilirim, bu yüzden sürekli yazmaya devam etmemin nedeni yazmaktan zevk almam.
Kendimi bir ya da iki gün yapacak işim olmadan bulduğumda, satın alıp bir kenara koyduğum tüm oyunları oynamak yerine, kuluçkaya yatırdığım fikirleri nasıl roman haline getirebileceğimi düşünüyorum.
Benim için iş ve oyun arasında temelde bir ayrım yok. Hiçbir zaman çok fazla arkadaşım olmadı, bu yüzden oyun benim için kendi başıma video oyunları oynamak anlamına geliyordu, bu yüzden kendi başıma roman yazmak da bir tür oyun.
Elbette roman yazma deneyimi her zaman eğlenceli değildir. Acı verici, zor bir iş olabilir. Bununla birlikte, video oyunlarında bile, onları yenemediğiniz ve mücadele ettiğiniz zamanlar vardır. Bu zorlukların üstesinden gelmenin ve bir oyunu yenmenin verdiği keyif, o rahatlama hissi inanılmazdır.
Romanlar için de aynı şey geçerli. Onları yazmayı bitirmek için zorluklara katlandığınızda, bu çok ödüllendirici oluyor.
Hayatımı yarı yarıya -hatta yarıdan da fazla- oyun oynayarak kazanıyorum. Yazarken sık sık zor durumlarla karşılaşıyorum, ancak bunların üstesinden daha önce birçok kez geldim ve üstesinden gelmeye devam edeceğime dair nispeten iyimser bir görüşe sahibim. Bir hata yapsam bile, savaş alanında savaşıyor gibi değilim, bu yüzden beni öldürmeyecek ve kendimi telafi etme şansım olacağından eminim. Bir şekilde atlatacağım.
Artık eskisi gibi oyun oynamıyorum. Bunun nedeni muhtemelen budur. Benim için oyunlar, en azından bir süre için, bildiğim tek oyun türüydü. Ama şimdi roman yazarak oynuyorum. Bu sayede oyun oynamaya zamanım kalmıyor.
Bununla birlikte, sadece oyunlar aracılığıyla bulabileceğim heyecan ve yeni deneyimler olduğundan eminim. Bu yüzden bugüne kadar oyunlar hakkında bilgi aramaya devam ettim. İlgimi çekenleri satın alıyorum, biraz oynuyorum ve sonra beklentilerimi karşılamadıklarında biraz hayal kırıklığına uğruyorum. Yine de, onlarla bir sonraki deneyimimi dört gözle beklemekten asla vazgeçemiyorum. Öleceğim güne kadar da durmayacağımdan eminim.
Sayfalarım bitti.
Editörüm K’ya, Eiri Shirai-san’a, diğerlerinin yanı sıra KOMEWORKS’ün tasarımcılarına, bu kitabın üretiminde ve satışında yer alan herkese ve son olarak şu anda bu kitabı elinde tutan sizlere en içten takdirlerimi ve tüm sevgilerimi sunuyorum. Şimdi, bugünlük kalemimi bırakıyorum.
Umarım tekrar görüşürüz.
Ao Jyumonji
