Altair Kalesi’ndeki bir odada durmuş, pencereden ulu ağaca bakıyordum ki bana seslenildiğini fark ettim.
“Gitmelerine izin vermek gerçekten doğru muydu?” diye sordu hafif zırh kuşanmış olan Alfried.
“Onları durdurabileceğimi sanmıyorum,” diye cevap verdim. “Ayrıca, onlar için iyi bir deneyim olacaktır.”
Alfried kaşlarını çattı ama sadece bir saniyeliğine; ardından kendine has o sakin ifadesine geri döndü. Yine de yüzünde bir endişe kırıntısı sezebiliyordum; o çocukları derinden umursayan tek kişi ben değildim.
İkisinden biri tek başına gidiyor olsaydı belki endişelenirdim ama birlikte olacakları için bekleyip görmenin sorun olmayacağını düşündüm.
“Bir muhafız birliği gönderelim mi?” diye sordu Alfried bunun üzerine.
“Gerek yok,” dedim. “O küçük olan oldukça dikkatlidir, kesinlikle fark eder.”
Eğer öyle bir şey olursa, bütün amacımız boşa çıkardı. Belki de bu şehir onlar için zaten fazla küçük kalmaya başlamıştı. Burası onların gelişimine engel bile olabilirdi.
“Zaten bu diyarda gözümden kaçabilecek hiçbir şey yok,” diye devam ettim, her ne kadar bu söz eskisi kadar doğru olmasa da. Gücümün yıldan yıla azaldığını hissedebiliyordum. Umutlarımı o çocuğa—her ikisine de—bağlamak zorunda olmamın sebebi buydu. “Ayrıca hakkında daha fazla bilgi edinmek istediğim başka bir şey var.”
“Haydutlar mı?” diye sordu Alfried.
“Bir kısmı o.” Gerçekten de davranışları, sıradan haydutlardan daha fazlası olduklarını gösteriyordu. Çok eski bir çağdan kalma bir anıyı çağrıştırıyordu ama ne olduğunu tam olarak hatırlayamıyordum.
“O halde bahsettiği kişiler mi?”
Ah, öte dünyalı çocuk. Bana planını anlattığında kesinlikle şaşırmıştım ve buna uyup uymamak konusunda tereddüt etmiştim. Bizim dünyamızdan olmayan birini burada olup bitenlerin içine sürüklemenin doğru olup olmadığından emin değildim.
Neden bunu istediklerini anlıyordum… ama bu konudaki kendi duygularım karmaşıktı. Neredeyse bir asırdır kendimi sorguladıktan, kin ve suçluluk duygusuna battıktan sonra bile hâlâ bir cevabım yoktu. Ayrıca…
“Eğer emin değilseniz, neden kendi gözlerinizle incelemiyorsunuz?” diye teşvik etti Alfried beni.
“Nasıl?”
“Belki de onunla savaşarak?”
Bu bana gerçekten işe yarayabilirmiş gibi geldi. Azize’nin de aralarında olduğunu duymuştum. Yine geçmişi düşündüğümde yumruklarımın sıkıldığını hissettim. Sonra hafifçe öksürerek kendime geldim. “Beni bağışla.”
“Ah…”
Belki de denerdim o zaman. Biraz acımasızca olabilirdi ama doğru ilerlediğimiz kaderden artık kaçınılamazdı. O halde, o kadere meydan okuyacak güce sahip olup olmadığını kendi gözlerimle görmek ilgi çekici olabilirdi.
Zamanı geldiğinde beni nasıl bir cevaba götüreceğini de bilmek istiyordum. Çünkü… o zamanlar yapabildiğim tek şey izlemekti…
Alfried’a kaçamak bir bakış attım.
“Asla,” diye net bir yanıt geldi.
Ne kadar da güçlüsün, diye düşünmekten alamadım kendimi.
