Evcilleştirilmiş hayvanım Hind ayısı Kumakichi’ye binerek karanlıkta koştuk. Çünkü Ogarou bazı düşmanlara saldıracağımızı söyledi.
Bu sefer hareketliliğe odaklanıyoruz, bu yüzden savaş alanına sadece süvariler gidecek, sayımız yetmiş kadar az, ancak Ogarou yeterli olacağını söyledi, bu yüzden durum böyle olmalı. Nedenini derinlemesine düşünmedim, ilk etapta düşünme konusunda iyi değilim. Tek yapmam gereken Ogarou’nun emirlerini yerine getirmek, sadece bu.
Bir süre sonra düşman kampını bulduk. Etrafında büyülü gibi görünen bir şey vardı ama ne olduğunu gerçekten bilmiyorum. Daha önce hiç böyle bir şey görmemiştim. Ogarou onu kıracağını söyledi, ben de bana söylediği yere doğru yöneldim. Ogarou’nun emirlerine uyarsan her şey mükemmel olacak.
Pozisyonumu aldığımda, kulak kelepçeleri aracılığıyla Ogarou’ya rapor verdim. Bir süre sonra Ogarou savaşı başlatmak için siyah bir mızrak fırlattı.
Çıtır çıtır bir sesle (paripari) sihir benzeri şey kara mızrak tarafından yok edildi, bundan sonra, biraz zaman alsa da, Asue – aynı zamanda sevdiğim kişi – düşman kampını bir toprak duvarla çevreledi. Avlarımızın kaçmasını engellemek için.
“İnanılmaz”, Asue’nin duvarı yarattığını görünce dehşete kapıldım.
Yüksekliği beni aşan toprak duvar oluşturulduktan sonra düşmanı büyü bombardımanına tuttuk. Bunlar arasında Supesei’nin büyüsü en görkemli, en güçlü ve en göz kamaştırıcıydı.
Konu tehdit seviyesi ise, Ogarou’nun kara mızrağı hala daha tehlikeli, ancak Supsei’nin büyüsünün saldırı menzili daha geniş ve sürekli ateş ederek grup savaşlarında daha fazla hasar veriyordu.
Bir süre dalgın dalgın bombardımana baktıktan sonra Ogarou’dan hücum emri aldık.
Saldırdım. Bir saniye bile gecikmeden saldırdım. Kumakichi ile birlikte saldırdım.
Bir düşman buldum. Ona baltamla vurdum. Kalkanı büküldü ve eti parçalandı. Bir düşman buldum. Onu kalkanımla ezdim. İç organlarının bir kısmı güçlü bir ivmeyle ağzından dışarı fırladı. Bir düşman buldum. Ona kafa attım. Boynuzum etine saplandı, kan yüzüme sıçradı. Bir düşman buldum. Hızımla onu ezdim. Ayaklarımın altında bir acı sesi duydum, kemiklerinin ezildiğini hissettim. Bir düşman buldum. Ateş püskürttüm ve onu yakarak öldürdüm. Çığlık atarken garip bir dans sergiledi. Bir düşman buldum. Kafasını ısırdım ve yedim. Çok güzel. Beynin tadı.
Çoğunlukla, dövüşürken hiçbir şey düşünmedim. Ogarou ile eğitimde öğrendiğim teknikler doğal olarak ortaya çıktı. Bedenim düşüncelerimden daha hızlı hareket ediyordu. Bir dereceye kadar hamlelerimi düşünmek zorunda kalmadan dövüşebiliyordum, güçlü olanlarla ise hamlelerimi düşünerek dövüşüyordum.
Kafamın içinde Ogarou ile yaptığım antrenmanı tekrar hatırladım. O zamanlar bana verdiği öğütler, anılarımda acı ile kazınmıştı. Bunları hatırlayarak savaştığımda, diğerlerinden daha güçlü olsalar bile düşmanı çabucak öldürebiliyordum.
“Bu çok eğlenceli” diye düşündüm.
Antrenman yaptıkça Ogarou’ya yaklaştığımı daha fazla hissediyorum. Aramızdaki mesafe hala çok büyük olsa da, ona yaklaştığımı hissedebiliyorum.
Ogarou’ya daha fazla yaklaşmak istiyorum. Her ne kadar o benim de hedefim olsa da, arkadaşı olarak onun yanında durabilme arzum daha da güçlü.
Bu yüzden düşmanı öldürdüm. Daha güçlü olmak için birçok düşman öldürmeye karar verdim. Daha güçlü olmak için çok fazla Deneyim Değerine, dövüş deneyimine ve daha birçok şeye ihtiyacım var.
Bu yüzden baltamı savurdum, kalkanımı kullanarak engelledim ve düşmanı ezdim.
Yine de savaş alanında yediğim et çok lezzetliydi.
